Zij staan elkaar naar het leven, Cesar en Victoria. Er gaat geen dag voorbij zonder onenigheid binnen hun relatie. Het is alsof hierop geen zegen rust, het is een kwelling, een nachtmerrie, een hel. Zij zijn een stel, die niet uit hetzelfde hout gesneden is.
Zij, Victoria, koppig van aard, behaagziek, soms heel ondeugend, geniet volop van wat het leven biedt, flirt graag, is vooral zeer tolerant en attent. En zij doet er alles aan om zich niet te laten ontmoedigen door anderen. Zij staat er altijd alleen voor. Zij is ruim veertig jaar, gescheiden en op weg naar een zelfstandig leven. Ze heeft geen alledaags gezicht, is goed verzorgd, en bezit een weelderige haardos, reeds als kind door anderen benijd.
“Wat heb je toch mooie krullen en kijk wat een kleur, het lijkt wel ravenzwart, die blauwe gloed op dat haar, ik wou dat ik dat had”, hoorde Victoria andere kinderen fluisteren.
Haar moeder zei vaak: “Vicky, je hoeft niet mooi te zijn, aantrekkelijkheid duurt veel langer”. Innerlijk is zij gesloten, dromerig, zwijgzaam en opmerkzaam. Doch op haar werk staat zij haar mannetje. Zij treedt vaak op in het openbaar en haar functie vereist een soepele opstelling en een goede uitstraling. Deze tegenstrijdige karaktereigen- schappen lijken een beetje dubbel. Victoria kan daar echter goed mee overweg. Vaak wenst zij een assertief optreden, zodat zij krachtig en overtuigend overkomt, vooral naar mannen toe. Bijvoorbeeld Cesar. Waarom hij?
Hij is een flink gebouwde man, doch een jaloers type, extravert, gek op geld en berekenend. Hij is gemakkelijk en hartelijk voor anderen, gezellig, een vlotte babbel.
“Ik hoor je graag praten, het is niet alleen je stemgeluid, maar ook je onderwerpen spreken me aan, behalve een paar bevallen me niet zo”. “Welke bedoel je dan?”, vraagt Cesar benieuwd. “Die over je aandelen en over vrouwen. Ze maken je onrustig, nerveus en opgefokt”. Cesar bezit een goed stel hersens. Jammer genoeg gebruikt hij dat verkeerd en soms helemaal niet. Hij heeft een hogere technische opleiding en is heel handvaardig.
“Wat jij ziet, kan je maken”, zegt Victoria. Cesar heeft prachtige ogen, een gaaf gebit en een charmante glimlach. Zij kan zo’n man nauwelijks weerstaan.
“Je vrijt met je ogen”, merkt Victoria wel eens op. Cesar is een overdreven stoere man, een macho van in de dertig. Minnaar van Victoria, een van de vele. Vaak zijn haar minnaars tien jaar of meer jonger. Beiden wonen in de Randstad en Cesar heeft naast zijn technisch beroep, ook nog eens een aantal huizen en kamers, die hij “zwart” verhuurt. Een riant inkomen, maar hij is zuinig, nee hij is krenterig. Vergeet zijn portemonnee zogenaamd, als zij ergens in een restaurant zitten om af te rekenen. Dan ontstaat er wrijving tussen die twee.
Victoria vraagt zich dikwijls af, wanneer die ruzies eens ophouden. Pogingen om het samen bij te leggen, mislukken. “Vragen jullie je ook wel eens af, wat er gebeurt als slechts het branden van verlangen aanwezig is en dat de behoefte, begeerte, dorst en zucht knagen als daar niet aan toegegeven wordt?”, legt Victoria enkele vertrouwde kennissen uit. “Ach,” vervolgt Victoria. “Ik geloof dat gemiste sensaties sommige mensen als een gebrek ervaren. Achtervolgen dit soort mensen. Kennelijk is hun kans verkeken”. Hiervan is zij overtuigd. “Ik wil alles persoonlijk ervaren”, vindt ze.
“Waarom kies je eigenlijk steeds de verkeerde mensen en met name foute mannen?”, is ook zo’n veel gehoorde verzuchting. “Maar je straalt altijd. Je ziet er goed uit, wat doe je eraan?” vragen ze haar. “O, ik zorg ervoor dat ik verliefd blijf”.
