Ze zit in pyjama, kussen in de rug, rechtop in bed. Het schemerlampje heeft ze aan gedaan, ze heeft een fles cola naast haar bed gezet en het boek waarin ze al halverwege is heeft ze in haar handen. Haar man ligt zachtjes te zagen op het kussen naast haar. Ze begint te lezen en even later is ze de hele wereld om haar heen vergeten. Soms, als ze even een adempauze neemt, wordt ze zich bewust van een heerlijk gevoel, een gevoel van harmonie, van tevredenheid en een innig gevoel van eenheid en compleet zijn. Alle dingen vallen op hun plaats.
Ze leest voor het slapen gaan boeken die vallen onder de noemer "Populair wetenschappelijk" en gaan over hoe de wereld in elkaar steekt. Ze krijgt al lezend antwoord op vragen als: hoe kan een baby groeien uit één zaadcel en één eicel. Ze weet dat de zaadcel en de eicel zich delen in tweeën, vieren, achten enz. en dat er na een tijdje een klompje cellen is. Maar hoe weten die cellen in dat klompje wat ze moeten worden? Want de één moet b.v. de lever worden, de andere cel zal uitgroeien tot huid of bot of een oog. Hoe weten die cellen dat, wie verteld hun dat en wie geeft díe opdrachtgevers hun opdracht. Ze begrijpt dat hoe meer je er van af weet, hoe meer vragen je krijgt én hoe grote het wonder wordt.
Bezig te zijn met dergelijke onderwerpen vindt ze het grootste genoegen. Ze kan er niet genoeg van krijgen. Het boek dat ze vanavond leest gaat over Chaos en Orde in de natuur. Alles in de natuur heeft de neiging tot chaos te vervallen. Denk aan ijzer, ijzer roest en valt uit elkaar. Denk aan leven, leven kan alleen levend blijven door de dood (het verval) vóór te blijven (daarom vernieuwen cellen zich). IJzer kan zichzelf niet vernieuwen, daarom is ijzer dood materiaal en alles wat dood is vervalt. Ze leest ook dat er niet alleen chaos is maar ook orde. De orde die bedoeld wordt is de orde die je krijgt nadat je een steen in de vijver hebt gegooid. De rimpeling die ontstaat zal uiteindelijk altijd weer verdwijnen. Orde dus. Dan heb je b.v. nog het weer. Hoe erg de orkaan ook raast, hij zal altijd weer tot rust komen. Er kwamen allerlei natuurkrachten aan te pas die die orkaan lieten ontstaan, maar het "ordenend systeem" krijgt altijd weer de overhand. De vraag is waarom? Waarom gebeuren de dingen zoals ze gebeuren. Wat (of wie) zit daarachter. Wordt de wereld bestuurd door een macht ver boven ons of vormen alle natuurkrachten tezamen een "bestuurders collectief", of berust alles op toeval. En ook hier geldt: hoe meer ze er over leest, hoe meer vragen het oproept en hoe meer antwoorden ze zal gaan zoeken.
Het enige wat ontbreekt is iemand om deze passie mee te delen. Niemand in haar omgeving is geïnteresseerd in de vragen die háár zo boeien. Man en kinderen horen haar uit beleefdheid wel eens aan, maar begrijpen het niet echt. En de vriendinnen begrijpen ook al niet waar ze het nou over heeft.
