Even een terugblik, Barry kwam weer voorgoed in Nederland wonen na 5 jaar Amerika.
Hij had er in de luchtvaart gewerkt en voor de keuring van zijn ogen kon hij een paar weken ervoor lenzen gaan dragen om je oog te corrigeren.
Ja en nu deze oplossing in Nederland zoeken, want inmiddels moest hij solliciteren bij Martinair.
Diversen opticiens gebeld totdat mijn collega zei: "Joh ik heb een kennis welke opticien is". Ik had wel al veel over hem gehoord omdat zijn vrouw in augustus van 1996 plotseling een herseninfarct kreeg en na 3 weken is overleden. Drama voor hun kinderen van toen 17 en 19 jaar en hemzelf.
Maar inmiddels 2 maanden na haar overlijden ging hij (Rene) voor het eerst weer eens de deur uit en dat was de bewuste receptie waar ik en mijn zoon ook heen gingen.
Wat heen en weer gepraat over de bewuste lenzen er Rene zal dit voor Barry gaan uitzoeken.
De maandag na de receptie belde hij al op, geen nieuws over de lenzen maar een leuk praatje met mij. "Oeps", dacht ik, wat is dit en wat gebeurt er met me!
Een week later gingen we samen eten in Scheveningen en ik vertelde Rene, dat een relatie er niet in zat omdat hij onder in de trechter zat met al zijn verdriet en vertelde hem dat ik 6 jaar had geknokt om me omhoog te trekken uit de trechter en hij moest z'n weg nog gaan.
Want het gevaar als je iemand oppakt en hem helpt klimmen naar boven in de trechter, er ineens een hele andere kijk op de situatie kan ontstaan. Hij begreep weinig van mijn woorden, maar intussen was ik wel wat voor hem gaan voelen en hij was ontzettend lief voor me.
Ja, en dan wordt het licht op groen gezet.
We hebben de eerste 3 jaar heen en weer gereden om het in ieder geval rustig aan te doen voor zijn kinderen etc. Als het aan Rene had gelegen hadden we binnen een jaar bij elkaar gewoond.
Na ruim 3 jaar hebben we toch de grote stap gewaagd, hij verkocht zijn huis in Rockanje om nog even bij mij in te trekken totdat we samen een ander huis hadden gevonden, na ongeveer 4 maanden vonden we ons droomhuis in Voorschoten aan de Vliet.
Wat waren wij er gelukkig mee. Samen opnieuw ingericht en maar genieten van elkaar en ik zei steeds tegen Rene: "Verliefdheid duurt maar ongeveer 9 maanden, dan is het chemische proces een beetje uitgewerkt". Ik was er zo bang voor verliefd te zijn, want dat betekent vaak dat je de controle over jezelf verliest en ik had heel mijn leven de controle in eigen hand gehad. Maar deze man was zo lief voor mij. De grond was te heet waar ik liep, en dat jaar in jaar uit.
Op een gegeven moment vroeg m'n dochter of ik met haar mee ging eten. "Ja, lijkt me leuk". Zitten we daar even lekker te kletsen komt Rene ineens met een hele grote bos rozen en op zijn knieën mij ten huwelijk vragen.
Ik was zo overrompeld dat Rene op een gegeven moment tegen me zei: "Je hebt niet eens ja gezegd!" Wat een emotie in de herfst van je leven en dat ik dat mag beleven.
Ook had Rene 2 tickets erbij gedaan om 3 dagen later voor een weekje naar Tenerife te gaan. Wat een blijdschap en wat een liefde kreeg ik van Rene.
Ja en toen hebben we een datum geprikt, om 19 mei 2000 in het huwelijk te treden.
Eigelijk wilde ik niet trouwen en zei dat als ik zou trouwen dan samen op de fiets te willen en een etentje met de kinderen (en aanhang). Nou Rene wilde een groots uitgepakte bruiloft voor zijn familie en klanten etc. Dat is ook bijzonder goed gelukt.
Om een lang verhaal weer iets in te korten, het was de dag van mijn leven. Ik voelde me zo goed bij hem. M'n ex (Frans) zei tegen Rene,wees je zuinig op haar! En Bianca hoorde ik tegen hem zeggen, ik ben zo blij met je.
Nou wat is nou niet fijner dan dat je kinderen je keuze accepteren.
Vrijdag zijn we getrouwd en zondag vloog Barry ons naar Mexico, voor een huwelijksreis. Wat een weelde en wat was ik gelukkig.
Maar de ballon spatte uit elkaar, na (achteraf blijkt) een half jaar huwelijk bij hem. De roze bril waar ik zo bang voor was is bij hem wit geworden maar dat werd niet verteld ik kon het alleen maar voelen dat hij steeds meer van me af dreef, ik werd ziek en ging steeds meer mijn best doen.
Wel tussentijds steeds leuke dingen gedaan en ik wist werkelijk van niets. Met de kerst van 2001 zijn we met de kinderen op wintersport geweest en we hebben het zelfs nog over onze oude dag gehad. Maar de spanningen kwamen in alle hevigheid op bij Rene en hij liet mij links liggen en ik bestond haast niet meer voor hem. Ik heb hem gevraagd of hij mij kon zeggen wat er aan de hand was. Maar dat kon hij niet. Ik heb hem gevraagd of hij mij dan kon zeggen wat we hier aan konden doen tot het einde van de vakantie. Maar zijn antwoord was: "niets". Ik ben toen met vreselijke pijn in mijn hart eerder met Barry mee naar huis gegaan.
Ik ben toen tijdelijk andere woonruimte gaan zoeken om het wat rust te geven, maar Rene wilde na 3 weken scheiden. Mijn wereld stortte in. Het is inmiddels ruim een jaar geleden, ik ben 15 kilo lichter en een heel groot illusie armer.
Achteraf kon ik het ook niet winnen omdat ik bijna 8 maanden later hoorde dat hij een relatie had met een personeelslid die ook nog eens 17 jaar jonger was.
Ja, daar kon ik nooit tegenop.
Het is wat het is. Dit gebeurt nu eenmaal in het leven, maar waar ik het meeste last van heb is dat ik altijd de regie in handen heb gehouden door allerlei omstandigheden en dat ik voor het eerst van m'n leven mij geheel heb gegeven omdat ik zo geloofde in hem. Dat doet nog de meeste pijn.
