Op een morgen werd de heer P. Gerritsen wakker met een stekende pijn in zijn linker hand. Eerst dacht hij nog dat zijn hand sliep, maar ondanks wrijven en zwaaien bleef de hand steken. Hij maakte zijn vrouw, Sofie, wakker en deed zijn beklag. “Mijn hand doet zo’n pijn. Help me even aankleden.” Sofie, als de gehoorzame echtgenote die ze was, hielp haar man in zijn degelijke ondergoed, zijn kraakheldere, door haar gestreken overhemd en zijn driedelig grijs. Daarna strikte ze zijn stropdas met het beschaafde zwart-witte dessin, en ging naar beneden om het ontbijt voor hem klaar te maken. De heer P. Gerritsen nam een taxi naar zijn kantoor. Met zijn pijnlijke linkerhand kon hij niet rijden, en zijn vrouw vertrouwde hij de zilvergrijze mercedes niet toe. Daarom nam hij de sleutels mee, je wist maar nooit. Gloria, zijn secretaresse, stond bij het koffieapparaat toen hij binnenkwam. De koffie was natuurlijk net klaar. De heer P. Gerritsen spreidde zijn armen. “Mijn lieve, punctuele Gloria. Als ik jou toch niet had!” Hij wilde zijn linkerhand uitsteken om gewoontetrouw haar borst aan te raken, maar een extra heftige pijnscheut deed hem ineen krimpen. “Uw koffie, meneer.” Gloria reikte hem het kopje aan. De heer P. Gerritsen nam het kopje met zijn rechterhand aan, en verdween in zijn kantoor. Gloria keek hem na, een groene glinstering in haar ogen. Ze nam plaats achter haar computer en ging aan het werk. Na een uur belde de heer P. Gerritsen zijn secretaresse om een paar brieven op te nemen. Ze nam haar blocnote en haar potlood en ging naar zijn kantoor. De heer P. Gerritsen stond op. “Ga lekker op mijn stoel zitten. lieve Gloria. Ik loop liever wat rond, dan kan ik beter na denken.” Gloria nam plaats. De heer P. Gerritsen begon te dicteren. Ondertussen liep hij door zijn kantoor heen en weer. Halverwege de brief bleef hij, zoals gewoonlijk, achter Gloria staan. Met zijn rechterhand maakte hij brede gebaren om de inhoud van de brief, die niet erg vriendelijk was, te onderstrepen. Zijn linkerhand daalde af naar de schouder van zijn secretaresse. Hij negeerde de steken en legde zijn hand op Gloria’s schouder. Vandaar gleed zijn hand naar haar linkerborst. Daar aangekomen stak er een mes door zijn hand tot aan zijn schouder. Althans, zo voelde het. Met een gil trok hij zijn hand terug. Verbaasd merkte hij dat die nog gewoon aan zijn arm zat, en er echt geen bloed te zien was. De heer P. Gerritsen stak zijn hand in zijn zak en maakte de brief af. Daarna droeg hij Gloria op een afspraak te maken met zijn huisarts. Om twaalf uur kwam de heer P. Gerritsen uit zijn kantoor. “Ik ga lunchen, Gloria. Heb je al een afspraak gemaakt?” Gloria knikte. “Uw eigen arts is ziek. Ik heb een afspraak gemaakt met zijn vervangster. Vanmiddag om vijf uur. Hoe is het nu met Uw hand?” “Die voelt aan alsof er met messen in gestoken wordt.” De stem van de heer P. Gerritsen liet duidelijk horen dat de pijn vreselijk was, maar dat hij er natuurlijk niet over wilde klagen. “Maar maak je maar geen zorgen, Gloria. Ik kan er wel tegen. Kun je me even in mijn jas helpen?” Gloria pakte de jas, een exclusief model van een Italiaans modeontwerper, en hield hem haar baas voor. Die trok de jas aan. Even ging zijn linkerhand weer in de richting van zijn secretaresse, maar hij bedacht zich op tijd. In plaats