Hoelang kan een mens doorgaan in een situatie waarin hij zich niet gelukkig voelt?
Ik bedoel; op welk moment wordt je wakker geschut?
Sinds mijn laatste column ‘Nomade’ is er heel veel veranderd en sta ik op het punt om een heel nieuw leven te beginnen want … jawel … ik heb eindelijk toch de knoop doorgehakt!
Zo kon ik niet doorgaan: in de sleur waarin ik verzeild was geraakt, in een ongelukkige relatie en een grote ontevredenheid op mijn werk.
Dit keer besloot ik om een plan op te stellen zodat ik mezelf in bescherming kon nemen en niet alle negatieve beschuldigingen over me heen zou krijgen gestrooid. Op een dag stapte ik heel zelfverzekerd en vastbesloten bij mijn huisarts naar binnen om professionele hulp te vragen.
In de wachtkamer had ik stom verbaasd mijn horoscoop gelezen: U krijgt eindelijk de kans om een einde te maken aan een vervelende situatie! Hierdoor raakte ik nog meer aangemoedigd om mijn besluit door te zetten. Mijn huisarts leek het volkomen te begrijpen en schreef me een telefoonnummer van een psychologe op zodat ik eindelijk eens met iemand kon praten. Een dag later kon ik al bij haar terecht. Inmiddels had ik ook maatschappelijk werk benaderd. Nadat ik bij de huisarts was geweest liep ik nog even een boekenwinkel binnen en daar vond ik een boekje dat ik niet meer weg kon leggen: Single & gelukkig heette het en is geschreven door Barbara Feldon. Eenmaal thuis vertelde ik mijn partner onomwonden waar ik was geweest en dat ik de knoop werkelijk doorhakte. Zoals ik nu leefde kon ik niet meer verder. Hij reageerde wat gelaten, alsof hij het ook wel aan had voelen komen maar zoals ‘t bij de vorige twee crisissen verliep dacht hij kennelijk dat het slechts om weer een van mijn winterdipjes ging. Aanvankelijk dacht ik dat zelf ook: ik zou snel vatbaar zijn voor een winterdepressie maar als ik nog eens goed terug kijk naar de periode toen ik alleen woonde besef ik dat ik daar toen helemaal geen last van had. Ik voelde me juist gelukkig met elk seizoen en maakte het me op mijn manier steeds gezellig. Het ging er nu zuiver om dat we heel veel op elkaars lip zouden zitten vanwege de weersomstandigheden en dat beangstigde mij enorm.
Ook mijn baan bij de bibliotheek zou stoppen per 1 december, na een twee jaar lange strijd had ik die gewonnen. Ik zou weer terug gaan naar de sociale werkvoorziening en dat verheugde mij omdat ik daar drie maanden had gewerkt voordat ik gedetacheerd werd bij de bibliotheek. Ik was daar een erg gelukkig mens geweest en had binnen afzienbare tijd een leuk vriendengroepje opgebouwd.
Maar naarmate ik langer bij de bibliotheek werkte verwaterden de contacten en bij de bibliotheek kon ik niet echt aansluiting vinden bij mijn collega’s om er na het werk afspraakjes mee te maken.
Daar was werk ook echt alleen maar werk en na afloop ging iedereen terug naar haar eigen wereldje.
In dezelfde tijd dat ik bij de bibliotheek ging werken leerde ik mijn partner kennen. Na drie maanden woonden we al samen en vrienden kwamen er helemaal niet meer. Maar wij hadden genoeg aan elkaar en in deze relatie kwam er ruimte voor vakanties naar warme oorden.
Toch sloop al vrij snel de sleur er bij mij in en ik miste de ruimte voor mezelf. Mijn partner was volledig afgekeurd en dus veel thuis. De eerste crisis brak aan. Ik wilde de relatie verbreken maar een aantal mensen, waaronder ook mijn ouders, staken daar een stokje voor. Het was een goeie vent die voor mij zorgde en alle touwtjes in handen hield, zo iemand zou ik nooit meer treffen. Ik reikte hem de volkstuin aan zodat hij wat om handen zou hebben. Dat ging hartstikke goed en die zomer verbouwden we onze eigen groenten en hadden we verse bloemen uit eigen tuin op de vaas staan. De herfst brak aan maar mijn Kenia-reis stond voor de deur waarop ik me volledig stortte met een intense voorbereiding waardoor ik wat om handen had. De reis zelf was het mooiste wat ik in mijn leven had meegemaakt, de thuiskomst viel me dan ook rauw op mijn dak. Toen mijn partner een opmerking plaatste die het diepste van mijn ziel raakte was ik zo kwaad op hem dat er onmiddellijk een nieuwe crisis volgde. Weer wilde ik vluchten en weer werd ik tegengehouden, bovendien stond ook mijn baarmoederverwijdering nog eens voor de deur. Allemaal vrij hectisch maar even leek alles weer een beetje in een wat rustiger vaarwater te verkeren. Na de zeven weken ziektewet moest ik weer terug naar mijn werk waar ik vreselijk tegenop zag. Dat rotgevoel had ik ook gehad toen ik terug kwam uit Kenia. Met grote tegenzin ging ik dus weer terug in de sleur van elke dag hetzelfde.
