Vorig jaar hebben we samen, maar vooral ik besloten dat het handiger zou zijn als ik een baan in Haarlem e.o. zou vinden en een huisje.
Nou dit is een hele klus geweest. Een huisje tegen een betaalbare prijs vinden was het moelijkste, een baan vinden was minder moeilijk.
In deze tijd hebben we ook een aantal malen een punt achter onze relatie gezet, maar toch zijn we iedere keer weer bij elkaar gekomen, misschien zijn we toch wel voorbestemd voor elkaar. Het bleek dat elke keer als ik dichterbij kwam hij in paniek raakte, het benauwd kreeg en om zich heen ging slaan met het gevolg dat ik vertrok. Na enkele weken begon hij dan weer smsjes te sturen, spraken we weer af en vlogen we elkaar weer om de nek.
Voor mij geeft dat toch aan dat hij gevoelens voor mij heeft (ik zeker voor hem) maar dat de scheiding hem ernstig beschadigd heeft en dat hij op dit moment het vertrouwen in een aantal personen en zaken kwijt is. Ik weet dat hij tijd nodig heeft om te herstellen van de scheiding maar hij moet ook leren los te laten en mij toe te laten.
Sinds mei 2003 heb ik een huisje weten te vinden in Haarlem en een baan in Amsterdam via het uitzendbureau met optie voor vaste aanstelling. Deze baan ging echter na verloop van een aantal weken niet langer door en ik moest weer op zoek naar een andere baan. Nu werk ik sinds begin augustus bij een advocatenkantoor in Amsterdam, nu nog via een uitzendbureau maar het is de bedoeling dat ik hier in vaste dienst kom.
Ook probeer ik mijn sociale leven in te richten met het vinden van nieuwe vriend(en)innen. Ik heb een tweetal vriendinnen gekregen door internet en heb nu het gevoel dat het goed is en is mijn wens om samen te gaan wonen steeds sterker geworden.
