Met wie heb je nou echt iets te maken in je leven. Welke mensen kennen u en welke kent u zelf. Dat zijn er eigenlijk niet zo veel (tenzij je een BN'er bent). Ga maar na: de mensen uit het dorp of de buurt, van (de vroegere) school, club of vereniging, de ouders van vriendjes en nog wat andere kennissen. Verder natuurlijk man of vrouw, kinderen, broers, zussen, ouders, grootouders, goede vrienden en goede buren. De rest van al miljarden mensen op de aarde kennen u niet en uzelf kent ze ook niet. We weten van elkaar niet hoe we leven, waar we warm voor lopen of b.v. wat we lekker vinden. Voor wat dat betreft hadden die anderen net zo goed niet kunnen bestaan. Het schijnt dat de meeste mensen maar ongeveer 500 andere mensen min of meer kennen.
Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je geen waardevolle contacten kunt hebben met wildvreemden en toevallige passanten op je levenspad. Natuurlijk wel. Juist wel, zou ik zeggen, omdat je met een wildvreemde soms over dingen kunt praten waarover je met een bekende niet wilt praten. Of je kunt zelf iets voor die vreemde betekenen, b.v. getuige zijn na een ongeluk of een straatkrant kopen van een dakloze of zomaar een praatje aanknopen met iemand die er eenzaam uitziet.
Maar de mensen waar je áltijd iets mee hebt zijn je familie. Geen band is zo sterk als de familieband. Er kan van alles gebeurt zijn, maar als het er op aankomt zijn ze er. Tenminste in de meeste gevallen, want er zijn families die zo hopeloos overhoop liggen met elkaar dat het nooit meer goed komt. Maar als iedereen van goede wil is, is een lijmpoging na een breuk altijd de moeite waard.
Laatst las ik dat een mevrouw in het verzorgingshuis had gezegd: "niemand noemt me meer bij mijn voornaam, ze weten niet anders dan dat ik mevrouw Jansen heet. Maar ik heb ook een voornaam hoor, alleen gebruiken ze die nooit". (Of woorden van die strekking). Als iedereen die jou heeft gekend er niet meer is, dan kun je heel erg eenzaam zijn. "Kennen" en "gekend zijn": hét middel tegen eenzaamheid. En wie kent u beter dan uw eigen bloedverwanten?
Mijn moeder gaf me eens een heel goede raad. Ze zei: "Zeg nooit iets slechts over iemand van je eigen familie tegen je man. Hij zou een hekel kunnen krijgen aan die persoon en later kan jij het je familie misschien wel vergeven, maar voor je man is het veel moeilijker om te vergeven, omdat het geen echte familie is". Deze raad heb ik ook aan mijn eigen kinderen doorgegeven.
