We zitten in de huiskamer van mevrouw Snijders, de buurtoma van ons hofje, die zo proper is dat ze in de herfst de spinnenwebben uit de bomen veegt met haar bezem. Ze is 76 jaar oud, heeft een grijze krullenpermanent en ze is net zo mollig als haar witte hondje Mollie, die het hele gesprek door speelgoedbeestjes uit zijn speelgoedmand haalt en daarmee rondrent.
We drinken koffie, op de televisie wordt ook koffie gedronken bij "Koffietijd".
Ik krijg koek, meer koek en nog meer koek en ze ratelt aan één stuk door:
"Ik ga het niet over intieme dingen hebben hoor, want daar hou ik niet van. Mijn zaken zijn mijn zaken en daar heeft geen mens wat mee te maken.
Wat ik deed in de pubertijd? Toen ik ongeveer 14 was? Werken natuurlijk, net als iedereen. Ik werkte bij de Bijenkorf in Amsterdam, eerst op het atelier waar ik de hele dag zoompjes moest leggen met een witte schort voor. Vreselijk vond ik dat, dat gepriegel met zere vingertoppen voor zes cent per uur. Ja, schrijf dat maar op, dat gelooft vast geen mens. Ik ben toen stiekum bij de huisdienst gegaan, toen moest ik trappen boenen, heerlijk was dat. Alleen kwam mijn stiefmoeder erachter omdat ik steeds met zwarte schorten thuiskwam en dan was ze weer kwaad. Kreeg ik weer klappen. De baas heeft me toen geholpen, die zei dat ik iets moest doen wat ik leuk vond en toen kwam ik in de kantine terecht. Hier heb ik leren roken, stiekum natuurlijk en ik heb leren stelen. Ze stuurden me naar de kelder en daar moest ik een zakje suiker ruilen voor een zakje noten. Wist ik veel! Die noten moest ik onder mijn mutsje verstoppen en aan mijn collega's geven. Ik dacht dat dat gewoon bij mijn taak hoorde, tot ik na de vijfde keer betrapt werd door mijn cheffin...
Op een dag ging ik naar het toilet en alles zat onder het bloed. Ik rende gillend naar mijn collega's, ik dacht dat ik dood ging. Niemand had me ooit iets verteld, daar werd niet over gesproken. Ik moest een uur lopen naar huis, want geld voor de tram kreeg ik nooit van mijn stiefmoeder. Alles komt weer boven, ik heb een rotjeugd gehad. Mijn moeder stierf toen ik zeven jaar oud was en wij moesten eerst met z'n vijven naar het weeshuis. Daar wil ik het niet over hebben. Na twee jaar is mijn vader hertrouwd met een duitse vrouw die zelf geen kinderen had. Ze was streng en had eigenlijk geen zin in vijf kinderen. Ze kon wel heel goed naaien, maakte prachtige kleren voor ons. Ze had toen ik 15 was een jurk voor me genaaid met stroken en veel kant. Ik was er dolblij mee, trok hem aan toen we met een stel vrienden en vriendinnen naar de gasfabriek gingen. Ik bleef aan een hek haken en er zat een hele grote scheur aan de zijkant. Vreselijk, ik had dat ding nog geen uur aan. Thuis kreeg ik direct een hele harde klap op mijn lip, het bloedde en dit was de eerste keer dat mijn vader zag dat ze me sloeg. Woedend was hij, het werd een ruzie waar wij met ontzag naar luisterden en daarna werd het slaan minder.
Heb je al genoeg? Ik weet nog wel iets leuks. Toen ik 17 was heb ik gesolliciteerd bij de lunchroom. Ik werd aangenomen omdat ik er zo keurig uitzag, alle knopen zaten aan mijn schort. Ik mocht beginnen met gebak lopen. Dan liep je rond met een groot blad gebak en aan de voorkant stond geschreven dat de mensen ons geen fooi mochten geven. Als de cheffin niet keek, draaiden wij gauw het blad om, want iets extra's kon je altijd goed gebruiken. Op een dag werd er een nieuw gedeelte van de Bijenkorf geopend door koningin Wilhelmina. Ik heb toen mogen bedienen, zoiets maak je maar eens in je leven mee. Prins Bernhard was er ook bij, van hem mocht ik een gebakje uitzoeken van mijn eigen blad. Ja, het was een heerlijke tijd, ik heb er 11,5 jaar gewerkt en toen ging ik trouwen omdat ik zwanger was..."
Dan vertelt ze terwijl we nog een kopje koffie drinken hoe ze in het hofje is gepest door een aantal kinderen een paar jaar geleden. Toen ze na de zoveelste sneeuwbal tegen haar ruit, de boodschap dat ze "in haar graf mocht donderen" kreeg van een stelletje pubers, brak er wat. Ze heeft er eentje afgetuigd met de mededeling dat ze de volgende keer "zijn tanden achterin zijn strot zou slaan". Het stel droop af en ze heeft nooit meer last gehad.
Hondje Mollie krijgt nog een koekje en ze loopt me nog de halve straat achterna, wanneer kom je weer?!
