Ik droom regelmatig, mét geluiden en in heldere, prachtige kleuren en heel getailleerd als een schilderij van een fijnschilder. En het gekke is dat ik wéét dat ik droom tijdens mijn nachtelijke uitstapjes. Allemaal voorgespiegeld door die grijze massa in mijn hoofd.
Neem nou vannacht. Ik bevind me op een vliegveld samen met mijn man en jongste dochter. Waar de andere dochter is vraag ik me niet eens af! Ik draag haar, ze is ongeveer 2 jaar oud en ik laat haar steeds vallen, omdat ze gewoon uit m'n handen glijdt. Mijn man sjouwt met de koffers en ik denk maar steeds dat hij tijdens het inpakken van de koffers wel een heleboel vergeten zal zijn. Hij heeft natuurlijk zomaar stapeltjes kleren gepakt zonder te kijken of het wel bij elkaar past. "Had ik nou zelf maar gepakt, ik kan dat veel beter".
Zijn onze hersenen niet te vertrouwen? De wetenschap heeft zich er over gebogen en vastgesteld dat onze hersenen inderdaad elke keer weer een loopje met ons nemen. Ook met herinneringen. Onze herinneringen kloppen vaker niet dan wel. We maken er ook gewoon bij. Als iemand ons iets vertelt over wat we vroeger meegemaakt zouden hebben (iets wat niet waar is), gaan we dat geloven en raken we er zelfs van overtuigd dat het onze eigen herinneringen zijn. We kunnen ons dan details "herinneren" en zelfs als ons later vertelt wordt dat het een proefje was, kunnen we dat maar moeilijk geloven.
Wat moet ik nou geloven van b.v. bijna dood ervaringen. Is dat misschien ook een truc van die grijze massa. Zijn dat willekeurige beelden, door hersenen bij elkaar gesprokkelde herinneringen, die als een ervaring aan ons worden doorgegeven. En wat dacht u van vorige levens. Ben ik een ziel die dit lichaam heeft uitgezocht om een tijdje op de aarde wonen, met als enige reden iets te leren. Dat zou betekenen dat ik al vele malen hier ben geweest en nog vele malen terug zal moeten komen. Of zijn de herinneringen die sommige mensen hierover hebben ook nep. Eerlijk gezegd hoop ik dat het allemaal verzinsels van onze hersenen zijn. Ik moet er echt niet aan denken dat ik steeds weer terug moet, één leven is meer dan genoeg.
Toch zijn er mensen die er van overtuigd zijn dat er meer is dan wij kunnen zien. Ik behoor ook tot die mensen, maar wát er meer is, dat is de vraag. Er blijken mensen na een bijna dood ervaring genezende handen te hebben gekregen. Of ze hebben een boodschap van overleden familie meegekregen of weten dingen die ze niet konden weten. Heel langzaam raakt ook de gewone wetenschap er van overtuigd dat er "iets" moet zijn. Ze kunnen er gewoon niet meer omheen. Met proeven is duidelijk aangetoond dat je met hersenkracht iets kan beïnvloeden. Materie is energie, energie is materie.
Onze hersenen (en alles om ons heen) zijn daarom (gestolde) energie. Dáár ergens moeten de antwoorden liggen. Ons brein is een zintuig, waarvan de ogen en de oren "uitsteeksels" zijn. Alle informatie van al onze zintuigen komt in ons brein. Daar wordt alles verwerkt. Als we ons bewúst zouden zijn van alle informatie die binnenkomt zouden we gek worden. Gelukkig hebben we hersenen die "zeven en ziften" en wij hoeven er alleen maar uit te halen wat voor ons belangrijk is. Maar tijdens de slaap (of een operatie) zijn we niet waakzaam. Dan zouden onze hersenen ongehinderd hun gang kunnen gaan en ons zodoende op het verkeerde been kunnen zetten. Of zou het zo zijn dat tijdens de slaap of operatie ons brein eindelijk de kans krijgt ons iets belangrijks te vertellen, iets wat niet dóórkomt als we wakker zijn.
We leven in een boeiende tijd. Het menselijk genoom project is klaar. Heel veel vragen over het hoe en waar zullen worden beantwoord. Maar of de vraag over het waarom ook beantwoord zal worden? Ik denk dat dat nog heel lang zal duren, áls het ooit zal kunnen.
