De UEFA heeft in het EK 2004 bijna 131 miljoen aan prijzen te verdelen. Dat zou voor ieder weldenkend mens genoeg geld moeten zijn om hun poten uit het lijf te lopen. Daarnaast zou het toch een hele eer moeten zijn om als één van de elf beste voetbalspelers voor je land uit te mogen komen. Tel daarbij een groot aantal supporters op die een vermogen hebben uitgegeven om naar Portugal te reizen en veel moeite gedaan hebben om dure kaarten te kopen en, dat is nog niet alles, thuis zitten ook nog eens 5,5 miljoen kijkers voor de televisie. Een deel daarvan heeft miljoenen uitgegeven om zichzelf, hun huis en -straat uit te dossen met allerlei, voornamelijk oranjekleurige, versierselen.
De verwachtingen zijn dus hoog, het Nederlandse volk is gespannen: het Nederlands Elftal voetbalt tegen Duitsland. Waarop de miljoenen supporters 1 uur en 1 kwartier moeten kijken naar elf jonge goedgetrainde goden die er een tempo op na houden waarbij ze een langzaam rijdende file op de A2 nog niet voorbij lopen. Het laatste kwartier worden ze ineens wakker en frommelen nog even een bal bij de tegenstander in het doel.
Ik begrijp echt wel dat het geld wat deze miljonairs tijdens het EK ontvangen niet in vergelijking is met het loon wat ze bij hun topclubs ontvangen, maar om dan maar één kwartier je best te doen van de zes is een regelrechte belediging naar al je supporters.
Maar dat mogen we vooral niet zeggen van 'onze' bondscoach. Die begrijpt de kritiek van het Nederlandse volk niet. Hij vindt Duitsland een topland en als Nederland gelijk speelt tegen dat elftal is dat niet slecht. Dat zijn elftal vijf kwartier uit hun neus stond te peuteren heeft hij blijkbaar gemist.
Iedere werknemer in Nederland zal dromen van een manager als Dick Advocaat: je kunt weinig tot niets uitvoeren zonder enige kritiek van de baas en dan ook nog een flink loon ontvangen.
