Hoge bomen
Het blad wordt al iets geel
Een kring van 20 vrouwen
16 staan er voor het eerst, kijken onzeker rond
Hoopvol
dat ze hier een weg vinden
Een tempel
Een plek om te doen
waarvoor ze in hun dromen worden geroepen:
Het tij keren
De Godin terug brengen
Een golf van aandacht en betrokkenheid door de huizen laten gaan
Het seksuele en spirituele versmelten
Het vrouwelijke eren
Hun adem en lijf hieraan geven
In hun dromen zijn ze priesteres
Ze staan hier
Om het pad in dit leven te gaan
Zich vrij te maken
In te dalen
Eén houdt haar hand op, kijkt met een warme lach haar buurvrouw aan
Deze legt haar hand erin
Liefde stroomt
Ze houdt haar hand op voor de volgende
Zo wordt hand voor hand de cirkel getrokken
De bomen houden hun adem in
Het is als een geboorte
De cirkel wordt getrokken
De liefde kan rond
Eén voor één
Stappen de vrouwen naar het midden
Voelen de aarde onder zich
De vrouwen rond hen
De lucht boven hen
De heilige stilte rondom
Van heel ver komen de woorden
En ook zo vertrouwd:
‘Ik ben priesteres…’
Dit beeld is mijn intentie voor dit jaar. Binnen de priesteres opleiding die ik geef zijn we klaar om 16 nieuwe vrouwen welkom te heten in september. Het beeld maakt me blij. Mijn inspiratie gaat meteen rollen. Nieuwe flyers, posters, een intern pr-onderzoek, een meer gestructureerde aanpak van het secretariaat... Kortom, mijn wekelijkse kantoordag is weer erg druk. Net op tijd weet ik het voor vandaag af te ronden. Snel zet ik thee en raap mijn drumtas, salie en heilige schaal bij elkaar. Als ik aankom op ons terrein zie ik rook uit de schoorsteen komen. Een meevaller, ik hoef de houtkachel niet meer aan te steken. Het geeft me nog even rust voor de anderen komen. In stilte dank ik de krachten die me dragen in dit werk.
Vanavond zal hier onze drumcirkel zijn. Ik zet de heilige schaal in het midden. Ik zie vast voor me hoe we hier met elkaar in de flow zullen komen. Het avondlicht trakteert me op een gloed van oranje en rood. Mijn adem zakt. Ik voel weer de essentie.
De eerste gasten komen. Even theedrinken, dan reinigen we elkaar. Ik merk dat mijn schouders nog vast zitten, maar ook daar dringen de diepe klanken van de framedrums door. Dan gaan we staan in een cirkel rond de schaal. Ik vraag iedereen naar binnen te gaan en opnieuw te voelen waarom je hier bent, wat het drummen voor jou betekent.
‘Voor mij is de drum magie. De magie van klanken en een ritme dat ons meeneemt, boven het dagelijkse uittilt, naar andere werelden brengt.’
‘Voor mij is de drum de wilde natuur. Mijn wilde natuur die weer wordt geroepen, de verbinding voelen met de wilde natuur buiten, me weer herinneren dat ik vroeg op kan staan en rennen met de wolven…’
‘Voor mij is de drum spel en plezier. Opnieuw leren spelen, zonder druk, zonder dat het mooi hoeft te zijn.’
‘Voor mij is de drum de verbinding met de oertijd. De drum is het oudste instrument. Ze verbindt me met de oergodin, met de priesteressen van lang geleden.’
Het drummen begint. Bij ons gaat het niet om bijzondere ritmes of andere prestaties. Het gaat erom ruimte te maken. Elkaar in de ogen kijken. De energie laten opbouwen. Voelen waar de ander heen wil en de bereidheid om mee te gaan. Een groove laten ontstaan, een flow, of hoe je het maar noemen wilt. Ons laten meenemen naar de wereld van de ziel, waar alle intenties werkelijkheid worden. De magie, de wilde natuur, het spel en de oertijd, daar willen we heen.
En ja, ook vanavond gebeurt het. Hoogtepunt is wanneer een gedeelte van de groep drumt en twee vrouwen gaan staan om te dansen. De drummers kijken elkaar aan. De dansers kijken elkaar aan. De een maakt een grap, de ander reageert, de energie begint meteen te stromen. Een langzaam ritme wordt ingezet. Terwijl de drummers hun weg erin vinden, verkennen de dansers hun lijf en de ruimte. Het ritme komt los, de dansers worden moeiteloos meegenomen. Eerst ieder voor zich, dan draaien ze naar elkaar. Een spel van beweging, een vleugje uitdagen, genieten. Stralende ogen. Het is de dans van deze twee vrouwen, van deze drummers, van dit moment. Plots draaien de dansers als één vrouw naar de drummers. Ze dansen voor hen. Een beetje overspoeld drummen ze verder. Het ritme versnelt zonder dat iemand het merkt.
Als we allen weer tot rust zijn gekomen wordt het heel stil in mij. Met elkaar staan we in de cirkel. Het voelt dichtbij, stromend, verbonden. Eén vrouw zegt: ‘dit neem ik mee naar morgen, en overmorgen, en de dag daarna…’
Ik vraag om al deze energie te sturen naar de vrouwen die hun weg zoeken om de priesteres in hen te leven. Opdat ze de weg naar ons kunnen vinden, en in september met ons in de kring kunnen staan…