daarvan boog hij zich naar haar over en kuste haar op haar mond. “Wat ruik je weer lekker, Gloria. Mijn vrouw heeft helemaal geen smaak wat parfums betreft.” “Deze heb ik van U gekregen.” merkte Gloria effen op. “Eet smakelijk, meneer Gerritsen.” Toen haar baas verdwenen was, nam ze weer plaats achter haar computer. Ze zocht verbinding met internet. Na een kwartiertje had ze gevonden wat ze zocht. Gloria trok haar jas aan, sloot het kantoor af en vertrok. Toen de heer P. Gerritsen terug kwam van zijn lunch, was Gloria natuurlijk al weer aanwezig. “Een nieuwe lipstick, Gloria? Heel mooi, en zo sensueel.” Gloria hielp hem uit zijn jas. De heer P. Gerritsen trok haar naar zich toe, met zijn rechter hand, en zoende haar op haar mond. Even glipte zijn tong naar binnen. Toen liet hij haar los, keek haar aan. “Je smaakt een stuk beter dan mijn vrouw. Weet je dat?” Gloria keek hem na terwijl hij zijn kantoor binnen ging. “Onthoudt die smaak dan maar goed, want voorlopig zul je hem niet meer proeven.” Ze fluisterde de woorden met een glimlach om haar mond. Die middag hoefde Gloria gaan brieven meer op te nemen. De heer P. Geritsen zat op zijn rundlederen stoel. Hij omklemde zijn linkerhand met zijn rechter, en voelde zo nu en dan voorzichtig aan zijn bovenlip. Daar was zich een enorme puist aan het ontwikkelen. Ook zijn tong deed pijn. De koffie die Gloria hem om drie uur bracht, smaakte naar modder. De heer P. Gerritsen voelde zich ellendig en heel zielig. Om kwart voor vijf hielp Gloria hem in zijn jas. “Sluit je de boel goed af?” De heer P. Gerritsen vergat zijn gebruikelijke zoen en vertrok. Gloria nam de telefoon en voerde een lang gesprek met Sofie.
De heer P. Gerritsen keek met grote ogen naar de vrouw achter ter bureau. Daar zat de mooiste vrouw die hij ooit gezien had. Een prachtig figuur, lange zwarte haren en felgroene ogen met gouden spikkeltjes. Ze gaf hem een hand. “Dokter de Vries. Vertelt U eens, wat scheelt eraan?” Haar stem was donker en zwoel. De heer P. Gerritsen kreeg een warm gevoel in zijn onderbuik. Hij moest een paar keer slikken om zijn stem terug te krijgen. Hij vertelde over zijn pijnlijke hand. “En sinds vanmiddag doet mijn mond ook pijn. Ik heb blaren op m’n lippen en m’n tong. En ik proef niets meer.” “Laat eerst Uw mond eens zien.” Dokter de Vries boog zich over hem heen. Een opwindend parfum drong de neus van de heer P. Gerritsen binnen. Hij opende zijn mond. “Niets te zien. Hebt U op dit moment ook pijn?” De heer P. Gerritsen voelde zijn lippen en tong branden. “Ja. Ik heb blaren in m’n mond. Ziet U die niet?” “Het spijt me, meneer. Maar er is geen blaar te bekennen. Uw mond ziet er prima uit.” De heer P. Gerritsen was van zijn stuk gebracht. “Maar het doet pijn! Hoe kan dat dan? Hebt U wel goed gekeken?” Dokter de Vries ging zitten en keek hem streng aan. “Meneer, aan mijn ogen mankeert niets. Maar het is mogelijk dat U een zenuwontsteking heeft die de pijn in Uw mond en Uw hand veroorzaakt. Ik zal U pillen geven tegen de pijn en een kuur tegen een ontsteking. Dat moet afdoende zijn. En dan komt U volgende week maar even terug.” “Bent U er dan nog?” vroeg de heer P. Gerritsen. “Dat denk ik wel.” De groene ogen glinsterden. Dokter de Vries stond op en liep naar de deur. “Tot de volgende week. Maakt U even aan afspraak met de secretaresse?”
