Op een diner om fondsen te werven voor een Amerikaanse school ten behoeve van gehandicapte kinderen hield één van de ouders een toespraak die door de aanwezigen nooit meer vergeten zou worden.
Na een woord van dank en waardering aan de school en haar directie stelde hij een vraag: ‘Wanneer de natuur geen externe bemoeienis kent, functioneert alles in de natuur volmaakt. Toch kan mijn zoon niet leren zoals andere kinderen. Hij begrijpt minder dan andere kinderen. Waar is de natuurlijke volmaaktheid als het om mijn zoon gaat?’
De zaal viel stil bij deze vraag, en de vader vervolgde zijn toespraak: ‘Ik denk dat als een kind als onze Shay op de wereld komt, er zich een kans voordoet om onze ware menselijke aard te tonen: namelijk op de manier waarop wij met zo'n kind omgaan.’
Daarna kwam hij met het volgende verhaal.
Shay en zijn vader liepen langs een park waar enkele jongens die Shay kende baseball speelden. Shay vroeg zijn vader: ‘Denk je dat ik mee mag doen?’
Zijn vader wist dat de meeste jongens liever niet iemand als Shay in hun team hadden, maar aan de andere kant zag hij ook in dat als zijn zoon mee mocht doen, hij een gevoel van ‘er bij horen’ zou krijgen. Dus liep de vader op één van de jongens af en vroeg of Shay mee mocht spelen. De jongen keek om zich heen voor steun, maar omdat niemand reageerde, nam hij zelf een besluit en antwoordde: ‘We staan zes punten achter en we spelen al in de achtste inning. Als het aan mij ligt kan Shay meedoen, en we kijken wel of we hem aan slag kunnen krijgen in de negende inning.’
Aan het eind van de achtste inning scoorde het team waar Shay in mee deed een paar punten, maar ze lagen nog steeds drie punten achter. Op het hoogtepunt van de negende inning kreeg Shay een handschoen en een plaats als verrevelder. Ondanks dat er geen bal zijn kant op kwam, was hij duidelijk opgewonden dat hij zomaar stond opgesteld. Hij had een grijns van oor tot oor als zijn vader vanaf de zijlijn naar hem zwaaide. Tegen het einde van de negende inning scoorde het team waarin Shay speelde weer. Met twee punten te gaan en alle honken bezet was de potentiële winnende slag aan de beurt - het was Shays beurt.
Zouden ze op zo'n cruciaal moment in de wedstrijd Shay laten spelen en de kans lopen om te verliezen, vroeg de vader zich vertwijfeld af.
Verrassend genoeg kreeg Shay het slaghout. Iedereen wist dat een rake slag gewoon onmogelijk was, omdat Shay niet eens wist hoe hij de knuppel moest vasthouden... laat staan dat hij er een bal mee kon raken. Maar Shay ging op de thuisplaat staan, en de werper deed een paar passen naar voren om de bal zachtjes te gooien zodat er een kans bestond dat Shay hem zou raken.
De eerste worp kwam op hem af, Shay deed een poging en miste. Daarop kwam de werper nog een paar passen naar voren om de bal heel zacht te werpen. De bal kwam en Shay raakte hem. De bal rolde pardoes over de grond recht op de werper af. De werper pakte de slappe bal op en had alle tijd om de bal naar het eerste honk te gooien. Shay zou dan uit zijn en het hele spel zou dan over zijn. In plaats daarvan pakte de werper de bal op, draaide zich om en wierp de bal met een hoge boog naar rechts, helemaal buiten het bereik van de eerste honkman...
Ineens begon iedereen te roepen: ‘Shay, ren naar het eerste! Ren naar het eerste honk.’ Shay had nog nooit in zijn leventje het eerste honk bereikt. Hij hobbelde verschrikt langs de baseline met wijd opengesperde ogen, en iedereen riep: ‘Naar het tweede, ren naar het tweede honk!’
Tegen de tijd dat Shay over het eerste honk hinkelde, had de speler op het rechterveld de bal. Hij had de bal naar het tweede honk kunnen gooien, en dan was Shay uit. Maar hij begreep de bedoelingen van de werper en gooide opzettelijk hoog over het derde honk. Shay rende zo goed als hij kon naar het tweede honk, terwijl de renners voor hem als gekken de honken passeerden op weg naar het thuishonk. Shay bereikte hijgend het tweede honk, en de korte stop van de tegenpartij holde op hem af om hem de goede richting op te helpen naar het volgende honk terwijl hij riep: ‘Ren naar het derde!’
Tegen de tijd dat hij het derde honk bereikte, schreeuwden de jongens van beide teams: ‘Shay, naar de thuisplaat, ren naar de thuisplaat!’ Shay strompelde naar de thuisplaat en raakte het honk. Iedereen was door het dolle heen en juichte hem toe alsof hij een homerun had geslagen, en de wedstrijd voor zijn team had gewonnen.
‘Op die dag...’ besloot de vader zijn verhaal zachtjes, terwijl de tranen langs zijn wangen drupten, ‘... op die dag brachten de jongens van beide teams een stukje onvoorwaardelijke liefde en menselijkheid in het spel.’
Noot van de redactie:
De auteur van dit mooie verhaal is helaas niet te achterhalen, maar hij/zij verdient alle lof. Het verhaal van Shay zwerft al jaren over internet - mailbox in, mailbox uit - en je kunt er mee doen wat je wilt: vergeten of doorgeven. Wij kozen voor doorgeven...
