Op de avond van mijn vertrek was ik gewond, moe gestreden en bang. Ik moest weg, weg van dit leven, weg van dit huwelijk. We waren achttien jaar getrouwd.
Hoewel sommige jaren een beproeving en uitdaging waren, waren het behoorlijk goede jaren.
Samen hadden we heel wat tot stand gebracht en als toeristen reisden we dynamisch door het leven, we deden wat we konden op een manier die we kenden en lieten ons niet hinderen door de ups en downs en alles wat daar tussen lag. We kenden elkaar behoorlijk goed, we werkten elkaar regelmatig op de zenuwen, maar in geval van nood was hij er voor mij en ik voor hem.
Drie maanden leefden we gescheiden, hebben elkaar onderuit gehaald en pijn gedaan. Tegelijkertijd draaide de echtscheidingsprocedure op volle toeren.
Het grootste deel van mijn leven heb ik gebeden om de onvoorwaardelijke liefde van deze man. Langzaam maar zeker ging het een stuk beter met mij en mijn gebed werd verhoord, maar alleen om te ontdekken dat het niet is wat ik dacht dat het zou zijn.
Op dat moment kwam hij terug in mijn leven. De kloof tussen ons had zich op wonderbaarlijke wijze gesloten en wij dachten dat van nu af aan alles prima in orde zou komen. Dat dachten wij!
Maar in werkelijkheid waren we nog te verward, te bang, hadden nog steeds te hoge verwachtingen en waren nog te veel met ons zelf bezig.
Boven op al onze "te's" kwam nog een heleboel bagage die we bij ons droegen, ballast uit onze kindertijd, ballast uit vorige relaties, jij noemt ze en wij hadden ze. Twee jaar hadden we nodig om onze rommel eruit te krijgen en speelden het klaar om onvoorwaardelijk voor elkaar te kiezen.
Om de kracht van onze relatie te testen legde het leven ons een paar ernstige situaties voor. Vervlogen dromen, een verbroken familieband, ontslag en grote financiële problemen. Mijn ideeën hierover hadden een rechtstreeks verband met mijn eigenwaarde. Normaal gesproken zouden we bij elkaar zijn gaan zitten en hadden de meeste geschikte oplossing bedacht om met zo min mogelijk schade door de situatie heen te komen.
Als dat had betekend dat we geld moesten lenen, hadden we geld geleend. Als dat iets anders had betekend, dan zouden we dat en meer hebben gedaan om ons uit de op handen zijnde crisis te redden.
In de jaren dat we samen waren, hadden we onbewust een waslijst ontwikkeld van wat we onder normale omstandigheden zouden hebben gedaan om de pijn en de financiële crisis te verlichten. Maar dit waren geen normale omstandigheden.
Onze emoties hadden de afgelopen tijd zware tijden meegemaakt en we waren nog niet volledig hersteld op het moment dat we in een volgende crisis raakten. Hoe meer ik bad hoe erger alles leek te worden. Als er al een God bestaat, dan was nu het moment daar om dat te bewijzen. Maar er gebeurde niets.
Ik was geprogrammeerd om dingen op een bepaalde manier te doen en elke keer als ik iets probeerde te veranderen, werd mijn poging gesaboteerd door terug te vallen in de oude gewoonten van doen en denken. Op den duur durfde ik de post niet meer te lezen, de telefoon op te nemen of de deur te openen wanneer er aangebeld werd. Pas nadat mijn hart was gebroken en geen enkel gebed kon beletten dat mijn hele leven in elkaar stortte, besefte ik wat er werkelijk aan de hand was.
Op oudejaarsavond lag er een briefje op mijn kussen. Het raakte mijn ziel en openende eindelijk mijn ogen, maar voor alles was het ook een teken van onvoorwaardelijke liefde, van hem, voor mij.
Voor jou
Geloof, hoop en liefde zijn 's werelds wijste woorden
Geloof in het leven en je geloof zal je beschermen
Ons vertrouwen zegt dat wij alles uit het leven kunnen halen, zonder ons zelf dingen voor te spiegelen
Tevredenheid is gegeven wanneer we "Ja" zeggen tegen het leven zoals het is
Hoop doet leven, leef
met twee benen op de grond
Soms een roze wolk, zweef
met vleugels in het rond
Treedt de toekomst tegemoet
verwachtingsvol, maar zonder tegoed
Liefde is van groot belang
onvoorwaardelijk hou ik van jou
hou van mij, mijn leven lang
Mijn wens voor jou is, dat al je verdriet verandert in blijdschap en weet dat ik er altijd voor je zal zijn.
