Na het overlijden van Nick zijn we overspoeld met lieve reacties. Sommigen die het verdriet begrepen omdat ze zelf, of in hun omgeving iets dergelijks hadden meegemaakt en sommigen die niet goed wisten wat ze ons moesten zeggen. Maar of mensen nou wel of niet iets wisten te zeggen, de bedoelingen waren goed en daarom hartverwarmend.
Verbazingwekkend waren de mensen die niets van zich lieten horen. En juist omdat we overspoeld werden met brieven, kaarten, telefoontjes en e-mail van bekenden maar ook onbekenden, viel de radiostilte van sommige mensen juist op.
Familieleden die tot aan de dag van vandaag niets van zich hebben laten horen. Er waren zelfs mensen die de foto van Nick bij mijn demente schoonmoeder in het verpleeghuis wegmoffelden achter in haar nachtkastje. Terwijl de foto van de overleden hond nog steeds een prominente plaats innam. Onvoorstelbaar hoe bot sommige mensen kunnen zijn. Normaal reageer ik nooit zo primair maar op de een of andere manier is er door mijn zwangerschap een soort assertiviteithormoon aangemaakt en dit hormoon schreeuwt om aandacht. Naar die mensen heb ik een brief gestuurd waarin ik zo eerlijk mogelijk over mijn gevoelens inzake het verdwijnen van Nick zijn foto, heb geschreven. Het heeft geholpen, de foto blijft tegenwoordig staan waar hij staat.
Onlangs kreeg ik een e-mail bericht van een ander familielid. Ze gaat verhuizen. Wel een aankondiging van haar verhuizing, maar nog nooit eerder een woord van troost of medeleven voor ons. De e-mail heb ik in eerste instantie gelaten voor wat het was totdat het hormoon weer aan mij begon te knagen. Het antwoord op haar e-mail laat zich makkelijk raden.
De zwangerschap en het overlijden van Nick hebben mij sterker en misschien harder gemaakt. Wellicht dat het komt omdat mijn moederinstinct is ontwaakt. Want misschien beseffen anderen het niet altijd even goed, maar enige tijd geleden zijn wij toch echt pappa en mamma geworden. Helaas kan ik niet veel meer voor mijn zoontje doen, maar ik kan in ieder geval zijn nagedachtenis beschermen. En daarvoor zal ik vechten, als een échte moeder!
