(Geschreven door redactie van VrouwenVerhalen)
Trillend van de zenuwen stapte ze op haar fiets maar voor ze wegreed gleed Marc zijn fluweelzachte hand opnieuw in haar nek. Ze leunde zwakjes tegen hem aan en draaide haar gezicht in zijn inmiddels zo vertrouwde handpalm. Hij streelde met zijn duim haar wang en fluisterde zelfverzekerd: ‘Relax, meisje, het komt allemaal goed.’
Na een laatste vurige kus liet hij haar eindelijk gaan. Als een bange haas schoot Babet er vandoor. Ze fietste als een gek naar huis, blind voor de mensen op straat, doof voor de feestelijke geluiden en gevoelloos voor de prikkelende uitgaanssfeer.
De tranen stroomden over haar wang. Wat was ze een idioot. Wat was ze stom. Te denken dat ze een hele avond kon dansen en flirten zonder er met kleerscheuren vanaf te kwam.
Het voelde als verraad, maar het voelde ook zo goed...
(Aangevuld door Marion)
Waar was het eigenlijk verkeerd gegaan? Waarom leek het alsof haar gevoel altijd op de vlucht was. Waar was ze eigenlijk bang voor? Shit, niet aan die vraag denken, want daar wist ze het antwoord natuurlijk best wel op. Ze wilde niet nadenken, ze wilde niet vluchten en ze wilde vooral niet meer bang zijn!
Ze stapte van haar fiets en merkte verbaasd op dat haar gezicht niet alleen nat was geworden van haar tranen. Ze deed haar fiets op slot en zocht naar haar sleutels. Waar waren ze gebleven? Ze raakte langzaam in paniek toen ze al haar zakken had doorzocht. Nadenken, vermaande ze zichzelf, goed nadenken. Waar had ze haar sleutels voor het laatst gezien? Ineens doemde het beeld op van haar sleutels op een tafeltje, eerder die avond...
(Aangevuld door Irma Pauw)
Wat moest ze... Terugfietsen... Marc bellen? Uitgesloten!
De tranen borrelden als vanzelf weer omhoog terwijl ze naar de donkere gesloten deur staarde. Ze voelde hoe de druppels kriebelend in haar hals gleden, maar was niet in staat om ze weg te vegen. De kraag van haar lichte jack werd nat en de wereld om haar heen veranderde in een aquarium - vandaag kon ze de humor er niet van inzien.
Wazig zag ze de deur voor zich opengaan en een vrouw uit het ganglicht naar buiten stappen. ‘Goedenavond,’ hoorde ze de vriendelijke stem van haar buurvrouw zeggen. Zonder antwoord af te wachten stapte de vrouw op naaldhakken de stoep af. Het geluid wekte Babet uit haar somberheid en ze besefte dat ze gered was. Met één stap was ze bij de langzaam dichtvallende zware eiken deur om hem nog net op tijd op te kunnen vangen.
Babet veegde haar tranen resoluut weg en duwde de voordeur van het grachtenpandje verder open. Ze besloot de trap te nemen en stak - aangekomen op de 3e etage - haar hand onder de deurmat op zoek naar de reservesleutel.
Rondtastend schoot ze opnieuw in de stress. Om zich heen kijkend zag ze echter de sleutel in het slot van haar eigen huisdeur steken. Terwijl ze langzaam overeind kwam, schakelde het automatische ganglicht met een tik uit. In het donker reikte ze naar de deur tot ze de sleutel voelde...
(Aangevuld door Annette)
Een licht tikje tegen de deur deed haar beseffen dat haar deur niet in het slot zat... hij zwaaide langzaam open. Haar hart begon sneller te slaan. Met haar ene hand probeerde ze haar sleutels uit het slot te trekken en met haar andere zocht ze naar het lichtknopje in haar hal. Direct nadat haar vingers de schakelaar hadden bereikt, werd de duisternis in een klap vervangen voor een lichtbundel. Alsof in één seconde het seizoen van winter naar zomer was gesprongen. Babet knipperde even met haar ogen totdat ze aan het felle licht gewend was. Vluchtig keek ze om zich heen. Het leek alsof er niets aan de hand was in haar appartement. Haar hart begon alweer in een iets rustiger tempo te slaan. Ze deed de voordeur achter zich dicht, gooide de sleutels op het kasje in de hal en liep vervolgens naar haar huiskamer om ook daar het licht aan te doen. Althans, dat was haar bedoeling... Op de drempel van haar huiskamer bleef ze abrupt staan. Er lag iemand op haar bank te slapen!