“Ik wil niet tot die groep behoren, die niets gewend is; huiverend, trillend van verlangen iemand te laten staan die niet versierd wordt of niet toestaat jezelf te laten versieren. Wie weet raak ik daardoor gefrustreerd. Ik zie dat in andere verhoudingen en huwelijken. Je impulsen volgen, uit de band springen, voordat je je voorgoed bindt aan een ander. Mijn wilde haren moet ik eerst kwijt zien te raken. Wie weet, overzie je je het leven beter, als je je overal doorheen worstelt en door romances die je in vele facetten meemaakt. Je leert veel beter mensen en situaties kennen”’ vertelt Victoria.
Voor haar is het niet altijd rozegeur en maneschijn, glitter en glamour. Is het een avontuurlijk bestaan waard? Moet ze nu steeds haar geluk blijven beproeven? Beinvloeding van partners maakt en breekt haar, zelfs de omgang met Cesar. Soms zoekt zij advies bij een vriendin. “Wil ik hem kwijt, blijft hij maar bij me inwonen”’, klaagt Victoria. “Wil ik hem in de aanbieding doen, niemand die hem moet.” “Plaats een advertentie in een krant”, wordt haar aanbevolen. “Aangeboden: jonge man in zeer goede staat, weinig gebruikt”. En zij moeten er hard om lachen.
Cesar en Victoria zijn een stel, die veel, maar dan meerdere keren van een koude kermis thuiskomen, zeer teleurgesteld zijn in hun levenswijze, met hun aanpak van deze verbintenis. Victoria neigt na vallen en opstaan het bestaan toch weer op te pakken. De behoefte leeft bij haar om geen verveling toe te laten in haar kostbare tijd. Toch zijn Cesar en Victoria bereid om hun relatie een kans te geven.
“Zullen we een uitstapje naar de Veluwe maken?” , oppert Cesar. “Dan rij ik wel”. Victoria, altijd een welwillende vrouw, stemt in. Eenmaal op de snelweg richting Veluwe, vindt er een hevige scene plaats. Cesar, een driftkop, wordt bevangen door een vlaag van jaloezie. Het verleden van Victoria komt regelmatig naar boven, want zij verwerkt nog een niet zo lang geleden een gebeurtenis. Zij klapt dan dicht, sluit zich af, bouwt een dikke muur om zich heen, en zwijgt.
Ze staart voor zich uit. Cesar roept:” Waar zijn we mee bezig, ben je weer met je gedachten bij je verleden, bij die man, jij hebt een relatie met mij en dan behoor je die ex te vergeten. Iedere keer dat chagrijnig en verdrietig gezicht van jou”. Victoria blijft zo gesloten als een oester. “Of moet ik dat uit je slaan?”, schreeuwt Cesar en een handgemeen volgt, Victoria wordt de auto uitgesmeten. Daar staat ze, alleen langs de kant, krabbelt op, angstig en met pijn, blijft even staan en gaat op zoek naar een bushalte. Zonder een cent op zak, want haar jas en portemonnee liggen in de auto. Na een lange voettocht vindt ze een bushalte. Een oudere dame staat op een bus te wachten richting Amersfoort. Victoria vertelt hakkelend haar verhaal en wat doet de dame? Op haar strippenkaart kan Victoria mee met de bus naar het station en alsof er een wonder gebeurt, krijgt Victoria wat geld toegestopt voor een treinkaartje naar de eindbestemming. Zij komt veilig en wel thuis en Cesar, de ellendeling, de smeerlap laat zich voorlopig niet zien.
“Hij is een profiteur, altijd moet hij geld van me lenen, geeft het nooit terug, moet ik weer diep in de buidel tasten om zijn schulden af te betalen. Wanneer houdt zoiets op?”, vertelt Victoria haar vriendinnen. Zij is soms ten einde raad. Cesar is te lamlendig om zijn geld uit te geven. Een klaploper, een parasiet eerste klas, dat is hij.
Hij heeft een goede neus voor geld, andermans geld, hij ruikt geld op een afstand. Als het hem financieel goed uitkomt, wil hij zelfs het onderste uit de kan.
Cesar houdt zijn hand op de knip, is een ware geldwolf. Hij houdt zich niet aan voorschriften en de wet laat hem ook koud. Hij slaat zijn slag als hij zijn kans schoon ziet. Maar de stilte en zwijgzaamheid van Victoria maken Cesar onzeker en hij begrijpt haar niet, vindt haar onduidelijk en mysterieus, kan er niet mee overweg.