Op de tafel lag een briefje. De heer P. Gerritsen pakte het op. “Lieve Peter, ik ben met een oude schoolvriendin op stap. Wacht maar niet op mij, ik kom laat thuis. Groetjes, Sofie.” Hij was geschokt. Ze had zelfs geen eten voor hem klaar gezet.
De heer P. Gerritsen schrok wakker van de dichtslaande voordeur. Hij kwam overeind in de stoel waarin hij in slaap gevallen was. Hij hoorde een zacht geneurie uit de gang. Toen Sofie binnen kwam, trok hij zijn zieligste gezicht. Dat was niet zo moeilijk toen hij zijn linkerhand in de stoel zag liggen. Hij werd misselijk. Hij liet de stomp, die er uitzag of er nooit een hand aan had gezeten, aan Sofie zien. “Ach lieverd, je had echt niet op me hoeven wachten, hoor.” Sofie giechelde. “‘t Is een beetje laat geworden. We hadden ook zo veel te bepraten. Heel gezellig. En dan te bedenken dat ik me haar niet eens kon herinneren. Toch leuk dat ze belde.” Al pratend liep Sofie de trap op. De heer P. Gerritsen volgde haar sprakeloos. Ze had niets gezegd over zijn hand. “Weet je, ze heeft zulke goede ideeën. Morgen gaan we samen naar de kapper. Ze weet precies hoe ik m’n haar het beste kan laten knippen. En ze heeft me haar parfum geleend.” Ze draaide zich zo plotseling om dat de heer P. Gerritsen bijna van de trap viel. “Ruik eens! Lekker hč?” De geur kwam hem bekend voor. Sofie liep al door, de slaapkamer in. Daar draaide ze zich weer om. “Ik ben erg moe. Je vindt het vast niet erg om op de logeerkamer te slapen. Je snurkt weer heel erg de laatste tijd.” De deur viel voor z’n neus dicht. Op de logeerkamer liet de heer P. Gerritsen zich met kleren aan op bed vallen. De wereld was gek, knettergek! Hij verging van de pijn, die stomme dokter kon niets vinden en nou viel zijn hand eraf. En zijn vrouw, zijn vrouw, ging zomaar ‘s avonds weg en liet hem aan zijn lot over. Gelukkig was Gloria er nog.
De volgende morgen zal Gloria al achter haar bureau toen hij binnen kwam. Hij hield de stomp van zijn linkerarm in de zak. “Goede morgen,” hij sprak moeilijk door de blaren op zijn tong. “Is er al koffie?” “Op de kast.” Zonder op te kijken wees Gloria naar het koffiezetapparaat. De heer P. Gerritsen wachtte even, maar toen Gloria geen aanstalten maakte om koffie voor hem in te schenken liep hij er zelf heen. Hij zuchtte en schonk zich een kopje in. “Wat ben je weer ijverig, Gloria.” De heer P. Gerritsen deed alle moeite om het luchtig te laten klinken, maar kon een zweempje misnoegen niet verbergen. “Mag ik vragen wat je doet?” Gloria haalde haar schouders op. “Ik zoek wat informatie op het internet. Er is een nieuwe medische rubriek, gespecialiseerd in gevallen als de Uwe.” “Die schat,” dacht de heer P. Gerritsen vertederd. “Zij denkt tenminste aan me.” Hij liep naar haar bureau en ging naast de computer zitten. “Heb je iets gevonden tegen m’n pijnlijke hand?” “Nog niet, maar ik zoek nog wel even verder, als U het goed vindt natuurlijk.” “Prima, prima.” Hij stond op en liep naar zijn eigen kantoor. Gloria zocht verder. Een uur later ging de deur open. De heer P. Gerritsen liep moeizaam naar de koffie. Zonder iets te zeggen strompelde hij terug.
