Interactief aanvulverhaal

• Lees het verhaal vooraf heel goed door
• Schrijf een vervolg in maximaal 600 woorden met een (open) einde wat voor de opvolger alle ruimte overlaat hier invulling aan te geven
• Schrijf je tekst in dezelfde persoonsvorm en tijd
• Probeer je in te leven in de schrijfstijl van het huidige verhaal en probeer je hier ook aan te houden.

(Geschreven door VrouwenVerhalen)
Trillend van de zenuwen stapte ze op haar fiets maar voor ze wegreed gleed Marc zijn fluweelzachte hand opnieuw in haar nek. Ze leunde zwakjes tegen hem aan en draaide haar gezicht in zijn inmiddels zo vertrouwde handpalm. Hij streelde met zijn duim haar wang en fluisterde zelfverzekerd: ‘Relax, meisje, het komt allemaal goed.’
Na een laatste vurige kus liet hij haar eindelijk gaan. Als een bange haas schoot Babet er vandoor. Ze fietste als een gek naar huis, blind voor de mensen op straat, doof voor de feestelijke geluiden en gevoelloos voor de prikkelende uitgaanssfeer.
De tranen stroomden over haar wang. Wat was ze een idioot. Wat was ze stom. Te denken dat ze een hele avond kon dansen en flirten zonder er met kleerscheuren vanaf te kwam.
Het voelde als verraad, maar het voelde ook zo goed...

(Aangevuld door Marion)
Waar was het eigenlijk verkeerd gegaan? Waarom leek het alsof haar gevoel altijd op de vlucht was. Waar was ze eigenlijk bang voor? Shit, niet aan die vraag denken, want daar wist ze het antwoord natuurlijk best wel op. Ze wilde niet nadenken, ze wilde niet vluchten en ze wilde vooral niet meer bang zijn! Ze stapte van haar fiets en merkte verbaasd op dat haar gezicht niet alleen nat was geworden van haar tranen. Ze deed haar fiets op slot en zocht naar haar sleutels. Waar waren ze gebleven? Ze raakte langzaam in paniek toen ze al haar zakken had doorzocht. Nadenken, vermaande ze zichzelf, goed nadenken. Waar had ze haar sleutels voor het laatst gezien? Ineens doemde het beeld op van haar sleutels op een tafeltje, eerder die avond...

(Aangevuld door Irma Pauw)
Wat moest ze... Terugfietsen... Marc bellen? Uitgesloten! De tranen borrelden als vanzelf weer omhoog terwijl ze naar de donkere gesloten deur staarde. Ze voelde hoe de druppels kriebelend in haar hals gleden, maar was niet in staat om ze weg te vegen. De kraag van haar lichte jack werd nat en de wereld om haar heen veranderde in een aquarium - vandaag kon ze de humor er niet van inzien. Wazig zag ze de deur voor zich opengaan en een vrouw uit het ganglicht naar buiten stappen. ‘Goedenavond,’ hoorde ze de vriendelijke stem van haar buurvrouw zeggen. Zonder antwoord af te wachten stapte de vrouw op naaldhakken de stoep af. Het geluid wekte Babet uit haar somberheid en ze besefte dat ze gered was. Met één stap was ze bij de langzaam dichtvallende zware eiken deur om hem nog net op tijd op te kunnen vangen. Babet veegde haar tranen resoluut weg en duwde de voordeur van het grachtenpandje verder open. Ze besloot de trap te nemen en stak - aangekomen op de 3e etage - haar hand onder de deurmat op zoek naar de reservesleutel. Rondtastend schoot ze opnieuw in de stress. Om zich heen kijkend zag ze echter de sleutel in het slot van haar eigen huisdeur steken. Terwijl ze langzaam overeind kwam, schakelde het automatische ganglicht met een tik uit. In het donker reikte ze naar de deur tot ze de sleutel voelde...

(Aangevuld door Annette)
Een licht tikje tegen de deur deed haar beseffen dat haar deur niet in het slot zat... hij zwaaide langzaam open. Haar hart begon sneller te slaan. Met haar ene hand probeerde ze haar sleutels uit het slot te trekken en met haar andere zocht ze naar het lichtknopje in haar hal. Direct nadat haar vingers de schakelaar hadden bereikt, werd de duisternis in een klap vervangen voor een lichtbundel. Alsof in één seconde het seizoen van winter naar zomer was gesprongen. Babet knipperde even met haar ogen totdat ze aan het felle licht gewend was. Vluchtig keek ze om zich heen. Het leek alsof er niets aan de hand was in haar appartement. Haar hart begon alweer in een iets rustiger tempo te slaan. Ze deed de voordeur achter zich dicht, gooide de sleutels op het kasje in de hal en liep vervolgens naar haar huiskamer om ook daar het licht aan te doen. Althans, dat was haar bedoeling... Op de drempel van haar huiskamer bleef ze abrupt staan. Er lag iemand op haar bank te slapen!

