Een jaar na de geboorte van mijn zoon, hervatte ik mijn werk als verpleegkundige. Via een uitzendbureau kon ik direct geplaatst worden, niet in een ziekenhuis maar in een verpleeghuis, voor drie avonden per week. Mevrouw Simons, in het verleden kapster van beroep, was zoals gewoonlijk bezig met het verfraaien van het kapsel van haar buurvrouw. De mannenclub, zoals we hen noemden, was bezig met het leggen van een kaartje en Meneer de Bruin, hoe kon het ook anders zat op zijn "mopper-stoel". Appolonia van Rijn zong haar mooiste lied en kreeg de aandacht van haar medebewoners.
Voordat mijn dienst erop zat maakte ik altijd nog een laatste ronde op de afdeling, om met iedere bewoner een babbeltje te maken. Meneer de Bruin zat nog rechtop in bed en het zag ernaar uit dat hij niet van plan was om te gaan slapen. Een lieve man die boos was op de hele wereld. Niemand wist waarom, of moet ik zeggen niemand vroeg hem waarom.
Toen ik die avond zijn kamer binnen liep en hem klaarwakker aantrof zei ik, "zo, nu blijf ik net zo lang bij u totdat ik weet waar u zo boos over bent". De tranen stroomden over zijn wangen en hij greep mijn hand vast. "Ik ben niet boos, maar verdrietig en eenzaam", zei hij. "Ik mis hen". De vraag wie hij dan miste hoefde ik niet meer te stellen. "Ik mis ze beiden, mijn vrouw en mijn moeder".
"Degenen die om mij geven, mij zien, naar me luisteren, mij liefhebben en met mij meevoelen". Hij vertelde over zijn leven en over de vrouwen in dat leven.
Toen hij aan het eind van zijn verhaal was gekomen, kruisten mijn blik en die van Meneer de Bruin elkaar en zag ik voor het eerst een glimlach op zijn gezicht verschijnen. Eindelijk was er weer iemand die bezorgd was, om hem.
Wij vrouwen zorgen, zijn soms overbezorgd, kennen schuldgevoelens, voelen ons verantwoordelijk voor alles en iedereen en vinden regelmatig dat we tekort schieten.
"Overdrijven is een ook een kunst!", hoor ik sommigen denken. Maar wat zou er gebeuren wanneer wij vrouwen, dat niet meer deden? Wat zou er gebeuren wanneer vrouwen alleen met hun hoofd denken in plaats van met hun hart? Op het moment dat we de "eigenaardigheden" van vrouwen uit de weg ruimen zullen er zeker nieuwe oplossingen bedacht moeten worden, die nodig zijn voor een gevoel van welbevinden en broodnodig om te (over)leven.
Door Meneer de Bruin realiseerde ik me hoe alleen een mens zich kan voelen en waarom ik me in de steek gelaten voelde toen mijn moeder overleed.
Een mens voelt zich alleen, wanneer er niemand meer is die bezorgd over je is.
Laten we ervan uitgaan dat vrouwen in de toekomst zullen veranderen, maar dan nog zal niemand iets kunnen veranderen aan de basisbehoeften van het leven.
Zorg, aandacht en tijd. Onzichtbare maar belangrijke levensbehoeftes.
