Een kale boom staat inmiddels in onze woonkamer. De lampjes, ballen en slingers moeten allemaal nog een eigen plekje krijgen. Mooie kerstmuziek vult de kamer, de kaarsjes branden, de wierook verspreid een aangename zoete geur en mijn gedachte dwalen af...
Vorig jaar hebben we geen kerst gevierd. We konden het niet opbrengen. Nick* had geboren moeten worden rondom de kerstdagen. Hij was uitgerekend voor 24 december 2002, ons eigen kerstkindje had het moeten worden. Het is allemaal anders gelopen... We zijn destijds de kerstdagen “ontvlucht” door naar Oostenrijk af te reizen. Maar van verdriet kun je niet weglopen, je draagt het overal met je mee...
We zijn nu een jaar verder. Het verdriet is nooit minder geworden, maar het heeft door de tijd heen wel een plekje gekregen en we hebben er mee om leren gaan. De situatie is nu helemaal anders. Ons kindje schopt om zich heen in mijn buik en alles lijkt dit keer goed te gaan. Nog een paar weken en dan hopen we hem/haar in ons armen te mogen houden.
Kerst 2003... ik verlang er naar. Ik kijk uit naar de gezelligheid en de warmte van deze dagen. Dat had ik vorig jaar niet kunnen bedenken. Toen had ik nog het gevoel dat ik nooit meer zou kunnen uitkijken naar de kerstdagen. Maar in een jaar kan veel veranderen.
Ik kijk naar de boom waar Leo mee bezig is de lampjes in te hangen. Voor de zekerheid wil hij ze even laten branden. Maar in plaats van een zee van licht... knipperen ze even en gebeurt er vervolgens niets. De lampjes zijn gesneuveld en het verder versieren wordt even uitgesteld.
Het wachten is nu op het licht... maar alleen van de lampjes. Want dit jaar kunnen we gelukkig weer licht, liefde en warmte in ons hart voelen.
