Daryl had vorige week gevraagd of Rick zaterdag mocht komen slapen. Rick?? Wie is Rick, ken ik Rick? Juist, die Rick dus. Met Rick heb ik kennis gemaakt na dat akkefietje op Scheveningen vorige keer.
Ik vond dat oké, want ik weet dat ik dat soort dingen vroeger zelf ook altijd zo leuk vond.
Heel misschien zou een ander vriendje, Ibrahim ook komen slapen maar dat was nog niet zeker. Ik vind alles best maar het probleem is wel dat ik maar over één luchtbed en één slaapzak beschik en dat ze of zelf voor slaaprotzooi moeten zorgen, of maar moeten uitvogelen hoe ze gaan liggen met z'n drieën.
Zaterdag gaat om vier uur de telefoon, de moeder van Luciano aan de lijn. Ze had gehoord dat ze met z'n drieën bij Daryl zouden gaan slapen en ze belde maar even om te vragen of ik dat wel goed vond. Totaal verbijsterd dat er dus nog iemand mee zou komen, maar oké hoe meer zielen, hoe meer vreugd is mijn motto, dus laat maar komen die hap.
Sporttassen vol geladen op de fiets, arriveren de heren rond half zes. Mijn heerlijk, stille, opgeruimde huis was opslag veranderd in een slagveld. Het leken wel een stelletje Amerikaanse soldaten. Tassen vliegen om mijn oren en tot overmaat van ramp komen ze ook nog met fietsen aansjouwen. Ik woon 1 hoog en beschik dus niet over een kelder, garage of fietsenstalling. Balkondeur open en een geïmproviseerde fietsenstalling is zo gecreëerd. Daar ik niet op zoveel eters had gerekend heb ik de jongens maar geld gegeven om wat bij de snackbar te gaan halen. Groot feest voor hen want ze hadden al eerder die dag patat gegeten. Wel thuis opeten had ik gezegd, ik zag alweer de papieren bakjes en zakjes rondslingeren op straat en dat wil ik niet op mijn geweten hebben.
Na het eten wilden de heren nog even naar het Zuiderpark. Weer alle fietsen van het balkon, door mijn huiskamer heen en naar buiten. Hoofdschuddend zit ik het ongeorganiseerde zooitje te bekijken en vraag mij af waar dat toch moet eindigen. Deur dicht, even rust (wat kunnen vier kinderen toch een enorm kabaal maken) en ik bekijk de bandensporen die door mijn huis heen lopen. Ik haal mijn schouders maar op en nestel mij nog even extra op de bank met een lekker drankje, want Kopspijkers gaat beginnen. Het programma is nog niet koud afgelopen of de deurbel gaat en de Navy Seals staan weer voor de deur. Balkondeur weer open (en ik vond het al zo koud worden) fietsen weer door mijn huiskamer heen (nog meer bandensporen) en het balkon weer op. Met veel bombarie wordt er in de keuken cola ingeschonken, verplaatsen de heren zich naar de slaapkamer, wordt de deur dicht gesmeten een twee tellen later begint de "disco".
De rap en hip hop klanken dreunen door mijn huis en de enige rust die ik krijg is als de cd van het ene nummer naar het andere overgaat. Het valt mij op dat al die nummers wel erg op elkaar lijken en ik vraag mij af of er überhaupt met die herrie nog een goed gesprek gevoerd kan worden. Rond een uur of tien hoor ik de deur open gaan en komt het hele zooitje ongeregeld de huiskamer binnen met de mededeling dat ze even gezellig bij mij komen zitten. Mijn favoriete serie op de zaterdagavond (Crime Scene Investigation) kan ik nu dus wel vergeten.
Na wat ditjes en datjes (als moeder toon je toch wel een beetje interesse in het leven van 14 jarigen) kwam het gesprek op griezelfilms, geesten en paranormale verschijnselen. Zeer interessante onderwerpen en wat me opviel was dat het ook een heel serieus gesprek was. Gevolg was wel dat ik degene was die eerst alle lichten aan moest doen voordat de heren ook maar een stap richting slaapkamer durfden te nemen.
Al met al werd het een hele gezellige avond met gesprekken tot zelfs diep in de nacht, totdat deze ouwe muts maar naar bed ging van vermoeidheid. Hoe laat de jongens zijn gaan slapen weet ik niet maar dat ze het gezellig vonden is wel duidelijk want ze willen aankomend weekend weer komen met z'n allen. Ik vind het prima, ik vind het best want even...heel even...hoorde ik bij de groep en voor een paar uurtjes voelde ik mij weer 15!
