Vanmiddag kreeg ik een rouwkaart in de bus. Ik schrok en durfde het niet te openen. Van wie zou die kaart kunnen zijn. Er was niemand in mijn vriendenkring of familie die ziek was. Toen ik de kaart opende, zag ik dat de moeder van een van mijn beste vriendinnen was overleden. Ze was 86 jaar geworden.
Ik voelde me meteen zo schuldig. Gister had ik nog aan haar gedacht omdat het al weken geleden was dat ik haar had gesproken. Ik vond het van haar ook raar dat zij me niet had gebeld de afgelopen weken.- We hebben de afspraak dat we elkaar minstens 1 maal per week zouden bellen, omdat het elkaar zien, haast niet mogelijk is door mijn fulltime werk - Maar tegelijkertijd in mijn gedachten, kreeg ik een gevoel dat er misschien wel eens iets mis kon zijn met haar moeder. Een voorgevoel?
Ik had bijna nog een kaart op de bus gedaan die ik aan haar wilde sturen met de tekst: "Laat eens wat van je horen!" Ik heb het gelukkig niet gedaan. Nu is haar moeder overleden en ik was er niet voor haar.
Ben je dan nog een goede vriendin als je niet eens wist dat er iets was met haar moeder? Ik voel me schuldig. Ik wil bij haar zijn maar ik durf het niet. Ik ben bang om haar verdriet te zien, bang om schuldgevoel te krijgen die dan nog sterker wordt, bang om aan mijn eigen moeder te denken die ook de leeftijd heeft, als mens van alledag.
Ik ga vanavond eerst mijn vriendin bellen en mijn gemeende medeleven betuigen. Daarna ga ik mijn moeder bellen en haar laten weten dat ik zielsveel van haar hou.
