Dit is het meest bijzondere, hectische, uitdagende en onvergetelijke jaar van mijn leven. Wat begon het mooi; de lang gekoesterde droomwens ging in vervulling op 15 januari. Na een flinke vorstperiode, een intense voorbereiding en op het laatste moment een griepepidemie om me heen vertrok ik met mijn volgepakte backpacker en een goed humeur aan mijn reis naar Kenia. Ik voelde me de koning te rijk in mijn hotelkamer met al mijn geliefde spulletjes om me heen die mij zouden vergezellen (zelfs in het piepklein vind ik het heerlijk om liefdevolle dingen bij me te hebben in de vorm van een knuffeltje, mijn dagboek, een boek …). De reis begon op Schiphol waar ik de groepsleden zou ontmoeten. De aankomst in Kenia was mijn thuiskomst in het land waar ik al zolang naar verlangd had. Die drie weken waren de mooiste weken van mijn leven. De ontmoeting met de stammen, de olifanten zo dichtbij, de enorme vergezichten, de geur van de rode aarde, al die glimlachende gezichten, het geworstel in ons tentje, de voortreffelijke maaltijden rond het kampvuur, mijn allereerste massage aan het strand in Mombasa en het geluksgevoel daar te zijn en me er volkomen thuis te voelen maakten deze reis uniek. De heimwee was dan ook te verwachten toen ik eenmaal weer thuis was. Op het moment dat mijn partner een opmerking maakte over de zwarte bevolking brak er iets binnenin mij en een crisis was het gevolg. Ik kon niet meer van hem houden omdat hij mij persoonlijk had gediscrimineerd wat heel veel pijn deed van binnen. We stonden op het punt om uit elkaar te gaan maar mijn operatie stond ook voor de deur. Mijn baarmoeder zou verwijdert worden. Op de één of andere wijze is het tussen ons toen even weer iets beter gegaan omdat het voorjaar aanbrak en hij weer wat meer in zijn volkstuin bezig ging. De operatie was een groot succes. Dat had ik tien jaar eerder moeten doen en ik genoot van de zeven weken ziektewet. Tegen de tijd dat ik weer naar mijn werk moest werd ik steeds somberder. Ik zag er, net als toen ik uit Kenia terug was gekomen, als bergen tegenop om weer aan het werk te gaan omdat ik het daar absoluut niet naar mijn zin had. De periode werd dan ook ingeluid als eentje van in een grote sleur terecht komen. Ik liet Kenia weer flink tot leven komen door een website te laten opzetten, door een bundeltje met gedachtenflarden te schrijven, door er heel veel over te lezen, maar het haalde mijn sombere gevoel niet weg want ondertussen voelde ik me nog steeds erg ongelukkig op mijn werk en in mijn relatie (dat speelde toch weer op). Ik kon geen kant op want op wat mijn werk betreft want ik had volgens iedereen de mooiste baan die men zich maar kon wensen. En ik had volgens velen een partner die goed voor me was en zorgde. Ach, overal is het af en toe niet zo leuk …
Af en toe? Dit is allang geen kwestie meer van af en toe … dit is een enorme sleur waar ik zo nooit uit kom! Ik moest iets doen. Iets bedenken. Ook mijn knie ging heel hard achteruit waardoor zelfs mijn heerlijke wandelingen niet meer kon voortzetten. Tijdens deze wandelingen kon ik mijn chaotische gedachten een beetje op een rijtje zetten.
Uiteindelijk kon ik op mijn werk steeds minder klussen doen vanwege mijn knie waardoor de sleur des te groter werd. Ik besloot gesprekken aan te gaan met de sociale werkvoorziening maar die leken niet te willen luisteren naar mijn verhaal. Ze zagen mij al terug komen. Op een gegeven moment voel je je zo klem gezet dat je je door niets of niemand serieus genomen voelt. Waar ligt je grens? Hoelang ga je hiermee door? Hoe sterk ben je?
