Eindelijk begint het huis bewoonbaar te worden. De meeste kamers zijn inmiddels redelijk klaar te noemen en nu wordt het tijd om de tuin aan te pakken. Leo heeft alvast het grove vuil uit de tuin aangeharkt en meer konden we er ook niet aan doen. Op een hark na, ontbreken namelijk de overige gereedschappen nog om een tuin op orde te krijgen. Je kunt hieraan gelijk merken dat wij allebei geen tuin gewend zijn. Het zal dus nog wel de nodige tijd duren voordat ook onze tuintjes toonbaar zullen zijn.
Achteraf is alles nog redelijk snel gegaan. Op het moment dat de verhuizers de deur achter zich dichtdeden en ons in een ravage van dozen achterlieten, zag ik het eventjes helemaal niet meer zitten. Waar moest alles naar toe? Kon alles wel een eigen plekje krijgen?
Het is verbazingwekkend te ondervinden dat we voor alle spullen uit een driekamer appartement maar moeizaam een plekje konden vinden in deze 6 kamer woning. Voor mijn gevoel staat dit huis inmiddels tot het dak toe gevuld met spullen. Althans, op één kamer na. De potentiële kinderkamer is tot nu toe nog steeds onbenut. Nou ja, onbenut... Hij wordt nu gebruikt als opslagplaats voor dozen, de zonnebank staat er klaar voor gebruik en mijn schildersezel staat er te wachten om weer eens gebruikt te worden (het is zo'n lekkere lichte kamer). Gelukkig komen ze morgen de dozen ophalen zodat ook deze kamer een redelijk aangezicht begint te krijgen.
Nadat we zondag flink met de "laatste lootjes" (ze wegen echt het zwaarst) bezig waren geweest zou Leo nog snel even een dweil door de badkamer halen alvorens hij zich zou gaan aankleden om naar het theater te gaan. "Even snel" werkt nooit goed... Hij lag net op zijn knietjes de tegeltjes te poetsen toen hij de glazen douchewand opzij schoof. Met een grote donderslag brak de wand in duizenden (misschien wel miljoenen) kleine stukjes glas die als een woeste waterval over hem heen vielen. Ik hoorde boven de gigantische herrie en rende naar beneden. Nog voor ik beneden aankwam hoorde ik Leo roepen: "Ik bloed, ik bloed". Eenmaal in de badkamer aangekomen zag ik temidden van een ravage van glas en bloed, Leo gebukt staan met zijn handen op zijn hoofd. Voorzichtig heb ik hem door het glas heen buiten de badkamer geloodst en heb ik voorzichtig gekeken waar alle verwondingen zaten. Overal op zijn lichaam zaten kleine gaatjes waardoor hij een groot bloedspoer achterliet. In eerste instantie heb ik de meest "makkelijke" verwondingen met een vochtige doek schoongemaakt en van een pleister voorzien zodat ik wat meer inzicht kreeg in zijn totale toestand. Op zich viel alles nog redelijk mee alleen op zijn hoofd zat een hele diepe snee. Daar kon en durfde ik zelf niets mee te doen, dus heb ik Leo in de auto gezet en zijn we naar de EHBO gereden. Het was druk op de EHBO, zeer druk. We hebben ruim twee uur moeten wachten voordat we aan de beurt waren (gaan we nog meer bezuinigen op de gezondheidszorg?). Zijn wond werd met een soort van tweecomponentenlijm aan elkaar "geplakt" en Leo was weer "zo goed als nieuw". Maar... voor het theater waren we inmiddels veel te laat. Trillend van pijn, ellende en schrik heb ik Leo weer naar huis genomen.
Ik ben blij dat alles nog zo goed is afgelopen, het had immers veel slechter kunnen gaan. Wat als hij net naar boven had gekeken? Wat als het stuk glas, wat nu in zijn hoofd is beland, een slagader had geraakt? Aan dat soort dingen moet je toch niet denken. Zo blijkt maar weer dat de meeste ongelukken in en rondom het huis gebeuren. Ze blijven in een klein hoekje zitten...
En het theater? Ik heb inmiddels alweer nieuwe kaartjes besteld voor deze voorstelling, alleen dan over een paar maanden. Hopelijk hebben we dan meer succes...
