Momenteel zit ik op een eiland, Curaçao! De ven staat aan, de bladeren ruizen en het is hier altijd warm, zelfs de nachten zijn nog 26 graden.
In 1992 heeft dit land voor het eerst m'n hart gestolen. Barry had een vlieginstructeur in Amerika, Jeroen, waar m'n dochter verliefd op werd, en zijn ouders woonden toen op Curaçao. Zij hadden een mooi gastenverblijf waar ik 4 weken mocht door brengen.
De rust, de vriendelijke mensen, geen telefoon, geen stress van de PTT. Kortom elke kerst en oud en nieuw bracht ik vanaf 1992 (tot ik Rene leerde kennen) door op Curaçao. Weliswaar later heb ik wel een appartement gehuurd en een autootje, want Curaçao heeft 36 stranden, dus zonder auto ben je ridder te voet. Ik heb ze nagenoeg allemaal gezien.
De relatie met Jeroen en m'n dochter was vrij snel over. Het was een schat van een jongen en hij had er veel verdriet van. Ik had een hele goede band met hem, we schreven elkaar veel.
Tot de op een na laatste vakantie voor ik Rene ontmoette, wilde ik Jeroen gaan feliciteren met z'n verjaardag en hij achteraf niet thuis bleek te zijn omdat hij met z'n baas een vliegtuig aan het ophalen was in Amerika. Jammer, toen heb ik maar een brief voor hem achtergelaten. Helaas heeft hij deze nooit kunnen lezen. Mijn vliegtuig ging 3 dagen later weer naar ons koude kikkerlandje.
Nog bibberend aan het bijkomen van de reis en het wennen aan de kou, zat ik de krant te lezen en toen ging even het kaarsje uit bij mij! Jeroen Jacobs met 3 andere bemanningsleden was neergestort, ongelooflijk wat een schok dat bij mij teweeg bracht.
Gelijk heb ik zijn moeder gebeld en vroeg haar of het waar was. Helaas, het was waar...
Ongelooflijk, we zijn hier in Nederland naar de begrafenis gegaan, Het leek wel of ik mijn eigen kind had weggebracht, zoveel overeenkomsten hadden de jongens om hun droom uit te laten komen om piloot te worden.
Na een jaar nog een keer op Curaçao geweest en zag het grote verdriet bij Jeroens ouders.
De communicatie werd steeds slechter tussen Jeroens moeder en mij. Achteraf bleek dat als zij mag zag of sprak, zij steeds werd herinnerd aan Jeroen.
De wond haalde ik blijkbaar steeds opnieuw open omdat mijn zoon wel verder ging met zij vliegdoel te bereiken. Ik heb haar vele brieven geschreven en gezegd dat zij zich geen geweld meer moet aan doen om mij te zien en /of schrijven en heb toen zelf het kontakt verbroken.
Dat was gelijk voor mij het voorlopig het laatste jaar op Curaçao met de kerst, want toen kwam Rene in mijn leven.