(Aangevuld door Steffie)
Ze zag de blonde krullen. Rick! Wat deed hij nou hier? Een brok schoot in haar keel.
'Wat moet ik nou?' Ze dacht terug aan deze avond hoe ze uit de band was gesprongen met Marc. De wijn, de tedere handen, twee lichamen die in
elkaar waren versmolten... De liefde en de passie die ze nog nooit met Rick had gevoeld.
Even kwam er een opwelling om Rick alles te vertellen, eerlijkheid duurt toch het langst?
Rick deed zijn ogen open en keek haar vernietigend aan. 'Waar ben jij geweest?', vroeg hij nog schor van de slaap.
(Aangevuld door Liza Letsch)
“Hi! Ik trek even mijn jas uit” Langzaam liep ze naar de gang terwijl ze haar natte jas bedachtzaam aan de kapstok hing… Wat gebeurde er allemaal? Waar was ze in terecht gekomen?
“Nee! waarom zou ik dit in godsnaam pikken!?” Dacht ze. Hij was toch een half jaar geleden uit haar leven verdwenen? Al die tijd zonder een teken van leven te geven… En dat was niet de eerste keer, wat wist ze nu eigenlijk van hem behalve dat hij haar als een soort uitvalbasis beschouwde? Waar was die krachtige Babet van een jaar geleden gebleven. Trillend van de kou en vermoeidheid kroop ze in een hoekje van haar heerlijke luie stoel… ‘mijn stoel, mijn huis, mijn leven” dacht ze..
Rick keek haar aan, priemende ogen. Die blik, die had ze niet gemist; die angstaanjagende harde uitdrukking op zijn gezicht. Waar was hij al die tijd geweest? Waarom vertelde hij nooit wat hij deed? Waarom zou ze niet gewoon een antwoord eisen?
Ze kon ’t niet, niet nu, niet na alles wat er gebeurd was..
“Ik ben bij Eva op visite geweest” verzon ze.
Ze keek hem niet aan, hij had een gave om haar lichaamshouding en gevoelens te lezen. “Oh, laat me in Godsnaam allemaal met rust,” dacht ze terwijl ze een glimlach opzette en vroeg: “ik neem een glaasje wijn, wil jij iets drinken?”
(Aangevuld door Steffie)
Babet wachte zijn antwoord niet af en schonk voor haar zelf een glas wijn in.
Ze moest even tot zichzelf komen en dacht: "Wat er nu ook gebeurd, ik moet voor mezelf opkomen".
Ze draaide zich naar Rick toe en zei: "Ik moet je wat vertellen, jij denkt, na mij een half jaar links te laten liggen, dat je zomaar weer in mijn leven kan stappen. Sorrie hoor, maar ik ben verder gegaan!"
Rick stond op en liep op haar af. Hij pakte Babet bij haar schouders, de wijn vloog alle kanten op en hij kuste haar zo hard op haar mond dat Babet dacht dat haar lippen open zouden springen, de tranen sprongen in haar ogen van de pijn. Hij keek haar zo dringend aan en zei: "Wat bedoel je met verder gegaan? Heb je een ander?"
Babet keek hem aan en zei tot haar eigen verbazing: "Ja, ik heb 'n ander, eindelijk voel ik wat echte liefde is en dat ga jij me niet af pakken!"
(Aangevuld door Sasja van Nes)
“Hahaha”, buldert Rick, “ik ga inderdaad helemaal niets van jou afpakken want jij gaat zélf een punt zetten achter die belachelijke affaire van je”.
“Echte liefde, doe niet zo idioot!” Rick draait zich om en wrijft over zijn voorhoofd, een enorme migraineaanval dient zich aan. Weet Babet dat hij bij zijn vrouw weg is? Zal ze hem echt de deur wijzen? Hij heeft haar natuurlijk wel erg lang aan het lijntje gehouden, en de afgelopen periode heeft hij niets van zich laten horen. Babet is dan ook niet zijn grote liefde. Dat voelt ze vast aan. Hij zal dus al zijn charmes in de strijd moeten gooien om te zorgen dat dit huis hem voorlopig een dak boven zijn hoofd biedt. In ieder geval tot hij Rowena voor zich heeft gewonnen.
