Het is stil om me heen. Mensen zitten in paren, de een ligt, de ander zit ernaast en heeft een hand op arm of been gelegd. Soms klinkt de stem van de docent. Geleidelijk aan wordt de stilte steeds intenser. Er ontstaat een bedding waarin ieder weer bij zichzelf komt. Waarin die stukjes van ons die gekwetst zijn of bang en waar we meestal geen tijd voor hebben er helemaal mogen zijn- en oplossen in de grote zee van aandacht en acceptatie. Waarin er ruimte komt in ieders bewustzijn om haar of zijn eigen grootsheid te gaan omvatten.
Ik zit in een stage bij de teachers opleiding voor Sat Nam Rasayan, een oud Indiase healing methode. Ik ben enthousiast geraakt over deze methode omdat het zo oervrouwelijk is. Als healer houd ik me hier ver van elk advies of oordeel. Wat van me gevraagd wordt is totale stilte en aandacht, en de intentie om te helen.
In een visioen tijdens het begeleiden van een vision quest op de bergen van Kreta wist ik dat ik zou gaan healen gewoon door naast iemand te zitten. Healen met mijn aanwezigheid. In de priesteres opleiding die ik begeleid werkten we ook toen al veel met rituelen, en ik begreep dat de healing er naast zou komen. Niet lang erna kreeg ik een slecht geschreven knal geel foldertje in mijn handen- en ik wist: dit gaat me er brengen.
Dit was in 2005, ik begeleidde zelf al de Priesteres opleiding. Deze is gebaseerd op de oude inwijdingsweg waarmee priesteressen in Kreta en omringende landen jonge vrouwen opleidden. Ik heb de bijzondere rol gehad om dit oude pad te herontdekken, door vele puzzelstukjes bij elkaar te leggen. Toen ik het pad voor me zag was ik overweldigd door de rijkdom en diepgang ervan. Ik wist dat het mijn bestemming is om dit pad weer levend te maken. En tegelijkertijd voelde ik zoveel deemoed: wie ben ik om dit te doen. Ik had weliswaar heel wat in huis- ik had ervaring met het geven van spirituele workshops voor vrouwen en wist dat ik de beginfase van de weg goed zou kunnen begeleiden- maar een hele inwijdingsweg… de diepere fases… had ik daarvoor de innerlijke draagkracht en de tools?
Maar tegen je bestemming kan je niet vechten… dus ik zette de opleiding op en was alert voor tekenen die me verder de weg zouden wijzen. En zo kreeg ik dat foldertje in handen.
Het was een groot offer voor me om deel te gaan nemen. Want ik zat in het opzetten van mijn eigen ding en ik gaf vaak op zaterdag les. En dan ook nog een opleiding op zaterdag gaan volgen? Mensen om me heen verklaarde me voor gek. En het was ook zwaar. Maar ik was vastbesloten om het hoogste wat ik heb te geven aan mijn missie, de inwijdingsweg.
Ik heb weer een puzzelstukje erbij. Binnen de Sat Nam Rasayan zijn nog zoveel sporen van de oude healing methodes van de priesteressen bewaard gebleven. Met de andere puzzelstukjes ernaast kon ik de oude healing methode weer terug halen. Wat ik gezien had in mijn visioen- helen met je aanwezigheid- wordt nu realiteit voor mij en mijn leerlingen.
En ik… ik voel steeds meer dankbaarheid. Het leven is zo bijzonder wanneer je het durft te leven zoals het zich aanreikt… wanneer je durft te springen, te offeren en wanneer je vertrouwt op de tekenen.
