Al jaren geef ik catechese les aan kinderen tussen de acht en twaalf jaar. Nog steeds vind ik het boeiend om deze kinderen iets te vertellen over ons geloof. Ik merk wel dat in de loop der jaren, ook op deze leeftijd, de vragen kritischer zijn geworden. Zij geloven niet alles en nemen niet alles maar klakkeloos aan maar gaan in discussie en juist dit laatste maakt het voor mij zo boeiend, maar ook zwaar. Zeker als zij met vragen komen over dood en leven. Bijvoorbeeld de vraag: “waarom is mijn oma dood gegaan of mijn poes, hond of konijn? Ik probeer ze te troosten met de gedachten dat hun oma, poes, hond of konijn nu geen pijn meer heeft en gelukkig is. We bidden met elkaar en ieder kind mag een kaarsje opsteken om even stil te staan bij zijn of haar verdriet. Na deze korte onderbreking gaan we verder met de les. Dat gaat al vele jaren zo.
Kort na het overlijden van ons eerste, te vroeg geboren, kleinkind had ik weer een samenkomst met de kinderen. Dit keer had ik een groep van zeven en acht jarigen. Een van de kinderen had vermoedelijk thuis gehoord wat voor verdriet mij was overkomen. Halverwege de les zij hij: “juf, moeten wij nu niet bidden en een kaarsje opsteken? Ik had deze vraag helemaal niet verwacht uit deze groep, ze zijn nog zo jong. Een traan gleed uit mijn ogen en toen zei een ander kind: Hoe heette het kindje? Ik zei, Nick en liet een foto zien. Niet huilen joh want Nick is toch gelukkig? Even werd het me allemaal teveel. Maar achteraf vond ik dit één van de mooiste momenten van lesgeven. Kinderen geloven, dwars door alle godsdiensten heen, zo eerlijk en oprecht, dat wij als volwassenen bij hen in de leer kunnen gaan.
Het is dit keer geen lang verhaal geworden toch wilde ik jullie deze gebeurtenis vertellen.
Ik wil eindigen met een gedicht gelezen in “Een zoutkorrel voor iedere dag”
Geloven is op grenzen stuiten,
is willen zien wat je niet ziet,
is kijken door beslagen ruiten:
vaag zie je iets, maar meestal niet.
je moet het doen met de verhalen,
die eeuwenlang zijn doorverteld.
Verhalen die je moet vertalen
naar wat voor ónze levens geldt.
Je moet het doen met duizend vragen
en soms iets merken van een kracht
waardoor je zomaar wordt gedragen.
Het overkomt je, onverwacht.
