Ik had deze maand de moed al opgegeven. Twee negatieve testen, dus de hoop was inmiddels vervlogen. Toch bleef mijn menstruatie uit. Eén dag, twee dagen, drie, vier, vijf... Ik had mij op zondag voorgenomen om maandag de huisarts hierover te bellen, want als ik dan niet zwanger was, waarom bleef mijn menstruatie dan weg?
Om goed beslagen ten ijs te komen, besloot ik er nog maar eens een testje tegen aan te gooien. Ze waren toch in de aanbieding. En dan kon ik de huisarts in ieder geval van de allerlaatste feiten op de hoogte brengen. Ik doe mijn test, leg hem op de badrand neer en ga de badkamer opruimen. Nadat alle vieze handdoeken in de wasmand waren beland, de spiegel geen tandpastaspetters meer vertoonde en het planchetje weer van zijn waterkringen was ontdaan, pakte ik de test. Wierp er een blik op en... Huh? Twee streepjes??? Weliswaar was één van de twee streepjes heel vaag, maar... een beetje zwanger bestaat immers niet?! Dus: ZWANGER! Ik vlieg uit de badkamer en spring boven op Leo, die tot op dat moment nog heerlijk lag te slapen. Ik duw de test onder zijn neus. “Kijk!” “Wat is er dan? Ik zie niets?” “Lijkt mij handig als je je bril opdoet, misschien zie je dan iets meer.” Leo kijkt mij een beetje verdwaasd aan. “Maar je was toch niet zwanger? En dan nu ineens weer wel?”
Tja... de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Allebei zijn we nog een beetje vol ongeloof, we kunnen het maar moeilijk bevatten, maar de test liegt immers niet. En het zou natuurlijk een logische verklaring voor het wegblijven van mijn menstruatie zijn. Alsof de duvel er mee speelt krijg ik prompt diezelfde dag last van kwaaltjes zoals misselijkheid, gevoelige tepels en die allesoverheersende vermoeidheid. Nou had ik van dat laatste wel vaker last, maar dat had ik al aan een voorjaarsmoeheid toe geschreven.
’s Middags hebben we het aan mijn ouders verteld. Althans, verteld... We hadden een speentje in een bos bloemen gehangen. Het duurde nog een tijdje voordat ze het in de gaten kregen en vervolgens duurde het nog een tijdje voordat ze het ook door hadden. In eerste instantie dachten ze namelijk dat een kindje dit per ongeluk verloren had tussen de bloemen... Schattig toch?
Het is allemaal nog heel pril... het kan nog alle kanten uitgaan. Toch heb ik wel een goed gevoel over deze zwangerschap. Dit keer gaat het gewoon goed. Dit keer moet het gewoon goed gaan!
Ik blijf gewoon in wonderen geloven!
