'... er bestaan evenveel Afrika's als dat er boeken over zijn geschreven , je zou al je vrije tijd kunnen vullen met het lezen er van … ' Beryl Markham; De nacht achterna.
Lang geleden las ik een mysterieus en aangrijpend verhaal. Dat het mijn leven volkomen zou veranderen kon ik toen nog niet vermoeden. Het verhaalde over een land dat ik alleen kende van de jeugdserie Daktari waarin een tamme leeuw, de schele Clarence, een hoofdrol speelde, dat land was Afrika. Door de lyrische en tastbare vertelkunst van de auteur begaf ik mij in een andere wereld, een wereld waarin ik me thuis zou kunnen voelen. Het sprak mij allemaal erg aan. Kuki Gallmann, de auteur van 'Ik droomde van Afrika' is een vrouw met een enorme wilskracht. Misschien, mede door haar verhaal ben ik geïnspireerd geraakt door een weergaloos continent. Als kind droomde zij ervan om later in Afrika te gaan wonen. Zij las de meest uiteenlopende literatuur die haar vader haar aanreikte. Hij vertelde haar verhalen over Afrika, over de nomadenstammen in de woestijn, ze reisde een paar keer met hem mee. Maar het was niet haar Afrika. Haar fantasieën waren die van de eindeloze einders, van de kuddes op de savannes, waar donkerhuidige mensen woonden die in primitieve hutten leefden, waar leeuwen brulden tussen het hoge gras en waar de meest spectaculaire zonsondergangen te zien waren. Het leek een bijna onmogelijke droom toen zij rond haar twintigste invalide raakte door een auto-ongeluk. Vlak na dit ongeluk raakte zij in gesprek met een vriend, Paolo, hij had ooit in Afrika gewoond waarnaar hij graag weer terug zou willen keren. Zij vertelde hem over haar dromen over Afrika. Samen koesterden zij dezelfde droom. Ze besloten te trouwen en voorgoed naar Afrika te vertrekken. Maar eerst moest zij leren lopen. Na een aantal operaties en een sterke wilskracht slaagde zij daarin. Toen zij in Afrika was aangekomen overviel haar het gevoel van déjà vu.
Ik was steeds heel nieuwsgierig geweest of mij datzelfde gevoel van déjà vu zou overvallen wanneer ik voet op Afrikaans grondgebied zou zetten. Mijn gevoel voor Afrika was namelijk heel bijzonder; hoewel ik er nog nooit was geweest (wel in Tunesië, maar niet in zwart Afrika) voorvoelde ik een sterke band en was het alsof ik in een vorig leven in Afrika gewoond had? Het duurde echter nog vele jaren voordat ik zelf de kans kreeg om naar Afrika af te reizen. In die tijd van dagdromen haalde ik Afrika naar mij toe. Stapels boeken werden aandachtig en met een grote portie nieuwsgierigheid gelezen. Toen het eenmaal een feit werd dat ik een rondreis door Afrika zou maken was ik door het dolle heen. Ik kon aan niets anders meer denken dan aan mijn ontmoeting met mama Afrika tot grote hilariteit van mijn omgeving. Die werden het op een gegeven moment goed zat.
Mijn ontmoeting met Afrika was vanaf het allereerste moment dat wat ik er van verwacht had; ik ervaarde het als een déjà vu, het kwam me allemaal zo vertrouwd voor. En dan die bevolking, zo vriendelijk en met een glimlach op hun gezicht die van oor tot oor reikte. Ik voelde me er onmiddellijk thuis. We reisden met een groep drie weken door Kenia. Een reis met een aanzienlijk hoog tempo maar ook een reis die voor altijd in mijn herinnering gegrift staat; de eindeloze savannes, de kudde olifanten vlak voor onze neus, de grote verscheidenheid aan vogels, het primitieve leven van de stammen, de geur van de aarde...
Winston Churchil noemde Afrika een 'virusinfectie' die nooit meer over zou gaan zodra je eenmaal besmet bent geraakt. Ernest Hemingway bevestigde deze uitspraak met: 'heb je Afrika eenmaal verlaten wordt je ziek van heimwee.' En heimwee had ik. Ik wilde terug. Daar wilde ik zijn. Ik zal ooit weer terug gaan naar Afrika. Al snel groeide er een nieuw plannetje; ik wilde geen reis maken zoals ik nu had gedaan maar ik zou aan een project willen werken. Dat project zou plaatsvinden in Uganda, over een jaar of twee, misschien vier of vijf. Voorlopig moet ik sparen en voorbereidingen treffen.
Maar omdat ik wat stapjes terug heb gezet omdat er zoveel ideeën door mijn hoofd spookten zal ik me tevreden stellen met de herinneringen, al het leesvoer wat ik over Afrika kan vinden en mijn dagdromen. Dat is voorlopig genoeg. Bovendien ben ik begonnen aan een boek dat ik wil schrijven. Ik noem het Makena wat zowel zij die glimlacht als de gelukkige betekent in het swahili, de taal van Oost-Afrika. Hierin wil ik korte verhalen en gedachten flarden optekenen over mijn passie. Aanvankelijk zou ik het na Kenia afronden maar het is nog te vroeg, ik moet terug, om 1001 redenen. De belangrijkste reden is om ons weesolifantje Edie in Tsavo National Park te bezoeken, dat was deze keer niet mogelijk geweest. Ook zou ik Kuki Gallmann bezoeken, helaas zaten daar te veel kosten aan verbonden en zo zijn er nog tal van redenen dat ik terug wil. Kuki Gallmann heeft mij ooit geïnspireerd door haar liefde voor het verre continent met mij te delen, misschien kan ik anderen inspireren met mijn verhalen over een passie die zijn weerga niet kent.
Steeds probeer ik antwoorden te vinden op de vragen waarom? Waarom ben ik er zo door geraakt? Wat wil ik er mee? Aan de andere kant wil ik er gewoon van genieten en het op me af laten komen. Dikwijls vraag ik mij af of er meer mensen zijn die zo gegrepen zijn door een passie waarvan de aanleiding slechts een boek was of iets anders kleins?
