Ik wil mijn verhaal vertellen omdat ik er een depressie aan heb overgehouden.....
Ik ga door de jaren heen met mijn verhaal anders wordt het een soap en die duren lang. Nou ik begin even bij het einde. Ik ben nu 34 jaar en woon samen met een lieve man en hondje. Ik ben niet voor de wet getrouwd maar in onze cultuur is samenwonen hetzelfde als wanneer je getrouwd bent.
Mn moeder was 23 toen ze zwanger was van mij. Ze had een man die niet lief voor haar was en ze had het dus heel slecht bij hem (mijn biologische vader). Met 7 maanden zwangerschap verliet hij haar voor een andere vrouw. Die andere vrouw was ook zwanger. Gelijkertijd. Ik werd geboren en mijn moeder moest mij aan haar moeder geven. Ze moest mij afstaan, wat heel erg voor haar was maar ze had zelf niks te zeggen. Mijn oma was een hele strenge vrouw waar ik bij opgroeide. Mijn moeder was er altijd door de jaren heen. Ze was voor mij een soort van grote zus. Maar toen ik 16 werd kwam ik toch met bepaalde verhalen waarom ik geen vader had. Mijn moeder heeft me toen alles verteld. Ook hoe slecht hij voor haar was en dat hij in die tijd ook veel dronk. Zijn handen kon hij ook niet thuis kon houden. Zelfs niet toen mijn moeder zwanger was van mij... Ze vertelde me ook dat hij een andere vrouw had en dat daar een zoon uit ontstaan was... Ik sla nu een paar jaar over Ik werd er heel verdrietig van en heb al die jaren aan mijn vader gedacht. Nooit een kaartje, nooit een belletje, nooit een poging gedaan me op te zoeken... Ik werd daar zo verdrietig van en jah ik dacht het zal allemaal wel tot op een dag een jongen voor mijn deur stond en zei dat hij mn broer was ik was toen net 17 geworden...nou dat heeft mn leven toen een beetje op stelte gebracht..en ondanks ik wist hoe slecht mn vader was geweest voor mn moeder nog was ik nieuwschierig naar hem..........mn broer had ik kennis meegemaakt en dat was vreemd......zoveel jaren verder had ik nog steeds in mn achterhoofd dat ik mn vader wilde zien ik weet niet wat het was maar ik denk dat ik gewoon wilde zien op wie ik nou eigenlijk leek.ik heb hem toen opgezocht want ik had via via gehoord waar hij iedere woensdag te vinden was.......eenmaal gezien dacht ik van ,goh dat is nou mijn vader ....ik lijk op hem maar deed verder niks ben nog een paar keer woensdags daar heengegaan om hem te zien.ik was toen 31 in dat zelfde jaar gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht er stond ineens een meisje bij me voor de deur die zij dat ze mn zus was ohhhhhhhh wat schrok ik toen.....maar dat verliep goed die kennismaking alleen zij was te overheersend voor mijn terwijl ik een rustig type ben en niet gauw op de voorgrond ga.ik was er kapot van ook de verhalen die ze me vertelde...ik sla nu weer het een en ander over,om tot een einde te komen in dat zelfde jaar ben ik weer op woensdag daar heengegaan waar mn vader te vinden was maar ditkeer was hij er niet. ik ben toen naar zn huis gegaan en zei tegen hem klop klop hij maakte de deur open en ik zei...Ik ben je dochter,ik voelde niks bij die man alleen haat voor wat hij mn moeder had aangedaan.hij liet me binnen,en zij ik hou van je en je lijkt op mijn en toen moest hij huilen.Ik kon op dat moment niks meer zeggen en hij zij :ik wil je een ding zeggen alles wat je moeder je heeft verteld is waar....en dat was voor mijn genoeg.Was ik hier nu al die jaren naar op zoek...eenmaal in de auto moest ik overgeven,thuis aangekomen was ik helemaal van slag heb 2 dagen later mn moeder alles verteld en dat ik heel veel spijt had dat ik hem had opgezocht.en dat heb ik nu nog Ik had dat nooit moeten doen en voel me tegen over mn moeder heel erg schuldig...zij heeft me immers groot gebracht ze was een vader en een moeder voor mijn jah ik woonde bij mn oma maar mn moeder was er altijd.....Ik ben hierdoor in een depressie geraakt en zit daar nu nog in ik heb medicijnen daarvoor omdat ik anders te veel denk....Dit is maar een stukje uit mn leven als ik alles zou moeten opschrijven zou het een heel dik boek worden.Maar ik heb mn eigen boek nu gesloten en alle contacten verbroken met die fam....ik hoop ook nooit meer iets van hun te horen.........dit was mijn verhaal....
