De vorige keer schreef ik over mijn passie voor de wetenschap. Hoe de wereld in elkaar steekt, op allerlei gebied, dát wil ik weten. Daarom lees ik er dus zo veel over en volg ik colleges op de universiteit via HOVO (Hoger Onderwijs Voor Ouderen).
Ik heb lagere school en maar 2 jaar vervolgonderwijs gehad. Toen moest ik geld verdienen. In die tijd was dat heel normaal, zeker bij ons in het dorp. Vijf meisjes uit mijn klas gingen naar de ULO, de rest verdween naar de Huishoudschool, goede schoolresultaten golden niet. Ik heb het later altijd jammer gevonden dat ik niet had doorgeleerd. Maar nú kan ik het inhalen. En dat doe ik, niet voor een baan of zo, maar omdat het me zo ontzettend veel voldoening geeft.
In de begintijd, toen we net met een eigen horecabedrijf begonnen, was het zo druk dat ik vaak niet los kon komen van het werk. U wilt niet weten hoeveel borden en kopjes ik in mijn dromen heb afgewassen en hoe vaak ik 's morgens wakker werd met in m'n hoofd al een heel werkplan voor die dag. Allemaal 's nachts bij elkaar gedroomd. Doodmoe werd ik daar van. Daarom zocht ik iets om mijn gedachten te verzetten, zodat ik niet de hele nacht met het werk bezig zou zijn. Nou is lezen altijd al m'n grootste hobby geweest, dus dat ging ik doen, voor het slapen gaan. Maar vaak was ik veel te moe om ook maar een paar alinea's te kunnen onthouden, het ging er gewoon niet ín. Korte verhalen dan maar, maar ook dat werd niks. Tot ik op een (achteraf zeer) goede dag, nu zo'n 15 jaar geleden, het boek van Stephen Hawkins "Het Heelal" kocht, het leek me wel interessant. En het wás (en is) interessant, het boeide me zo dat ik soms een heel uur achterelkaar door las.
Ik begreep er eigenlijk niets van. Alles, maar dan ook alles was vreemd voor me. Zwarte gaten, hoe een ster wordt geboren én weer sterft, deeltjes te klein om massa te hebben (alleen waar te nemen door het veranderende gedrag van andere deeltjes), hoe de tijd is begonnen en waar de tijd misschien zal eindigen, temperaturen in sterren zo hoog dat je het absoluut niet begrijpen kan, relativiteit, zwaartekracht enz. enz. Wat een wondere wereld openbaarde zich voor mijn geestesoog. Pas na vier-vijf keer dat boek lezen ging me hier en daar iets dagen, kon ik af en toe iets begrijpen. Maar ik bleef stug doorlezen. Ik las een zin nooit twee keer, pas als het boek uit was las ik het hele boek gewoon nog een keer, net zo lang tot het duidelijker werd. En zo ontstond (na nog veel meer boeken over dergelijke onderwerpen te hebben gelezen) heel geleidelijk aan een stevige bodem van kennis. Allemaal vergaard in de uurtjes voor het slapen gaan.
Het allerleukste vind ik dat, als je kennis toeneemt, je overal verbanden gaat zien. En nog leuker is het als je die verbanden zelf ontdekt. Ook in de patronen van de natuur zie je allerlei structuren. Het aantal blaadjes van een bloem is niet willekeurig, meestal zijn dat er 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55 of 89. Grote zonnebloemen kunnen 144 blaadjes hebben. Deze getallenreeks heet de reeks van Fibonacci. Er is iets geks met die reeks: je krijgt het volgende getal door de twee voorgaande getallen bij elkaar op te tellen. De groei van bloemblaadjes "gehoorzaamd" dus aan wiskundige regels. Heeft u wel eens goed naar het hárt van een zonnebloem gekeken? De zaadjes liggen niet zomaar door elkaar maar keurig in een (wiskundig) spiraalpatroon.
Kijk, van deze dingen ga ik dus helemaal uit m'n dak. Daar wil ik steeds meer van weten.
