Al twee weken lang hik ik aan tegen het schrijven van een nieuwe column. Aan de ene kant vanwege tijdsgebrek (lees: er daadwerkelijk voor gaan zitten en schrijven). Bovenal is het echter een gebrek aan onderwerpen en inspiratie. Mijn dagen zijn dusdanig gevuld met het verzorgen van mijn twee kinderen dat het lijkt alsof er weinig anders meer om mij heen bestaat. Eigenlijk is dat ook zo, zeker in de beginperiode na de geboorte van een kindje. Maar langzamerhand begint mijn horizon weer wat breder te worden en is er weer tijd en ruimte voor andere zaken in mijn leven.
Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik wel was begonnen aan een stukje naar aanleiding van het overlijden van Juliana, maar dat leidde nergens toe. Deels omdat er dusdanig veel over haar werd gezegd op de televisie dat het leek dat alles wat ik neerpende regelrecht uit een documentaire (of herhaling ervan) kwam. Nou is het natuurlijk wel zo dat de meningen over Juliana absoluut niet verdeeld waren - en dat het merendeel van de bevolking zich in het beeld van 'oma' en 'koningin van mijn jeugd' kon vinden. Zo op het oog lijkt dat een ideale startpositie om iets over te schrijven, maar het bracht mij geen steek verder.
De reden dat ik nu opeens wel aan het schrijven ben geslagen is louter vluchtgedrag: over een paar dagen gaat mijn beste vriendin trouwen, en als haar getuige heb ik het op mij genomen om een woordje te spreken. Idealiter op rijm, want we hebben alle twee een letterkundige achtergrond, dus dat legt de lat direct lekker hoog waar iedereen 'm kan zien, zeg maar : Ik weet hoe ik begin en ik weet hoe ik wil eindigen, maar daartussenin doemt een groot zwart gat op.
We kennen elkaar al zo lang, dat er voldoende stof tot schrijven is. Ik moet echter zien te voorkomen dat het zo'n 'en toen en toen en toen' speech wordt, want dat is alleen leuk voor de direct betrokkenen en niet voor de overige genodigden. Daarnaast ben ik een beetje bunzig van die stijl geworden nadat ik een keer een afstudeerstukje van de directe familie van een medestudent van mij met stomme verbazing heb aangehoord. Laten we het er op houden dat er nog een hoop zaken tussen die mensen moest worden uitgesproken en dat dit dan de eerste aanzet zou zijn!
Haar broer en ik waren het er allebei over eens dat een zang en dansje toch niet onze meest geprefereerde uitingsvorm is, maar het begint steeds aanlokkelijker te worden. Allez, aan de slag dan maar; het zou raar zijn als ik na 14 jaar opeens met mijn mond vol tanden zou staan!
