Begin mei, het zonnetje schijnt heerlijk ook al is de gevoelstemperatuur fris. Ik ben net terug van Curaçao en de warmte zit nog in me.
De leegte komt dubbel zo hard aan als je weer alleen thuiskomt na een fijne periode.
Ik ben, na een nacht in het vliegtuig door te hebben gehaald, (ik weet nu wat mijn zoon na elke vlucht doormaakt, door zijn werk als piloot) toch maar gelijk mijn twee bejaarde katten van hun logeeradres gaan ophalen. Een noodoplossing, want het is de dierenambulance van Zoetermeer.
Frank, van 16 jaar heeft suikerziekte, dus volgens de pensions is hij ziek en kan ik hem daar niet plaatsen en Jochem, van 19 jaar, kan niet zonder Frank.
Als ze toch eens konden praten, dan konden ze samen met mij een boek schrijven over wat er zoal in ons leventje is veranderd.
Jochem is de rode je-weet-wel-kater van 19 jaar en is nu zo doof als het maar kan en langzaam gaat zijn kaarsje uit en dat vertaald zich in veel eten en magerder worden. Frank is mijn Vincent van Gogh omdat hij nog maar één oortje heeft, 16 jaar en ook al aardig bejaard aan het worden.
Helaas heeft onze welvaart ook Frank te pakken, veel te dik en als gevolg wat ik eerder schreef, suikerziekte en moet Frank elke dag 11 eenheden insuline krijgen via een injectie.
Dus een probleem met het overdragen van de zorg, het enige is wat ik nu weet is dat de katten voor mij een erg belangrijke plaats in mijn leven hebben en ik er alles voor over heb om ze nog een goede oude dag te geven.
Maar nu sta ik voor een dilemma en moet ik gaan kiezen omdat mijn hele leven door allerlei omstandigheden weer op zijn kop staat (wordt vervolgd) en kiezen is mijn zwakste punt, althans voor mezelf.
Net kreeg ik een e-mail van de stichting Widy en heb de katten bij deze stichting ingeschreven. Ze zetten zich in voor kittens, zwangere poezen en in het bijzonder bejaarde poezen, wie weet. Al zoek ik alleen maar een gastgezin, voor als ik weg ben.
Maar om weer terug te gaan naar het mooie weer, blijven de gemengde gevoelens me parten spelen. Voor bijna alles komt een keer een oplossing en ik vertouw erop dat dit ook weer opgelost zal worden, maar toch!
Het zal te maken hebben met het feit dat ze een deel van mijn leven zijn geworden en alle zware stormen hebben we tezamen doorstaan. Een kopje, spinnen, als ik verdrietig was werden zei steeds aanhankelijker.
