Soms gebeuren er dingen in je leven die achteraf een belangrijke invloed op je blijken te hebben. Even heb je geen vat meer op de situatie en moet je je over geven aan de mensen om je heen. Stress is het meest ongrijpbare verschijnsel wat in zoveel gedaantes van zich doet spreken en wat zonder dat je het merkt met je aan de wandel gaat. Omstandigheden van buitenaf waar je geen invloed op hebt, terwijl je dat zo graag zou willen, kunnen je energiereserves uitputten. Er waren te veel onverwachte en ongrijpbare situaties in mijn leventje, maar de doem scenario’s die dagelijks in mijn hoofd rond spookte zorgde ervoor dat ik alles buiten proporties ging bekijken. De verwachtingen die ik van mijzelf had waren niet realistisch en zorgde ervoor dat ik niet veel meer deed dan toeschouwer zijn van het leven wat om mij heen werd geleefd. Een eigen leven opbouwen had in mijn ogen weinig zin omdat de omstandigheden er toch wel voor zouden zorgen dat ik nooit zou bereiken wat ik wilde. En daar zit de stressfactor nummer 1. Ik wist helemaal niet meer wat ik wilde, ik wist helemaal niet meer wie ik was. Mijn omgeving en de omstandigheden bepaalde hoe mijn dag er uit zag, zonder dat ik daar zelf enige lijn in bracht. Ik liet mij telkens weer bevestigen in de zwarte kant van het leven en de lichtpuntjes werden steeds minder zodat de angst bezit van mij ging nemen. Ik voelde mij niet begrepen en vulde mijn dagen met klagen en wachten op de volgende klap. Slachtoffers van allerlei situaties; drugs, alcohol, prostitutie en huwelijksgeweld vonden bij mij een luisterend oor en een helpende hand. Maar deze situaties zogen de energie uit mij zonder dat het gevuld werd door de leuke dingen van het leven. Er is professionaliteit voor nodig om zorg te geven zonder er zelf aan onderdoor te gaan. Jaren van roofbouw op mijn eigen lichaam en geestelijke gesteldheid zorgde ervoor dat ik ver van mijzelf verwijderd raakte en dat iedereen mij kon gebruiken als een speelbal. Mijn natuurlijke vechtlust werd omgezet in agressie. Niemand zou mij er onder krijgen. Maar de agressie richtte zich voornamelijk tegen mijn eigen lichaam en liet en laat mij dagelijks leven met pijn. Spanning in alle spieren die mij tot een robot maakte. En dan een belangrijk moment wat waarschijnlijk precies op tijd gebeurde. Pijn zorgde ervoor dat ik het leven weer van zijn zwartste kant ging zien, het vertrouwen in mensen was weg, het vertrouwen in een goeie toekomst was er niet meer en vooral het vertrouwen dat ik voldoende kracht bezat om de wereld tegemoet te treden. Ik besloot op een doordeweekse middag mij terug te trekken in een lekker warm bad. Ter verzachting van de pijn en het tot rust brengen van mijn chaotische gedachten. Na een half uur nam mijn lichaam de controle over en een enorme kou nam bezit van mij, Ik vulde het bad nog eens met warm water maar de kou werd alleen maar erger. Ik begon wazig te zien en voelde hoe ik de controle over mijn lichaam begon te verliezen. Angstig besloot ik uit bad te stappen en om hulp te roepen en daar ging het mis. Langzaam voelde ik hoe de kracht uit mijn lichaam verdween en zakte door mijn benen. Wat daarna gebeurde is ook voor mij niet meer dan een verhaal, ik was er en ik was er niet. Het gevoel wat mij alleen nog bij blijft is de enorme kou die ik in en om mij voelde. Ik had mijn bewustzijn verloren en de wereld draaide door. De mensen om mij heen deden er alles aan om mij weer bij mijn positieven te brengen en zorgde ervoor dat een ambulance mij in veiligheid bracht. En daar begon voor mij een nieuw begin. Rillend van de kou deed ik mijn ogen open en keek in de vriendelijke ogen van een man met een groen pak aan. De bloeddruk meter pompte mijn arm op tot het pijn deed en de geruststelling die uit de ogen van de broeder spraken gaven mij het gevoel veilig te zijn. Verbaasd werd ik de EHBO binnengebracht waar ik bevangen werd door een lichaam wat in brand stond en jeukte zoals ik nog nooit had beleefd. Via het infuus werd er een antistof tegen allergie in gebracht en binnen korte tijd voelde mijn lichaam weer zoals altijd, moe en vol spierpijn. Na een uurtje mocht ik weer naar huis en die rit was de meest indrukwekkende tot nog toe. Het was donker en mistig, spookachtig mistig en wederom was ik er wel en was ik er niet. Mijn denken was gedeeltelijk stil gelegd. Mijn man aan het stuur, blij dat het goed was afgelopen en dat ik weer mee naar huis mocht. Achter ons twee hele lieve vriendinnen die niet alleen met mijn ervaring maar ook met hun eigen tragedie werden geconfronteerd. En thuis werden mijn kinderen liefdevol opgevangen door mijn hartsvriendin. De kou was verdwenen en de warmte van liefde nam het over. De volgende twee dagen heb ik voornamelijk slapend door gebracht terwijl de wereld in volle vaart doordraaide. Maar daarna was ik geladen, extreem geladen en zocht de confrontatie met mijn man. In wanhoop zei ik dingen waar ik zelf verbaasd over was en ik zag mijzelf als een soort stuurloze raket door het huis lopen. Boos dat ik verder moest, boos om alles wat er was gebeurd waar ik geen weet en controle op had gehad. “Had me toch dood laten gaan, ik wil hier niet zijn” waren de woorden die ik huilend sprak voordat ik opnieuw in een diepe slaap zakte. Die nacht zijn veel dingen op z’n plek gevallen en toen ik mij de volgende ochtend in de spiegel onder ogen kwam kende ik de kern van mijn probleem. “Ik wil hier helemaal niet zijn”. Ik voel me niet betrokken bij het leven op aarde en om dat gevoel wel te krijgen fokte ik mij op tijdens politieke discussies, liet ik de emoties van andere mensen bezit van mij nemen. Alleen maar om te voelen dat ik onderdeel was van deze wereld. Een wereld waar ik mij niet in kan vinden. Nu was het aan mij om de realiteit onder ogen te zien. Ik ben een onderdeel van het leven hier en ik moet mijn verantwoordelijkheid nemen er het beste van te maken. Een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest zei mijn oma altijd, en ze had gelijk. Ik hoefde mij niet meer af te vragen wat liefde is, ik voelde het in mijn omgeving als een warme deken. De realiteit is dat het leven niet alleen zwart en negatief is maar dat het ook veel moois in zich heeft en dat genieten van het moment alles is wat je kunt doen. Hoe graag ik ook de regie over omstandigheden houd, het komt voort uit angst. Angst voor het slechte van het leven, angst voor de dood. Het komt zoals het komt, wie dan leeft wie dan zorgt zijn woorden die mij moeten leren de realiteit onder ogen te zien en mijn gedachten de juiste kant op te leiden. Vol hoop op een mooie toekomst.