(Aangevuld door Steffie)
Ze zag de blonde krullen. Rick! Wat deed hij nou hier? Een brok schoot in haar keel. 'Wat moet ik nou?' Ze dacht terug aan deze avond hoe ze uit de band was gesprongen met Marc. De wijn, de tedere handen, twee lichamen die in elkaar waren versmolten... De liefde en de passie die ze nog nooit met Rick had gevoeld. Even kwam er een opwelling om Rick alles te vertellen, eerlijkheid duurt toch het langst? Rick deed zijn ogen open en keek haar vernietigend aan. 'Waar ben jij geweest?', vroeg hij nog schor van de slaap.

(Aangevuld door Liza)
"Hi! Ik trek even mijn jas uit” Langzaam liep ze naar de gang terwijl ze haar natte jas bedachtzaam aan de kapstok hing… Wat gebeurde er allemaal? Waar was ze in terecht gekomen? “Nee! waarom zou ik dit in godsnaam pikken!?” Dacht ze. Hij was toch een half jaar geleden uit haar leven verdwenen? Al die tijd zonder een teken van leven te geven… En dat was niet de eerste keer, wat wist ze nu eigenlijk van hem behalve dat hij haar als een soort uitvalbasis beschouwde? Waar was die krachtige Babet van een jaar geleden gebleven. Trillend van de kou en vermoeidheid kroop ze in een hoekje van haar heerlijke luie stoel… ‘mijn stoel, mijn huis, mijn leven” dacht ze.. Rick keek haar aan, priemende ogen. Die blik, die had ze niet gemist; die angstaanjagende harde uitdrukking op zijn gezicht. Waar was hij al die tijd geweest? Waarom vertelde hij nooit wat hij deed? Waarom zou ze niet gewoon een antwoord eisen? Ze kon ’t niet, niet nu, niet na alles wat er gebeurd was.. “Ik ben bij Eva op visite geweest” verzon ze. Ze keek hem niet aan, hij had een gave om haar lichaamshouding en gevoelens te lezen. “Oh, laat me in Godsnaam allemaal met rust,” dacht ze terwijl ze een glimlach opzette en vroeg: “ik neem een glaasje wijn, wil jij iets drinken?”

(Aangevuld door Steffie)
Babet wachte zijn antwoord niet af en schonk voor haar zelf een glas wijn in. Ze moest even tot zichzelf komen en dacht: "Wat er nu ook gebeurd, ik moet voor mezelf opkomen". Ze draaide zich naar Rick toe en zei: "Ik moet je wat vertellen, jij denkt, na mij een half jaar links te laten liggen, dat je zomaar weer in mijn leven kan stappen. Sorrie hoor, maar ik ben verder gegaan!" Rick stond op en liep op haar af. Hij pakte Babet bij haar schouders, de wijn vloog alle kanten op en hij kuste haar zo hard op haar mond dat Babet dacht dat haar lippen open zouden springen, de tranen sprongen in haar ogen van de pijn. Hij keek haar zo dringend aan en zei: "Wat bedoel je met verder gegaan? Heb je een ander?" Babet keek hem aan en zei tot haar eigen verbazing: "Ja, ik heb 'n ander, eindelijk voel ik wat echte liefde is en dat ga jij me niet af pakken!"

(Aangevuld door Sasja van Nes)
“Hahaha”, buldert Rick, “ik ga inderdaad helemaal niets van jou afpakken want jij gaat zélf een punt zetten achter die belachelijke affaire van je”. “Echte liefde, doe niet zo idioot!” Rick draait zich om en wrijft over zijn voorhoofd, een enorme migraineaanval dient zich aan. Weet Babet dat hij bij zijn vrouw weg is? Zal ze hem echt de deur wijzen? Hij heeft haar natuurlijk wel erg lang aan het lijntje gehouden, en de afgelopen periode heeft hij niets van zich laten horen. Babet is dan ook niet zijn grote liefde. Dat voelt ze vast aan. Hij zal dus al zijn charmes in de strijd moeten gooien om te zorgen dat dit huis hem voorlopig een dak boven zijn hoofd biedt. In ieder geval tot hij Rowena voor zich heeft gewonnen.