Wat ik ook bedacht aan creatieve oplossingen om een ander leven te kunnen leiden, het bedrukte gevoel kon ik maar niet van me afschudden. Ik beet me vast in mijn schrijven, de website, de talloze boeken die ik verslond maar ik voelde me down en niet happy. Maanden verstreken totdat de herst in aantocht was en ik dacht wanhopig aan die lange wintermaanden …
Er moest iets gebeuren. ‘s Nachts lag ik vaak wakker en dacht ik aan een plekje voor mezelf, hoe ik dat zou inrichten en ik dacht er aan hoe gelukkig ik weer zou zijn op een werkplekje waar ik elke dag met groot plezier naar toe zou gaan. Ik zou weer onder de mensen zijn die allemaal met lichamelijke en fysieke beperkingen te kampen hebben en die je nemen zoals je bent. Ik miste de vriendenkring en ik voelde me ongelooflijk eenzaam. Mijn partner zelf heeft alleen zijn familie en dat vindt hij genoeg. Het voelde voor mij absoluut niet prettig wanneer ik eens wat mensen mee naar huis nam want iedereen werd op zijn of haar karakter en uiterlijk nauwkeurig beoordeeld en meestal niet gunstig.
Naar aanleiding van de column van Barbara over de ontdekkingsreis, het maken van een plakboek, ben ik daar razend enthousiast aan begonnen. En inderdaad … het werd een ware ontdekkingsreis naar binnen (kan ik echt iedereen aanraden die zoekende is!). Zo ontdekte ik na een aantal collages gemaakt te hebben dat er geen man in voor kwam, of geen gelukkige man én vrouw, maar dat ik steeds een warm nestje voor mezelf had gekweekt … en dat heeft uiteindelijk voor mijn besluit gezorgd om definitief een punt achter de relatie te zetten.
Wel maakte ik mij zorgen over hoe het financieel met me zou gaan en of ik mijn ouders daarmee tegen me in het harnas zou jagen. Omdat ik toch wel een zekere handicap heb op financieel gebied en ik in een groot appartement woon dat mijn vader destijds voor me gekocht heeft en wat wij nu van hem huren. Opeens dacht ik aan ‘begeleid wonen’, zou dat wat voor me zijn? Ik zou kunnen verhuizen naar een kleiner eenkamerwoning en me laten begeleiden op financieel- en ander gebied. En zo geschiedde; ik belde zelf en kreeg nog diezelfde week een heel goed gesprek. Alles is in gang gezet. Mijn partner is ook zoekende naar een woning en ik ga hier ook weg.
Omdat ik op de wachtlijst stond voor een kijkoperatie aan mijn knie (die ik tien jaar geleden verbrijzeld heb gehad) is het eveneens heel belangrijk dat ik naar een benedenwoning verhuis omdat twee trappen net iets teveel van mijn slechte knie vergen. De opname valt precies op de dag na mijn afscheid bij de bibliotheek en op 1 december had ik moeten beginnen op mijn nieuwe werkplekje.
De orthopeed stelde vast dat ik niet de illusie moet koesteren dat mijn knie nu beter wordt want de knie is erg slecht. Hij gaf het duidelijk advies om inderdaad een urgentieverklaring te vragen via de huisarts voor een benedenwoning. Alles wordt nu in gang gezet.
Het is heel erg zwaar om, nu de relatie verbroken is, nog samen te moeten leven in één huis. Het huis leent zich er niet voor om je af te zonderen of elkaar niet tegen te komen. Hoe ga je hiermee om? Bij mij kan het drie maanden tot een half jaar duren voordat ik andere woonruimte krijg. Hij kan pas een urgentieverklaring krijgen als ik er uit ben en dit huis verkocht wordt. Mijn vader gaat dit huis op zeer korte termijn te koop zetten.
Als ik denk aan mijn nieuwe plekje, aan mijn nieuwe leventje dan word ik van binnen weer helemaal gelukkig. En ik voel me heel erg sterk om dit door te zetten. Mijn kracht zorgt er telkens weer voor dat ik dat voor elkaar krijg wat ik werkelijk wil. Ook wanneer je een aantal beperkingen hebt hoef je je leven niet te laten bepalen door anderen. Je kunt beter duidelijk aangeven dat je je niet gelukkig voelt dan dat je maar door blijft modderen. Het is kostbare energie die je verspilt. En er zijn zoveel mogelijkheden en alternatieven te bedenken om je leven zo in te richten zodat je je gelukkig voelt.
Mijn ouders hadden dat begeleid wonen voor mij al in gedachten toen ik 18 was maar toen was ik die moeilijke weglopende puber en kwam ik nog maar net kijken in deze wereld. Nu ben ik 40 en een laatbloeier. Maar ook laatbloeiers kunnen nog wat van hun leventje maken, ook mensen met beperkingen kunnen met de nodige hulp nog wat van hun leventje maken zoals zij dat zelf graag willen en niet zoals een ander vindt zoals zij moeten leven. Ook deze mensen hebben gevoelens en eigenwaarde. Mijn ouders waren op zich erop tegen dat ik weer de relatie wilde stoppen. Ik kreeg alle bagger over me heen, hoe stom ik wel niet was en waarom ik toch die geweldige baan wilde opgeven. Waar dacht ik mee bezig te zijn? Maar ik voelde me sterk en bracht mijn alternatief naar voren. Toen draaiden ze wat bij en nu vinden ze het geweldig! Ik ben er trots op dat ik zelf heb door gepakt en ik weet dat mij een heerlijk leventje te wachten staat …