Sterker dan ik dacht. Met de wanhoop nabij besloot ik een gesprek aan te gaan met de bazin van de bibliotheek want de irritaties begonnen hoog op te lopen (door niet meer met elkaar te praten). Ook zij was van mening dat ik beter terug kon gaan naar de sociale werkvoorziening. Alles werd nu op gang gebracht. Een bedrijfsarts hoorde mijn verhaal aan en vond ook dat ik daar weg moest. Maar wat moest ik dan? In deze zelfde tijd belanden we weer in de donkere herfstige dagen en ik voorzag ook problemen in mijn thuissituatie. Hij zou weer veel thuis zijn en dat benauwde en irriteerde me.
Op een dag zat ik bij mijn huisarts en ik vroeg hem om professionele hulp. Want als ik het in m’n eentje zou proberen dan zou ik me weer laten overhalen door familie en mijn partner zelf om door te gaan in een sleur waarin ik me doodongelukkig voelde. Op datzelfde moment had ik het boekje Single & Gelukkig in handen en daar werd ik helemaal blij van. Diezelfde middag hakte ik voor een derde keer de knoop door maar nu had ik hulp achter me staan en ik voelde me krachtiger dan ooit.
En voor mijn ouders reactie had ik een alternatief in petto: begeleid wonen. Alles is in gang gezet en het wachten is op een piepklein warm nestje voor mezelf … dat is mijn kerstwens!
De behoefte aan kerst is dit jaar ver weg te zoeken … we leven nog steeds in dat grote huis samen en dat is zwaar … heel erg zwaar …! Inmiddels heb ik een kijkoperatie achter de rug van mijn knie en die is slecht, heel erg slecht. Een urgentieverklaring krijg ik van mijn huisarts voor een benedenwoninkje of iets waar een lift bij zit. Het kan tussen nu en een half jaar wachttijd zijn. Zolang moeten wij nog samenleven in dit huis. En dat is lang … veel te lang … zeker als je vrede wilt bewaren.
Wat mij helpt is om mijn toekomstige woninkje denkbeeldig in te richten. Met de kleuren waar ik me lekker bij voel. Ik wil vooral ook flinke aandacht aan mijn halletje besteden. Het moet een welkomshalletje worden waar al mijn vrienden, die ik zeker weer ga krijgen, zich gelijk op hun gemak voelen. De hal in het huidige huis ligt tussen onze beide slaapkamers in, daar is de voordeur die tig keer open en dicht gaat omdat hij voorbij komt stuiven, hij loopt tig keer de trap op en af en dit maakt mij onrustig. Ik kan geen rust vinden in dit huis. Een Feng Shui meester zou mij denk ik precies kunnen vertellen wat er mis is met die hal.
Ook ben ik begonnen met opruimen. Mijn komaf is uit een familie van bewaren en vergaren en vaak neem je zoiets over. Maar de laatste jaren koester ik meer de behoefte voor een minimum aan spullen. Door het lezen van een aantal verrukkelijke boekjes over opruimen voel ik me des te meer geïnspireerd om al het overbodige weg te doen. Wat heel erg leuk is en wat ik zeker ga doen zodra ik een woninkje toegewezen krijg, is een rommelmarkt houden. Eerst laat ik familie en enkele vrienden rondsnuffelen en de rest ga ik verkopen. Mijn laden en kasten in mijn slaap- werkkamer zijn al praktisch leeg, ruim en overzichtelijk. Vlak daarna kwamen er al een nieuw stel vrienden op mijn pad.
Ik weet nu dat ik de juiste stap heb genomen en dat mijn kerstwens oprecht is: laat het alsjeblieft niet een half jaar duren om een woninkje toegewezen te krijgen … volgend jaar zal mijn kerst er heel anders uit gaan zien … evengoed FIJNE FEESTDAGEN ALLEMAAL en een spectaculair 2004!
