Ik las ergens een stukje van een man die de geboorte van zijn kinderen beschreef. Het deed me denken aan de bevalling van mijn dochter. Het leek mij wel leuk het eens hier neer te zetten!
Op 14 augustus 1996 kreeg ik een scheurtje in mijn vliezen, de dag erna moest ik dus naar het ziekenhuis omdat ze maar niet wilde komen. Alleen met mijn koffertje vertrok ik naar het ziekenhuis. (Mijn man was met onze zoon 6 maanden daarvoor vertrokken en ik was, na een miskraam tóch weer zwanger geraakt.... Nee,ik voelde me niet echt heel goed...) Mijn vader zou later die dag naar het ziekenhuis komen, want mijn vader is (ook) pleeg en kwam 'kramen'.
In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik een infuus met weeënopwekkend middel. Thuis had ik de babykamer al klaar, alles blauw met wit, want ik wist zéker dat ik nóg een zoon zou krijgen. Het was stikheet, één van de heetste dagen van augustus, ik vroeg me nog af waarom het juist die dag zo heet moest zijn! Later maakte ik daar niet meer druk om had natuurlijk andere zaken aan mijn hoofd. Mijn vader was inmiddels gearriveerd en pakte vrolijk zijn breiwerkje. Dat heb ik hem onmiddellijk verboden. Dat getik van die naalden, ik werd er gestoord van. Liefdevol klopte hij mij op mijn (infuus) arm en daarop kreeg hij de tweede uitbrander, want die deed hartstikke zeer! (ja erg he?). Alles duurde nogal lang en ik wilde dólgraag een sigaretje roken, gewoon om de tijd te doden. Mijn vader regelde een infuuspaal (zo ééntje waar je me rond kunt lopen) voor mij en we gingen naar het restaurant. Daar heb ik even héérlijk gezeten samen met mijn paps en een sigaretje. Mijn vader is nogal een lolbroek en maakte en grapje, ik moest ontzettend hard lachen (misschien van de stress... ;). Op het moment van dat harde lachen heb ik nogal wat kracht uitgeoefend op de gescheurde vliezen... Deze begaven het dus MIDDEN in het restaurant! Mijn vader haastte zich naar de balie en vroeg om een dweil. Toen hij daarmee aankwam moest ik nóg harder lachen, omdat het zo raar leek. Mijn vader met zo'n ouderwetse mop en emmer!! Ik geloof dat mijn vader nog iets riep over NIET lachen want dan komt er méér vruchtwater!! Nadat mijn vader alles netjes had opgedweild, vertrokken we maar weer naar de afdeling.
Tot een uur of zes was er verder niets gebeurd, het vlotte allemaal maar weinig. Ik was alleen maar bezig met die stomme weeën en het schoot maar niet op! Uiteindelijk hebben ze me wat pijnstilling gegeven. Dat was waarschijnlijk dé zet, want daarna waren de weeën niet meer te houden. Van de zielige 3 centimeter schoot ik in een half uurtje naar volledige ontsluiting! Mijn vader riep dat 'het' kwam en racede mij met bed en al naar een verloskamer. Daarbij riep hij van alles, want Lisa was onderhand al half eruit. Niet dat ik me daar nog veel van kan herinneren... Op de verloskamer riep nog iemand dat ik niet mocht persen omdat de gynaecoloog er nog niet was en ik vertelde haar vriendelijk doch dringend de kamer uit te gaan! Niet persen met een kind dat half het geboortekanaal uit is.... Vrolijk ging ik door, mijn vader maakte een sprong en dáár was Lisa! De mevrouw (die ik naar de gang had gestuurd) kwam op het geluid van de baby af en wikkelde haar snel in een doek. Ik vroeg haar de navelstreng af te binden, want die was héél kort en ik kon mijn kind dus niet goed zien.
Ik was helemaal drowsy van die pijnstilling en probeerde mijn ogen goed open te houden (wat jammerlijk mislukte). Mijn vader was helemaal beduusd (of moe van het rennen met mij in een bed...) maar vroeg toch wat het was. Ik keek en keek nogmaals. Dit jongetje MISTE iets!! Ik begon een beetje paniekerig te reageren. Ik vertelde de pleeg dat het 'gehandicapt' was. Zij keek eens goed en zei:''Mevrouw, het is gewóón een meisje....''
Een meisje, ze heet Lisa en ik ben dól op haar! Dit meisje heeft een jaar lang in een wit/ blauw kamertje geslapen en heeft haar eerste levensdagen jongensachtige pakjes gedragen. Alles is goed gekomen hoor! Ik ben er helemaal aan gewend. (Ze heeft nu jurkjes enzo ;) Toch moet ik nog vaak lachen om mijn vader als ik weer aan die dweil denk! Na dat ik bevallen was kwam de gynaecoloog nog even langs. Echt een leuke vent! ''Och, je hebt me gewoon niet nodig gehad he?'' zei hij. Hij heeft een hechting erin gezet en is weer vertrokken.
