Doutzen en de spirituele weg

In het vliegtuig terug uit Kreta geniet ik na van de inwijdingen voor weer 8 prachtige vrouwen. Met tranen in mijn ogen zie ik weer de vrouwen terug komen na haar heilige tijd op de berg. Iedereen wás gewoon licht. Als alles weer langs gekomen is kijk ik een glossy in. Ik word getroffen door fotoos van Nederlands topmodel Doutzen. Mooi, maar niet de onbereikbaarheid van Madonna en Angelina Jolie. Levensecht, met kwetsbaarheid naast haar sportieve kracht. Sensueel en ook beslist een lady. Juist de mengeling fascineert mij- en blijkbaar meer mensen, gezien haar populariteit. Thuisgekomen zoek ik op internet meer fotoos. Ik voel dat ze me iets te vertellen heeft, maar weet nog niet wat. Ik vraag de kosmos om me tekenen te sturen.

Ik krijg een mailtje uit Los Angeles van een bevriend spiritueel therapeut. Een super intelligente en gevoelige jongen. Zijn praktijk in Amsterdam kwam hem niet snel genoeg van de grond, en hij had het gevoel dat in het vrije California hij meer kans zou maken. Nu heeft hij veel cliënten en bovendien heeft hij eindelijk een studie gevonden die hem boeit: een masters opleiding spirituele psychologie.

Op zijn leeftijd studeerde ik natuurkunde in Utrecht. Oersaai. Om me heen stopten vriendinnen met hun studie, gingen vrijwilligsters werk doen in het vrouwencafé, ontdekten zichzelf en wat het betekent vrouw te zijn, kwamen los van thuis. Ik stak wel een teen in dit verboden meer, en ’s avonds liep ik mee in fakkeloptochten en zong ‘de heksen zijn terug’ en straalde. Maar overdag zette ik mijn tanden op elkaar en ging weer naar de kille universiteitsgebouwen. Jarenlang worstelde ik met een gevoel van ‘niemand begrijpt me, al die dwazen stopten met hun studie en alleen ik had de moed door te zetten’. Ik voelde me de laatste der mohikanen.

Nu ik de mail uit LA krijg sta ik er opnieuw bij stil. Nu duikt een ander inzicht op. Juist door zo vast te houden aan die loopbaan kon ik het uiteindelijk niet volhouden. Wat als ik net als mijn vriend in LA de universiteit los had gelaten en met vrouwen op ontdekkingstocht was gegaan? Zou ik California ontdekt hebben, en de spirituele richtingen daar op de universiteit? Inmiddels weet ik hoeveel inspirerende teachers daar zijn… mijn halve boekenkast komt uit California, dáár heb ik de vision quest leren begeleiden. Wat had ik mooie dingen kunnen leren als ik dat eerder ontdekt had, inspirerende gesprekken kunnen voeren… en wie weet, had de Doutzen in mij dan ook meer over het voetlicht kunnen komen.

Na 13 jaar studie en carrière aan de universiteit heb ik het bijltje erbij neergegooid en ben alsnog met dat heksenlied verdergegaan. In nachtelijke rituelen dans ik met vrouwen rond het vuur, in stille meditaties kom ik bij de bron die ik in de natuurkunde zo zelden vond. Uiteindelijk heeft niets me van mijn pad af kunnen houden. Ik heb altijd gefocust op mijn kracht om daar te komen- en nu is er ineens ruimte om de andere kant te zien. Eindelijk kan ik toegeven: angst heeft me 13 jaar gevangen gehouden. Ik gaf mezelf de kans niet om te ontdekken dat het leven je steunt wanneer je het pad van je hart volgt. Dat poorten zich openen, ja zelfs uit het niks opduiken, wanneer je je verlangen voelt en ervoor gaat. Ik was bang en bleef zitten waar ik zat.

Het is in liefde dat ik het zien kan. Zonder oordeel. Ik ken al lang de kracht van mezelf om ondanks die angst uiteindelijk toch voor mijn hartenwens te gaan. Ik ken de steun uit de kosmos en geef het door in de opleiding. Ik weet dat juist doordat ik zo lang alleen geploeterd heb, ik die oude inwijdingsweg terug heb gevonden waarmee ik nu vrouwen begeleid om háár hartenpad te gaan. Het heeft zo moeten zijn.

Nieuw is dat ik nu kan zien hoe angst me zoveel jaren bepaald heeft. In een flits komen alle kansen langs die ik afgeslagen heb vóór ik uiteindelijk de stap zette. Wat een bevrijding om toe te kunnen geven hoe halsstarrig is was.

Inmiddels is de 6e enthousiaste groep vrouwen gestart met de Priesteres opleiding. Ik krijg tekenen dat ik naast de opleiding ander werk mag gaan doen. Het voelt eng. Ik begrijp dat ik daarom nu mag zien hoe beperkend de angst is geweest. Om op een diepere laag nu weer de stap te kunnen zetten en nog meer angst los te laten. En ik begrijp ineens wat Doutzen me te vertellen heeft. Ik hoef me niet langer sterker voor te doen dan ik ben. Ik mag mijn overtuiging dat kennis en hard werken me verder brengen los laten. In mij leeft een Doutzen, een sensuele kwetsbare lady. Zij mag voortaan mijn keuzes maken.