Ik had vandaag een stuitende ervaring toen ik met mijn kinderen een broodje ging eten in een restaurant waar ze ook een kleine ballenbak hebben. Dat doen we wel vaker op woensdagmiddag: eerst grote boodschappen, dan een klussenlijstje afwerken en als beloning een milkshake boven in de lunchroom. Zij dolle pret in de ballenbak en ik helemaal tevreden.
Een wat oudere vader – of misschien een grootvader, dat was me niet helemaal duidelijk – kwam met zijn twee kinderen binnen en nam verderop aan een tafeltje plaats. Vanaf dat moment was het alleen maar luid gemopper en gefit op het zoontje – zo’n schuchter joch van een jaar of 7 – dat ogenschijnlijk niets verkeerds deed: kijk niet zo brutaal, trek niet zo’n bek, doe niet zo uitdagend, ik ben hier de baas, et cetera. Het kind werd al snel uit de ballenbak gecommandeerd en moest plaats nemen aan het tafeltje. Mokkend gehoorzaamde de knul en schuchter nam hij plaats aan het tafeltje. Inmiddels had pa twee flessen bier leeg. Wat er vervolgens gebeurde weet ik niet, maar ik zag plots dat pa uithaalde en met zijn met zware ringen bedekte knokkels het kind vol in het gezicht sloeg...
Ik was geschokt en keek om mij heen. Iedereen dook onder zijn tafeltje en deed of hij niets had gezien; geen moeder te bekennen. Dit kan toch niet, dacht ik geschokt, maar wie ben ik om er wat van te zeggen? Ik had geen zin in een ordinaire ruzie met pa, en wachtte af.
Ik zag hoe erg het kind van streek was, hoe hij angstvallig zijn kaak beet hield en hoe vuil de man naar het kind keek. Het kind was ontroostbaar en er ontwaakte iets in mij: voor ik het wist stond ik naast hem. Ik heb hem alleen maar beetgehouden en over zijn hoofd geaaid. Ik denk: ik straal hem zoveel mogelijk liefde in, misschien redt dat hem eventjes.
Hij had in een reflex zijn duim in zijn mond gestoken en aan het troostende gedrag van zijn kleine, stille zusje begreep ik wel dat dit niet de eerste keer was dat pa uithaalde. Toen dook er ineens een erg jonge vrouw naast me op en ik vroeg, het kind al over zijn rugje wrijvend: ‘Ben jij zijn moeder?’ Ze knikte slechts en ik zei: ‘Troost hem maar even.’
Ik negeerde de vader, stond op en werd helemaal onwel – letterlijk. Ik liep shakend en trillend terug naar mijn eigen plek en kon mijn tranen niet binnenhouden.
Dit zijn nou de Rowena's en Savanahs, dacht ik. Hier is het Elektronisch Kind Dossier voor... en hier steekt geen mens een poot naar uit! De mensen om ons heen deden nog steeds of er niets was gepasseerd, en ook voor mij wendden ze laf hun blik af.
De vader bleef nors kijken, de moeder ging in discussie met het kind en het kind probeerde huilend uit te leggen wat er was gebeurd. ... En dat hij helemaal niets had gedaan!
Het kind werd op een stoel apart gezet en bleef snikken maar kreeg weinig support van moeders; en dat terwijl hij nog duidelijk van streek was. Hij rommelde wat met zijn lege flessendopjes die hij kennelijk spaarde en veegde zijn tranen stilletjes weg.
Ik keek toe en wist me geen raad. Hoe kon ik dit kind helpen; kón ik hem überhaupt helpen – met wat? Mijn telefoonnummer, een opsteker dat hij ‘iemand veilig’ moest zoeken om mee te praten. En dan? Weer een afranseling van pa vanavond?
Het gekke was eigenlijk dat noch de man, noch de vrouw het benul had om in discussie met mij te gaan. Ik had op zijn minst een scène verwacht maar kennelijk was mijn optreden zo ánders dat ze zich geen houding wisten te geven. Ook bij lastige ouders is negeren dus de oplossing!
Toen ik even daarna wegging gaf mijn zoontje me twee flessendoppen die hij had gevonden. Ik stond zonder nadenken op, liep opnieuw naar het kind en boog me over hem heen om de doppen te geven. Hij keek verrast en ik fluisterde vol overtuiging in zijn haar: ‘Je bent een goed kind.’ Ik kuste hem op zijn voorhoofd en streek hem een laatste keer door zijn haar. ‘Niet vergeten: je bent een góed kind!’ herhaalde ik nogmaals krachtig. Ik negeerde de ouders opnieuw en liep in een waas van tranen naar de uitgang. Eenmaal buiten was ik helemaal van streek en heb ik vreselijk lopen brullen.
Het kostte me lange tijd om het hele gebeuren uit mijn hoofd te zetten. Het was voor mij een heftige ervaring, met een enorme emotionele lading en een sterke fysieke reactie – zoiets heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik heb ’s avonds met mijn eigen kinderen in het grote bed een lange knuffelsessie gehouden. Ondertussen deed ik in stilte een wens: ik hoop dat ik voor dit kind íets heb kunnen betekenen...
