La PassionAria

Zij is een vrouw waarlangs de tijd
niet ongemerkt is heengegaan
Vanuit haar vruchtvlees wortelen thans
sterke bomen, hun takken zwaar van vruchten
en vogels met hun ochtendzang

En uit haar lenden biedt zij dromen
en legenden die als zuchten
in haar oren komen zweven; gefluister
van de vrouwen uit een vroeger leven,
Scheherezade, die zijzelf ook eenmaal was

Zij is een vrouw waarin de tijd
zijn wegen knoestig heeft vervlochten
Lianen kronkelen omhoog, onttrekken
aan het vorsend oog de oorsprong van
het oud gewas waarop haar lichaam stoelt

Nog altijd bloeien uit de stam waarmee zij
tot in't gloeiend oermerg is verbonden,
de passiebloemen onvermoed als klein geheim
en die zich waagt in 't weelderig woud
vindt bonte vlinders in zijn haar

Zij is de warme volle aarde die donkert geurt
naar liefde en naar liefde's nood.
Leg in haar brede gulle schoot het moede hoofd
dat troost behoeft, het afgetobde lijf
een reiniging met morgendauw en mededogen.

Lydia Wubbenhorst