(Aangevuld door Machteld Popelier)
"Hoe durf je ?", zei Babet met vaste stem. Ze zou zich geen 2de keer laten ompraten. Hoe kan je hier zomaar binnenstappen alsof je nooit bent weggeweest? Ik wil dat je onmiddellijk vertrekt en je nooit nooit meer laat zien”, gooide ze er ook nog uit. Rick probeerde zijn verbazing te verbergen. Iets in haar houding zei dat het ditmaal geen loze woorden waren. "En…" vervolgde ze snel, "Als je me niet met rust laat stuur ik Karel op je af." Een nauwelijks merkbare rilling ging over Rick’s rug. Hij had de man niet zo vaak ontmoet, maar wel genoeg om te weten dat hij niet het type was dat met zich liet sollen. Karel was een oude studiegenoot van Babet. Beiden hadden elkaar in het derde academiejaar van de universiteit ontmoet tijdens een groepsopdracht en waren om één of andere reden onmiddellijk dikke vrienden geworden. Karel kon je moeilijk potig noemen – naast hem was Rick een echte spierbundel - maar hij straalde dat soort natuurlijke autoriteit uit die je met één blik de mond kon snoeren. Na zijn studies rechten was hij bij de recherche terechtgekomen en was er al snel tot in de hoogste rangen opgeklommen. Hij was een man met invloed en zou om Babet te beschermen, alles doen om Rick het leven moeilijk te maken. Wilde hij haar vertrouwen winnen, zou hij het over een andere boeg moeten gooien. "Luister," antwoordde Rick. "Ik moest er gewoon even tussenuit om na te denken over mijn huwelijk met Eveline, over mijn gevoelens voor jou. Eveline en ik hebben gebroken, ik kies voor jou. Komaan Babet, je weet toch dat ik alleen van jou houd". Rick’s hersens draaiden op volle toeren. Wat kon hij nog verzinnen ?

(Aangevuld door Anne)
Dat had je dan maar eerder moeten bedenken voor dat je me als vuil achter liet zij babet. En hij zag aan haar dat ze het echt meenden. Hoe kon hij haar nog een keer over halen. Plots zij hij oké als je wilt dat ik ga zal ik dat doen als dat is waar ik jou gelukking mee kan maken, zal ik je los laten. hij lied zijn tranen de vrije loop. Babet wist niet wat haar over kwam. Speelde hij een spel of meende hij wat hij zij. Moest ze hem nog een kans geven, of maar meteen de knoop door hakken. Zij had al zoveel tranen gelaten,misschien moest hij dat ook maar eens ervaren, hoe het is om afgewezen te worden. Ze voelde zich steeds zekerde en sterker worden

(Aangevuld door Lee)
Ja! Ik weet het zeker dacht Babet maar toch twijfelde ze verward! Ze kan niet helder nadenken. Het voelt niet goed dacht ze. Zij hield van Rick en nu nog steeds na al die jaren. Bezopen nam ze de laatste slokje van haar wijn en zei mompeld met een zachte onverstaanbare toon en haar zogenaamde boze afstandelijke houding "Ik wil dat je vertrekt uit mijn huis, dit is mijn huis. Ik wil je nooooit meer zien hiiier begrepennn". Babet.. Probeerde Rick op een zacht vriendelijke manier. Ik heb net je verteld dat ik je laat gaan. Je zult mij niet meer zien noch iets van me horen".. Babet loopt langs Rick alsof hij lucht is. De woorden van Rick komen niet aan. Klunserig probeert ze naar de keuken te lopen en vult haar glas opnieuw vol voor de 5de keer en ploft op de bank. "Errruuuiit. . Gaaa wegg! " Mompelt ze half dronken en met opgezette rode ogen kijkt ze naar de voordeur en probeert ze recht naar de deur te wijzen. "Ik laaaat me niett weeeer inpakken door jouuu praatjes en krokodillen traantjes" zei Babet "je hebt noooooit van MIJJJ gehouden kloooootzak!!" Ze nam een grote slok van d'r wijn en zakte langzamer in elkaar. Het was laat. Vermoeid, energieloos en moe van alles, dutte Babet weg.. Rick keek Babet verbaasd aan en voelde medelijden met haar. Hij realiseerde dat hij echt ergens diep in zijn hart van Babet hield maar die tijd is echt voorbij. Hij verdwaalde in zijn gedachte kijkend naar Babet. Hij bestudeerde haar van top tot teen. Hij zag haar half afgezakt zitten op de bank met haar natte haren en mond half open. Haar halfvolle glas schuin op haar buik. Het stormde buiten. Je hoorde de regeldruppels tegen de raam aantikken en 'n pissend geluid van de dakgoot. Door de ontlading van de bliksem hoorde je een harde knal door het hele huis. Rick ging naast haar zitten op de bank. Hij pakte haar glas en zette die op de tafel. Hij deed zijn arm om haar heen en met zijn ander hand streelde hij Babet's gezicht. Rick ging met zijn mond richting die van Babet en drukte zijn lippen op haar lippen. " Babet, het spijt me! En het spijt me helemaal voor wat ik je nu ga aandoen" fluisterde Rick zachtjes in haar oor.. en kuste haar weer.

Schrijf jouw aanvulling...