Als klein kind was al duidelijk dat ik aanleg had om dik te worden.
Ik kon behoorlijk wat eten en met name vers wit brood ging er bij mij in als 'water'.
Mijn moeder heeft dit toen een halt toe geroepen omdat het de spuigaten uitliep.
In mijn pubertijd veranderde dat wel. Ik raakte mijn kindervet kwijt en was een normale slanke meid met geen grammetje te veel aan mijn lijf.
Tijdens mijn zwangerschap ben ik 19 kilo aangekomen ( ik was wezenloos voor bifi-worstjes en hield veel vocht vast). Na mijn zwangerschap was ik gelukkig in korte tijd de overtollige kilo's kwijt en paste ik weer in maatje 38. Tijdens mijn tweede relatie heb ik echter een eetstoornis ontwikkeld. Niet iets in de vorm van anorexia nervosa, maar een vorm van boulimie. Ik spuugde mijn eten niet uit als ik veel te veel had gegeten, maar ik at wel onbehouwen en het maakte niks uit of ik nu trek had of niet. Een zak chips was binnen de kortste keren leeg, niet één maar twee koekjes bij de koffie etc..
De kilo's vlogen eraan en voor ik het wist was ik meer dan 20 kg zwaarder. Ik zag wel dat ik steeds dikker werd en ik merkte het ook aan mijn kleding die ik niet meer kon dragen, maar ik zei steeds tegen mezelf dat het allemaal wel mee viel, totdat ik in het café waar ik toen nog elke week kwam, de vraag kreeg of ik misschien zwanger was. Ik gebruikte als excuus dat ik aan de anti depressiva zat (ik slikte inderdaad Prozac) en dat dik worden één van de bijwerking was. Weer een excuus om niet te erkennen voor mezelf dat ik eigenlijk een probleem had. De ommekeer kwam een jaar later. Ik merkte al een tijd natuurlijk dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar toen was het als of mijn vetrollen naast me gingen zitten als ik op de bank neerplofte.
Dat was het moment dat ik mezelf heb toegesproken en heb erkend dat ik een probleem had. Een eetprobleem wel te verstaan.
Ik riep mezelf ter verantwoording en stelde vragen die ik zo eerlijk mogelijk moest beantwoorden:
- Wat eet je allemaal?
- Wanneer eet je dat allemaal?
- Waarom eet je dat allemaal?
Op de eerste vraag was het antwoord simpel: "alles wat slecht is voor lijf en leden."
De volgende twee vragen waren echter moeilijker te beantwoorden, maar uiteindelijk kwam ik er niet onderuit: "als ik me ongelukkig voel en omdat ik me ongelukkig voel."
Mijn toenmalige vriend en ik hadden een huis gekocht waar enorm veel aan opgeknapt moest worden, we hadden om het minste geringste ruzie, ik had een baan binnen KPN geaccepteerd die ik eigenlijk niet zag zitten, maar toch ja op heb gezegd. Al met al, niets ging zo dat ik me er ook lekker bij voelde en daarom ging ik dus eten.
Het moment dat ik het voor mij zelf erkende dat ik een probleem had, veranderde er ook een boel in mijn leven. Ik ging alles beter in zijn perspectief zien en besloot dat er wat dingen drastisch moest veranderen van mijzelf. Ik zette mezelf op dieet. Ik ging niet montiaccen of zoiets, maar ik paste mijn eetgewoonte aan. Ik mocht op de dag drie sneetjes bruinbrood en een stuk fruit en 's avonds mijn normale portie warm eten. Niks meer, niks minder. Ik liet alles wat maar met snoepen te maken had staan. In het begin was het behoorlijk moeilijk, maar langzaam aan begon ik er aan te wennen. Geleidelijk begon ik gewicht te verliezen. En met geleidelijk bedoel ik dus héél langzaam. Een jaar later was ik nl. precies 12 kg afgevallen en weer een jaar later nog eens 12 kg, uiteindelijk zat ik op mijn oude gewicht en paste ik weer in maat 38.
Vanaf die tijd heb ik mij voorgenomen om me nooit meer zo te laten gaan, ik wilde nooit meer zo dik worden.
Aan dit goede voornemen kon ik mij helaas niet geheel houden. Nu, tien jaar later, bemerk ik dat ik weer mijn frustraties aan het weg eten ben. Ik ben me er zeer bewust van dat ik dat doe en toch kan ik het niet stoppen. Ik ben zo bewust met eten bezig, niet zozeer wat ik eet en wanneer ik eet, maar eten zit gewoon in mijn hoofd. Ik denk aan eten terwijl ik net gegeten heb bijvoorbeeld. Dan wil ik weer iets lekkers terwijl ik helemaal vol zit en er eigenlijk helemaal geen trek in heb. Ik ben zeker 15 kg te zwaar op dit moment en weet dat ik er iets aan moet doen, maar ik kan de discipline niet opbrengen om mij aan een strak schema te houden. Om mijzelf niet te pesten koop ik dus geen snoep, chips of andere lekkernijen. Kan ik er ook niet naar grijpen in een ontevreden bui.
Het feit alleen al dat ik dit opschrijf zegt dat ik er dag in, dat uit mee bezig ben.
Ik hoop eigenlijk dat ik hiermee het een beetje van me heb af kunnen schrijven zodat ik er minder mee bezig ben en het niet zo in mijn hoofd blijft plakken.
Ik wil echt geen perfect figuur, ik ben tenslotte ook al 36, maar ik wil gewoon weer lekker in mijn vel zitten. De wil is er wel, maar het ontbreekt een beetje aan de discipline. Elke keer als ik denk "nu gaat het goed", dan gebeurt er wel weer iets en mijn eerste gedachten is dan "ETEN!!"
Het lijkt wel als of ik van het denken aan eten ook aankom!
