Na alle zorgen rond Patrick ben ikzelf ook in de lappenmand beland. Na een ernstige longziekte kreeg ik twee jaar geleden als 'toetje' een soort zware hersenbloeding. Nu hoeft u niet te schrikken, het gaat al veel en veel beter met me.
Maar wat valt het tegen, als je weinig of niets kunt. Het gevoel van afhankelijk zijn van anderen strookte niet met mijn wil. Net als Patrick blijk ik te beschikken over een enorme wilskracht en vechtlust (heeft hij het van mij misschien gekregen?), dus zette ik mijn schouders eronder. Ik kon niet meer praten, onthouden en, wat ik veel erger vond, de rechterkant van mijn lichaam gebruiken. Met veel geduld, moed en vertrouwen in mezelf en steun van man en kinderen ben ik gaan revalideren. Eerst vanuit bed in een rolstoel. Ik kon mezelf verplaatsen met een been en een hand, joepie. Mar ik wilde meer: ik wilde naar huis kunnen lopen, dat was het streven. Wat had ik me op de hals gehaald, zei de specialist. Hij moest het eerst zien, dan zou hij het geloven ... Praten ging via klanken naar woorden naar zinnen naar verhalen, een paar keer per dag trainde ik mezelf via een diskman. De specialist stond verbaasd te kijken hoe ik dat wel deed, met zoveel discipline en moed. Maar ik deed het gewoon omdat ik het wilde.
Nu wonen wij dicht bij het ziekenhuis en het revalidatiecentrum hier in de stad. En dat gaf mij de duw om door te zetten. Uiteindelijk kon ik na weken weer, zij het langzaam, lopen. Dus achter een rollator. En maar oefenen. Wat kan een mens daar moe van worden! En na een half jaar liep ik nog met een kruk door het huis te banjeren. Maar het kan niet altijd zo goed blijven gaan, helaas. Een volstrekt verkeerde therapie (ja, dat moest mij weer overkomen) tijdens een opname in Dordrecht deed me weer terug in de rolstoel belanden! Maar ik was niet terug bij af. Zeven weken later liep ik alweer met de rollator.
En nu? Nu loop ik, fiets ik, rijd kleine stukjes auto en praat weer gewoon! Alleen mijn geheugen is een zeef gebleven. Ik heb hier in de stad een goede fysiotherapeut gevonden, die mij samen met de specialist (en met mijzelf!) heeft begeleid. Maar als dat alles is ... Ik had veel hulp van thuiszorg om het gezin draaiende te houden en dat is nu bijna afgerond. Ik doe bijna alles weer zelf. Maar regelmatig moet ik een stap terug doen, want dan doe ik teveel. Het gezin is daar nu aan gewend en met wat hulp van een vriendin en de enkele uurtjes thuiszorg ga ik gewoon lekker verder.
Na alle zorgen rond Patrick ben ikzelf ook in de lappenmand beland. Na een ernstige longziekte kreeg ik twee jaar geleden als 'toetje' een soort zware hersenbloeding. Nu hoeft u niet te schrikken, het gaat al veel en veel beter met me.
Maar wat valt het tegen, als je weinig of niets kunt. Het gevoel van afhankelijk zijn van anderen strookte niet met mijn wil. Net als Patrick blijk ik te beschikken over een enorme wilskracht en vechtlust (heeft hij het van mij misschien gekregen?), dus zette ik mijn schouders eronder. Ik kon niet meer praten, onthouden en, wat ik veel erger vond, de rechterkant van mijn lichaam gebruiken. Met veel geduld, moed en vertrouwen in mezelf en steun van man en kinderen ben ik gaan revalideren. Eerst vanuit bed in een rolstoel. Ik kon mezelf verplaatsen met een been en een hand, joepie. Mar ik wilde meer: ik wilde naar huis kunnen lopen, dat was het streven. Wat had ik me op de hals gehaald, zei de specialist. Hij moest het eerst zien, dan zou hij het geloven ... Praten ging via klanken naar woorden naar zinnen naar verhalen, een paar keer per dag trainde ik mezelf via een diskman. De specialist stond verbaasd te kijken hoe ik dat wel deed, met zoveel discipline en moed. Maar ik deed het gewoon omdat ik het wilde.
Nu wonen wij dicht bij het ziekenhuis en het revalidatiecentrum hier in de stad. En dat gaf mij de duw om door te zetten. Uiteindelijk kon ik na weken weer, zij het langzaam, lopen. Dus achter een rollator. En maar oefenen. Wat kan een mens daar moe van worden! En na een half jaar liep ik nog met een kruk door het huis te banjeren. Maar het kan niet altijd zo goed blijven gaan, helaas. Een volstrekt verkeerde therapie (ja, dat moest mij weer overkomen) tijdens een opname in Dordrecht deed me weer terug in de rolstoel belanden! Maar ik was niet terug bij af. Zeven weken later liep ik alweer met de rollator.
En nu? Nu loop ik, fiets ik, rijd kleine stukjes auto en praat weer gewoon! Alleen mijn geheugen is een zeef gebleven. Ik heb hier in de stad een goede fysiotherapeut gevonden, die mij samen met de specialist (en met mijzelf!) heeft begeleid. Maar als dat alles is ... Ik had veel hulp van thuiszorg om het gezin draaiende te houden en dat is nu bijna afgerond. Ik doe bijna alles weer zelf. Maar regelmatig moet ik een stap terug doen, want dan doe ik teveel. Het gezin is daar nu aan gewend en met wat hulp van een vriendin en de enkele uurtjes thuiszorg ga ik gewoon lekker verder.
