'Ieder mens moet tijdens zijn leven twee reizen maken. Er is de uitwendige reis, met zijn verschillende gebeurtenissen en mijlpalen [...] Er is ook een innerlijke reis, een spirituele zoektocht, met een heel eigen geschiedenis.' Deken William R. Inge
Onlangs heb ik de leeftijd van veertig jaar bereikt. Men zegt wel eens gekscherend dat het leven bij veertig pas begint. Rijper misschien? Over meer wijsheid beschikken? Dat mijn leventje dus bij veertig zou gaan beginnen is mijn motto geworden nadat ik Loedertje (baarmoeder) vlak voor mijn veertigste heb laten verwijderen. Nu kon ik aan een nieuw tijdperk beginnen, alle oude scheepjes achter me verbranden en in het heden gaan leven. Dat heden heb ik helemaal zelf in de hand en kan ik invullen zoals ik dat zelf zou willen. Elke dag heb ik twee mogelijkheden tot mijn beschikking; ik kan er voor kiezen een goed humeur te hebben of ik kan kiezen voor een slecht humeur. Ik kies voor een goed humeur. Elke keer dat er iets vervelends gebeurd kan ik kiezen voor een slachtofferrol of ik kan kiezen er iets van te leren. Ik kies voor het laatste. Elke keer dat er iemand bij me komt klagen kan ik er voor kiezen hun geklaag te accepteren of ik kan hem of haar wijzen op de positieve kanten van het leven. Ik kies voor het laatste. Het draait in dit leven (ongeacht welke leeftijd trouwens) om keuzes. Je kiest hoe je je humeur laat beïnvloeden door anderen, je kiest hoe je reageert op situaties, je kiest ervoor of je wilt lachen of huilen, ik kies voor het eerste. Dat besef dat je deze keuzes kunt maken heb ik zomaar cadeau gekregen op mijn veertigste. Eerder had ik deze keuzes natuurlijk ook wel tot mijn beschikking maar deed ik er niets mee omdat ik het benul er niet van had. Dat nieuwe besef geldt trouwens voor een boel andere dingen. Zoals ik in een andere column al aangaf was ik altijd maar druk druk druk met denken en van alles willen. Ik zou het allemaal wel even gaan doen. Teveel om op te noemen wat ik in gedachten had. Waarom had ik dat niet allemaal eerder bedacht? Toen ik nog een tiener was of zo? Of misschien was ik toen ook al met duizend-en-één-dingen tegelijk bezig, dat zal het aard van het beestje wel zijn. Maar hoe haal je het aard van het beestje eruit? Pas als het besef tot je doordringt waar je in godsnaam mee bezig bent. Er moet iets gebeuren waardoor je in een klap wakker wordt geschud. Nu ik dat besef heb gekregen dat ik me beter kan gaan concentreren op hetgeen ik goed kan, altijd al heb gedaan en wat ik ook echt fijn vind om te doen en al het andere overtollige in de prullenbak heb gekieperd kan ik met een gerust hart aan een rustiger en eenvoudiger heden beginnen. Wat zou ik me toch een boel poeha op mijn hals halen. Bovendien maak ik er mijn omgeving ook dol mee. Het schept erg veel onrust. Laat ik genieten van wat ik nu doe. De energie heb ik hard nodig om te genieten van al het mooie om me heen. Zou ik me druk maken om wat ik allemaal nog wil gaan doen dan blijft er weinig of geen energie over om te genieten. Ik moet leren los te laten.
Er was een vriendin die jaar na jaar met zichzelf in de knoop zat. Zij was trouwens jaren ouder dan ik zelf. Zij bleef maar in haar vicieuze wereldje hangen en wilde geen raad en hulp van anderen aannemen. Wel klaagde zij steen en been dat zij het zo zwaar had en dat zij zielig was. Constant zocht zij haar toevlucht in dure therapieën waar zij halverwege weer mee stopte. Zij bleef maar achterom kijken waardoor zij zich vastbeet in wat zij meegemaakt had. Andere wegen bestonden niet. Juist door haar voorbeeld leerde ik dat ik geen klager wilde zijn, dat ik vooruit wilde kijken (vriend Lief heeft me dat nog het beste bijgebracht), ik wilde mensen om me heen waarvan ik op aan kan, die ik kan vertrouwen en mensen die net als ik levenslustig zijn. Ik had al zoveel energie in haar gestoken maar het leek wel alsof zij alleen bestond met al haar problemen. Zij had mij uitgenodigd om in de loop van mijn herstelperiode na de baarmoederverwijdering lekker bij haar te komen logeren maar toen het moment aangebroken was belde zij voor de zoveelste keer om te zeggen dat ze het niet aan kon. Daarmee was bij mij het geduld op. Er zijn mensen die verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt maar op eigen krachten, of met hulp van een deskundige er bovenop zijn gekrabbeld. Dat zijn mensen die 'willen', zij wilde niets anders dan zielig gevonden worden, zij vraagt negatieve aandacht. Wilde ik mijn leven veranderen, moest ik achter deze vriendschap een punt zetten. Hoewel zij vooral ook de leuke kanten van het leven proefde en die met me deelde moest ik toch een keus maken. De goede momenten werden veelal overschaduwd door de zielige momenten waarin een hoop geklaag aan de orde was. Alle hulp werd in de wind geslagen. Mijn brandstof was op. Op een gegeven moment besef je dat dit soort mensen professionele hulp nodig hebben om eruit te komen, maar zelfs dan is het nog maar net de vraag of zij bereidt is beter te 'willen' worden.
Elke dag krijg je nieuwe kansen. Kansen die je ten volle kunt benutten. Waarom zou je daar niet van profiteren? Elke nieuwe dag leer ik om stil te staan bij de lessen die ik krijg. Door deze lessen krijg ik een beter inzicht in hoe ik met mijn medemens omga, hoe ik reageer op bepaalde situaties, waarom ik zoveel wil doen en waarvoor, voor wie? Ik vind het heerlijk om te leren en te veranderen, die mogelijkheid hebben we toch zomaar voorhanden. Met vallen en opstaan kunnen we een heel rijk en gelukkig leven leiden, mits we er voor open staan. Jaren geleden ben ik al begonnen met veranderingen in mijn leven aan te brengen. En er is al een boel verbeterd. Maar het kan altijd nog beter. Het is een uitdaging om van elke dag een feest te maken. Dat zal niet altijd mee vallen omdat je aan stemmingen en omstandigheden onderhevig bent, maar elk moment dat ik me ervan bewust ben zal ik hem aangrijpen om er wat van te maken. Dat is een doel, een streven om een gelukkig mens te zijn. Ja, ik geloof dat veertig zijn een mooie start is om het allemaal opnieuw te bekijken.
