'k Had al z 'n mooie naam bedacht. Want als je gaat chatten dan doe je dat niet onder je eigen naam. Eerst maar even meekijken met mijn dochter. Supersnel vliegen haar vingers over het toetsenbord en typt ze de woorden, alles in het Engels. Nou kan ik best in het Engels typen, maar niet zo snel en of het foutloos zal gaan kan ik ook niet garanderen. "Oké, niets aan de hand" zeg ik bij mezelf, "ze weten toch niet wie ik ben, ik heb immers zo'n leuke chat-naam". Na een tijdje dringt het tot me door dat de deelnemers aan deze "room" niet veel meer te vertellen hebben dan "my school sucks" en "i love sex". Moet ik daar nou aan meedoen? Nee dus. Jammer van mijn zelfbedachte naam, maar hier ga ik dus mijn tijd niet aan verdoen.
Toch zou ik graag zomaar wat willen praten, en blijf zoeken. Ik vind het Seniorenweb, ouderen hebben vast méér te vertellen. Je stuurt een e-mailtje naar een groep personen, ingedeeld naar interesses, en iedereen kan daar op reageren door weer een e-mailtje terug te sturen. "Ha" denk ik, "dat is vast leuk". Maar ook hier kijk ik eerst de kat uit de boom… Bah, d'r zit zo'n enge macho tussen die, zegt hij zelf, graag de knuppel in het hoenderhok gooit. Nou, dat doet hij dus, hij mept er lustig als een kip zonder kop op los. Sommigen reageren er nog serieus op ook. Anderen ergeren zich duidelijk. En ik kom tot de conclusie dat ook dit niets voor mij is. Je zou zo'n man toch wat aan doen.
Nú erger ik me aan gebabbel en aan mannen met knuppels, vroeger zou ik er vol tegenaan zijn gegaan. Vroeger kon ik hele nachten met vrienden bomen over hoe het allemaal zou moeten, nu kan ik bijna niemand meer vinden met dezelfde interesses. Maar dat is niet de enige reden, bedenk ik. Tegenwoordig wéét ik het gewoon niet meer, ik ben de laatste tijd zo'n twijfelaar geworden. Veel dingen waar ik vroeger heilig in geloofde zijn aangevreten of ingehaald door de tijd. Waarheden waar ik m'n hand voor in het vuur stak blijken opeens minder de waar te zijn. Dat zwart-wit denken als je jong bent heeft plaats gemaakt voor het besef dat elke medaille een andere kant heeft en die andere kant ook weer een andere kant enz. enz.
Ik ben, mét Godfried Bomans, tot de conclusie gekomen: "het is grijs, het is altijd grijs". Misschien zou ik dáár nog wel es een boom over op willen zetten.
