Toen we twee jaar geleden hoorden dat we grootouders zouden worden was onze vreugde groot. Nooit hadden we aan onze kinderen gevraagd "wanneer worden wij....." . Wij vonden dat een beslissing van onze kinderen en daar hadden wij niets mee te maken. Als vrienden wel eens vroegen "zijn jullie niet jaloers op ons", dan was ons antwoord altijd: nee, wij weten niet wat wij missen. Maar op het moment dat wij hoorden dat onze dochter zwanger was, leefden wij intens met haar mee. Toen ze 28 weken zwanger was, werd onverwachts en veel te vroeg, onze kleinzoon geboren. Twee dagen leefden we tussen hoop en vrees tot op het moment dat we hoorden dat er geen hoop meer was en we hem terug moesten geven aan onze Schepper. Wat een verdriet voor onze dochter en haar partner. Als wij daarna 's avonds naar de sterren keken wisten we dat daar ons engeltje schitterde.
Toen kwam het moment dat we opnieuw hoorden dat onze dochter zwanger was. Wat waren wij gelukkig, maar zo ombevangen blij en gelukkig als de eerste keer konden we niet meer zijn. Als het maar goed gaat, spookte alle maanden door ons hoofd. Maar nu is onze kleinzoon geboren. We hebben hem in het ziekenhuis gezien, liggend in een glazen bedje. We waren ontroerd door dit wonder. Dat zo'n héél klein mannetje zomaar uit zijn moeders buik is gekomen, een heel mensje, met alles precies goed, dat lieve gezichtje, die zwarte haartjes en garnaal dunne vingertjes. Wat een Wonder van het leven!
Toen ik thuis kwam heb mijn gevoelens vastgelegd in onderstaand gedichtje:
Ons kleinkind
Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren,
en ook nog nooit gebeurd zijn bovendien,
die moet beslist met eigen ogen,
dit schitterende wonder komen zien.
Hij heeft iets uit de hemel meegenomen,
hij heeft iets van een engel meegebracht,
wij zagen het toen je bij je moeder lag te slapen,
daar in haar armen, lief en zacht.
We hopen dat wanneer je zult gaan groeien,
dat stukje hemel in je blijft bestaan,
en dat dat beetje paradijs van boven,
je hele leven met je mee zal gaan.
En...
als nu, op dit moment, een van mijn vrienden zou vragen: "ben je niet jaloers?" Dan zou ik volmondig zeggen JA! Ik ben jaloers op mijn dochter die hem iedere dag kan knuffelen.
