Durf ik dat te zeggen?

Gisteren zat ik bij een voorbereidende vergadering voor een trendy evenement over vrouwzijn. Lange tijd heb ik dit soort praat bijeenkomsten gemeden, maar ik ben eraan toe om weer meer de wereld in te gaan. Door één van de aanwezigen werd de volgende stelling neergelegd:

Het vrouwzijn is groter dan we nu kennen. Ergens langs de lijn zijn we een stuk wijsheid, zinderende seksualiteit en gezag kwijt geraakt, om maar wat te noemen. Om het terug te vinden moeten we over de grenzen van onze huidige cultuur kijken, want hier is het niet. Om het te vinden moeten we of terug in de tijd, naar de verre prehistorie toen de Godin nog in al haar grootsheid vereerd werd, of naar natuurvolken. Juist bij de Godin kan je jezelf als vrouw vinden.

Even was het stil. De wangen van een andere aanwezige, een stuk jonger, werden rood. ‘Ho stop, hiermee wil ik me niet identificeren. Of beter gezegd, hiermee wil ik niet dat anderen me identificeren. Dan word ik in het hoekje geplaatst van feministe of zweverig en dan word ik nooit meer serieus genomen.’ Zelfs in deze groep speelt blijkbaar het thema waar zoveel mee worstelen. Iets zeggen over vrouwenkracht of spiritualiteit wordt direct geassocieerd met kortzichtigheid en éénzijdigheid. En dus kleden we het maar super tactvol in, om vervolgens te merken dat de echte boodschap nooit over is gekomen.

Ook ik worstel ermee. Ik was niet degene die de mooie stelling neerlegde.

Als ik zeg dat ik priesteres ben, merk ik dat mensen in eerste instantie denken aan stoffige heren op de kansel. Omdat mijn uiterlijk daar niet bij past, kijken ze me dan wat verbaasd aan: ‘uh, wat bedoel je daarmee, toch niet zoals in de kerk?’ Voor mij betekent priesteres zijn dat ik een schakel ben om contact te maken met die bron van wijsheid, gewijde seksualiteit en gezag, om een paar attributen van de Godin te noemen. Door mijn contact met de Godin heb ik toegang tot al dat moois. Dat contact is ontstaan in een weg van 15 jaar langs oude tempels en heilige plaatsen in verre landen en semi geheime bijeenkomsten. Dus ik herken me wel in die stelling.

Is het nog steeds nodig om naar de Godin te gaan om dit alles te vinden? Inmiddels ben ik priesteres, en bij mij in de opleiding (en op een aantal andere plaatsen) kan je sneller en directer al deze kwaliteiten vinden. Ik zie bij de vrouwen die ik opleid dat voor sommigen het goddelijke het gezicht heeft van de Godin, anderen zien ‘Godin en God’ en weer anderen God. Eerst verwarde dat me wel. Was niet Zij de bron van alles dat ik doorgeef? Inmiddels begrijp ik dat de stroom toch wel door mij heen gaat, welke naam de ander ook heeft bij het goddelijke. Dus eigenlijk is de stelling alweer achterhaald. Wie goed zoekt kan anno 2009 ook in onze cultuur inspiratie vinden om het vrouwzijn met meer grootsheid in te vullen.

Maar zo mooi kon ik het gisteren allemaal niet zeggen. Mijn wetenschappelijke achtergrond leidt er wel toe dat ik veel overzicht heb, maar niet dat ik veel praat. Ik ben vooral een doener. Ik ben priesteres, ik zorg dat de stroom van gewijde vrouwenkracht weer de goede mensen bereikt. Ik begeleid vrouwen op het intense pad dat zich hierdoor opent. Om daar in sociaal verband over te vertellen en voor te staan is voor mij nog lastig. Toch merkte ik gisteren dat ik wel in mijn kracht kon blijven. Wat me hielp zijn de beelden van vrouwelijk leiderschap. Daarbij zie ik altijd de leidende merrie. De hengst trekt alle aandacht en pronkt en praalt, maar de leidende merrie beslist welke kant de groep op gaat en wordt gevolgd. Omdat zij bezig is met wat de groep nodig heeft, en daar oog voor heeft. Als ik dat hengstige bij anderen zie kan ik er erg van genieten en vaak ben ik onder de indruk, maar het is nu eenmaal niet mijn ding. Die mooie stellingen krijg ik toch niet verzonnen op zo’n moment.

Mijn kracht is zien wat de groep nodig heeft en welke kant we op moeten. Dat doe ik zonder moeite, en nu ik mezelf niet meer kleineer handel ik er ook naar. Ik voel ieders integriteit en daarom voelt ieder mijn integriteit. Ik zie de grote lijn en benoem wanneer we afdwalen. Ik zie de diepte, in dit geval zag ik dat verschillen in standpunten de mensen nog van elkaar hielden, in plaats van dat ze geleid hadden tot diepere meer authentieke verbinding. Ik zag de link tussen dit spanningsveld en de nog te zwakke uitstraling van het evenement, en heb ook dit benoemd.

Rustig kon ik voelen dat daar mijn kracht ligt. De leidende merrie. Ik heb het niet meer nodig dat mensen me volgen, en juist daardoor kon ik gisteren zien dat er best een aantal waren die wilden volgen.

Dit soort positieve ervaringen helpt mij weer om me ook priesteres te voelen buiten mijn eigen kring. Om te durven zeggen: ‘ik ben priesteres’.