Bij de aanschaf van Joepie en Kiko vond ik dat mijn twee schatjes ook een eigen slaapplek moesten hebben. Dus hup. Op naar de dierenwinkel. Voor de aanschaf van twee poezen mandjes. Sociale gedachte van mij. Maar het werd niet zo op prijs gesteld door mijn twee schatjes. Ze verkozen de leuning van de bank en het voeteneinde van het bed, boven de net aangeschafte poezen mandjes uit de dierenwinkel. Daar stonden ze dan. Drie jaar lang stof te vangen. En geen kat die dacht, "hé daar ga ik lekker een tukje in doen". Totdat ik er al honderddrieëntachtig keer over gestruikeld was, en het zat was. Ik gooide ze hoog bovenop de kast. Kon ik er in ieder geval niet meer mijn nek over breken. Dat vond ik wel zo'n veilig gevoel. Totdat ik op een dag, Joepie kwijt was. Na één uur roepen, en al behoorlijk in paniek fase 13. Zag ik hem liggen. Boven op de kast. Poesheerlijk in zijn mandje. Hoe hij daar gekomen was??? Via het wasrek.
Mandje weer op de grond zetten dan maar. Want een kater van zeven kilo op-en-af de kast, via een wasrek. Dat leek me, al kijkend naar het totaal verbogen wasrek, nou niet zo een goed idee. Mandje op de grond dan maar weer. En tjah dan is het gelijk minder leuk dus Joepie weer op de leuning van de bank. En ik weer mijn nek breken over dat lege K.U.T mandje. Totdat Lara haar intreden in huize Kiki maakte. Twee mandjes op de grond en drie katten in één huis. Daar komt heibel van. Het treiteren was begonnen. Joepie en Kiko eindelijk na drie jaar, poesheerlijk in hun mandjes. Lara kou kleumend ernaast op de vloer. Ze heeft wel een keertje één poging ondernomen om bij Joepie erbij te kruipen. Maar Joepie vond duidelijk, dat het mandje maar geschikt was voor één kat. Miauwend en klagend kroop ze dan maar nachts bij mij onder het dekbed.
Ik was het zat. Spuugzat. Het zijn net kinderen. Al die jaren hebben die twee etters niet naar die mandjes om gekeken. En nu heb ik twee mandjes en drie katten. Dat is dus één mandje te weinig of één kat teveel. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik hou het maar op het eerste. Dus op naar de dierenwinkel om een poezenmandje voor Lara te kopen. Trots kwam ik thuis en zette het nieuw aangeschafte mandje met tijgerprint, naast de andere twee mandjes. Opgelucht haalde ik adem. Nu zou ik van dit poezen terreur af zijn. En inderdaad het poezenterreur is ten einde. Joepie verkoos gisteren weer ouderwets de leuning van de bank boven zijn poezen mandje. Lara kroop zoals altijd weer knorrend bij mij onder het dekbed. En Kiko……. Kiko lag poesheerlijk in het nieuw aangeschafte mandje met tijgerprint. Dus nu heb ik drie katten, en twee mandjes teveel!!!
