Halverwege op weg naar huis hield hij er ineens mee op... mijn oude autootje. Vanaf het begin dat we hem hadden heeft hij tegen ons gepraat. Als de benzine bijna op was, de handrem nog aangetrokken stond, de kofferbak nog open stond of één van de portieren niet goed was afgesloten. Alles kregen we van ons "sprekende dashboard" te horen... totdat hij "dood ging", toen hield hij zijn mond...
Hij was het niet meer waard om er nog aan te sleutelen... tijd voor een nieuwe auto. En aan weinig dingen heb ik een grotere hekel als aan het kopen van een nieuwe auto. Ik heb niets met auto's. Hij moet mij van A naar B brengen en het liefst op een zo'n veilig mogelijke manier. De aankoop doet een flinke aanslag op de spaarrekening en je meest duurste bezit staat buiten, langs de kant van de weg...
Diverse showrooms zijn we in- en uit gelopen. Het budget dat ik in mijn hoofd had, bleek bij lange na niet toereikend. Wanneer ik een auto wilde kopen van maximaal 3 jaar oud, moest ik mijn budget drastisch bijstellen... Om alleen al aan dat idee te wennen, moesten er weer de nodige dagen overheen gaan.
Uiteindelijk was ik aan het idee gewend. Mijn spaarrekening zou een vreselijke deuk oplopen, maar er moest een andere auto komen.
Uiteindelijk hebben we hem gevonden. Een mooie knalrode Mazda 323 met alle toeters en bellen erop, met slechts 30.000 km op de teller en net 3 jaar oud.
En tijdens deze hittegolf ben ik zo blij met mijn nieuwe auto... want zodra ik instap en het knopje van de airco indruk merk ik niets meer van de hitte... En alleen al die rijkdom, verzacht de pijn van mijn ingedeukte spaarrekening...
