De hele week had ik er al naar uitgekeken en vrijdag was het dan eindelijk zover. Ik zou mijn nieuwe wagen gaan halen. Niet helemaal nieuw, maar een leuke tweedehands Renault Twingo uit 1998. Goed onderhouden, schoon van binnen en nog nooit in gerookt.
Ik, als fervent rookster, nam mij voor deze goede traditie voort te zetten. Ik vraag me af hoe lang ik dat ga volhouden.
Mijn vader ging met mij mee, want ook hij moest zijn handtekening zetten. (Ben je eindelijk volwassen, heb je nog de handtekening van je vader nodig!) Enfin, de man die mij deze auto verkocht had was er niet dus werd ik geholpen door zijn collega. Een erg aardige, charmante man met een lekkere babbel (kortom een echte autoverkoper). We kwamen binnen en hij vroeg hoe hij ons kon helpen, waarop ik antwoordde dat ik mijn auto kwam halen. Direct daarop volgend somde hij uit zijn hoofd mijn hele doopceel op, tot in de kleinste details. Mijn mond valt niet gauw open maar hier stond ik toch wel even perplex van, die man bleek mijn papieren tot in detail bestudeerd te hebben.
Enfin, eerst een bakkie koffie en een gezellig praatje, toen de papieren rompslomp afwerken en een laatste aanbetaling doen. Tijdens deze procedure probeerde de goede (oude) man een afspraakje met mij te maken terwijl mijn vader er maar bij zat te lachen en sterker nog, zelfs zat te stimuleren.
Mijn oude auto zou ik daar achterlaten en toen ik zei dat hij wel leeg was maar niet schoon had ik het helemaal gedaan en moest er, volgens de verkoper, zeker een compensatie komen. Ik heb op alle mogelijke manieren geprobeerd om er onderuit te komen. Opmerkingen negeren, er overheen praten, vriendelijk beginnen te lachen en niet reageren, behalve... en dit is mijn grote probleem, "nee zeggen". Ik vind het zo moeilijk om nee te zeggen tegen mensen die ik eigenlijk best wel aardig vind.
Toen al het officiële werk was afgehandeld was de afspraak nog steeds niet gemaakt. "Daar kom ik lekker onderuit": dacht ik nog. Meneer de verkoper liep mee naar de auto om uit te leggen hoe alles precies werkt (ik ben en blijf vrouw hè, dus atechnisch) en toen ik dacht dat ik eindelijk kon gaan, begon hij weer over dat afspraakje. Mijn vader stond zich kostelijk te amuseren en bleef maar buiten staan in plaats van dat hij instapte. Weer probeerde ik er overheen te praten en er onderuit te komen, maar deze keer trapte hij er niet in. Hij hield die deur open (en mijn vader bleef maar buiten staan) totdat ik toestemde dat ik wel een keer Indisch voor hem ging koken.
Pas toen de date gemaakt was, ging mijn portier dicht en stapte mijn vader in. Ik verliet de zaak dus niet alleen met een nieuwe auto, maar ook met een date voor zaterdag. Ik ben benieuwd hoe dat af gaat lopen!!!