Aambeien! Dat was hem nog nooit overkomen. Zelfs de luxe kantoorstoel was te hard. Zijn hand was eraf, maar Gloria had het niet gezien. Zijn mond brandde, maar volgens de dokter had hij niets. Morgen had hij een nieuwe afspraak. Tot dan moest hij maar zien te overleven. Straks zou hij Gloria meevragen te lunchen. Dan had hij wat afleiding.
Hij nam Gloria mee naar het duurste restaurant in de stad. Hij had gelijk, kijken naar haar gaf hem afleiding. Bijna kon hij de pijn vergeten. Het eten zag er goed uit, jammer dat hij er niets van kon proeven. Na het toetje keek de heer P. Gerritsen op zijn horloge. “Al zo laat? Dan is het de moeite niet meer waard om nog te gaan werken. Weet je wat? Je krijgt de rest van de dag vrij. Ik zal je gezellig naar huis wandelen.” Onderweg gaf hij Gloria een arm. Gelukkig was het niet zo ver lopen. Bij haar huis aangekomen keek hij haar zielig aan. “Mag ik even binnen komen om uit te rusten? Alles doet me pijn.” Gloria zuchtte. Toen deed ze de deur open en liet hem binnen. De heer P. Gerritsen voelde zich direct een stuk beter. Hij hing zijn jas aan de kapstok en ging in de gezellige woonkamer zitten. Toen Gloria met de koffie uit de keuken kwam, had hij ook zijn colbertjasje uitgetrokken. De koffie smaakte hem heerlijk, als vanouds. “Gloria, weet je nog, die zomerdag in juni? Toen heb je me zo gelukkig gemaakt. Denk je dat we.........” Gloria stond op. “Ik wil je nergens toe dwingen,” zei hij, “maar je zou me zo blij maken. En ik zal jou ook blij maken. Je wilt vast wel een loonsverhoging.” Gloria knikte. “Ga maar vast. Je weet de weg. Ik moet me eerst even klaar maken. In een oogwenk was de heer P. Gerritsen in de slaapkamer. Een paar uur later ging hij heel blij naar huis.
In huis wachtte hem weer een verrassing. Geen briefje, dit keer. Maar wel een foto. Van Sofie. In een adembenemend sexy jurkje. Op de foto stond wat geschreven. “Meer zien? Kom naar bed!!!!!” Ondanks zijn aambeien, die hem na het bezoek aan Gloria weer volop kwelden, en die gezelschap hadden gekregen van een ander pijnlijk deel in zijn broek, haastte hij zich de trap op. De deur van de slaapkamer stond open. In bed lag een vrouw, zijn vrouw, in een zwart negligé. Ze wenkte hem. Naast haar op het nachtkastje stond een fles champagne. De heer P. Gerritsen kleedde zich, ondanks de pijn in zijn hand, zijn mond en zijn edele delen, snel uit. Toen hij zijn onderbroek uittrok, viel zijn penis op de grond.
De dokter, dat wil zeggen, zijn vervangster, kwam direct na het telefoontje van Sofie. Die schreef de heer P. Gerritsen pillen voor, en zijn vrouw een vibrator. Ze kon geen verklaring vinden voor het spontaan afvallen van zijn hand en penis. Na die nacht bleef de heer P. Gerritsen in bed. Het leven had voor hem geen zin meer. Sofie verzorgde hem liefdevol, en was zo kies zelf in de logeerkamer te gaan slapen. Ook Gloria kwam op bezoek. Ze bracht hem een fles whisky van zijn favoriete merk. En hoewel hij er niets van proefde, bracht de alcohol gelukkig nog wel vergetelheid. De waarschuwing op de verpakking van zijn medicijnen negeerde hij bewust.
Sofie en Gloria besloten hem in delen te begraven. Dus stonden er behalve de grote, ook nog drie kleine kisten. Direct nadat Peter de medicijnen had geslikt, was zijn tong eruit gevallen.