“Waarom houd je toch altijd je mond? Zeg me als er iets loos is, wat gaat er in je om?, vraagt hij telkens. “Je bent zo rustig, praat toch met me, zeg iets”. Cesar voelt zich daardoor wanhopig, bedreigd, opgejaagd, er gaat een geweldige druk uit van die spanning. Kan hij maar zijn handen thuis houden, neen, rang ..….. krijgt Victoria na een discussie een veeg uit de pan, dan weer een aantal klappen of een dreun, zodat ze suizebolt.
Tenslotte belemmert deze relatie de groei en het werkt verstikkend. En toch blijven ze elkaar uittesten, pogingen ondernemen. Zij herstellen zich steeds, brengen zichzelf in evenwicht, slagen er bijna in, iets van hun samenzijn te maken.
“Laten wij opnieuw beginnen”’ zegt Victoria. “Wat denk je van een reisje naar de noordkust van Portugal, moet heel fotogeniek zijn, maak ik foto’s en dan kan jij lekker zonnen. Heerlijk samen met de trein door Frankrijk rijden, uitstappen waar je wil, hotelletje zoeken op de bonnefooi, we houden daar allebei van. Ja, en na Portugal een voettocht door Spanje maken, daarna een stuk met de trein tot we niet verder kunnen”.
Een nazomervakantie lijkt Cesar heerlijk om het elkaar naar de zin te maken en elkaar te behagen. Een buitengewone gelegenheid voor beiden. In Portugal lopen ze langs de kust en ze passeren een naaktstrand. Er ligt een ontklede man in het zand. Een berghond loopt met Victoria mee.
Zij oefent een aantrekkingskracht op honden uit. Kort daarna liggen Cesar en Victoria genietend van elkaar in de meest intieme houding die een liefdespaar zich kan bedenken bij een rots, berghond ernaast. Kennelijk heeft de ontklede man hen geruime tijd bespied. Plotseling begint de hond luid te blaffen.
De man probeert Victoria te overrompelen en in een onverstaanbare taal dringt hij zich, zwetend en stotterend, op. Cesar slaat hem weg. De hond wordt agressief en de man rent weg. Hij kleedt zich haastig aan en loopt weg. Een kwartier later zetten twee mannen in uniform een zoektocht in om het vrijend tweetal alsnog op heterdaad te trappen. Twee politieagenten. En beide geliefden? Die wandelen al fluitend langs de kust met de trouwe viervoeter naast hen. Zij zien het politiebureau aan het eind van de kuststrook en vragen doodleuk in het Engels: “Is dit een postkantoor, want wij hebben postzegels nodig”! Deze fijne avontuurlijke dag eindigt op een terras aan een tafel met volop geroosterde sardines, salades en veel witte wijn.
Hoewel Cesar en Victoria geweldige momenten beleven, laat toch nog veel te wensen over. Hoever gaan ze, hoeveel zetten ze op het spel?
“Je liefde herinnert me aan een lied: je vergeet het nooit”, zucht Victoria.
En zo dienen er zich weer nieuwe kansen aan, totdat de regelmaat van de dag weerkeert en de harmonie ver te zoeken is. Het is slikken om elkaar te kunnen aanvaarden en te accepteren. Zij komen erachter, dat het toch geen haalbare kaart is.
Zijn geldzucht, alcoholmisbruik en onverzadigbaarheid hebben hem ten gronde gericht. Ziek door de drank en medicijnen eindigt het leven van Cesar in een afkickcentrum. Autoritair gedrag kan hem niet staande houden. Een karakter waaraan als belangrijkste doelen geld en sex gekoppeld zijn, is voorspelbaar.
De jacht op kapitaal en verleidelijke vrouwen hebben hun tol geëist.
En Victoria …….. Zij is er als door een wonder voorspoedig vanaf gekomen. Van deze ervaringen heeft ze veel geleerd. Zij weet wat ze wil, streeft naar betere doelen, blijft er nuchter en rustig onder. Iedere dag is er weer een die op de vorige dag lijkt, de herhalingen doemen op, maar voor haar is het zaak om voorzichtigheid na te leven. Maar dezelfde soort kerels, die haar een slag voor zijn, die haar te slim af zijn, komt zij regelmatig tegen. Blasé, afgestompt en wanhopig is zij niet. Het oplaaiend vuur smeult nog na, is bijna geblust. De zucht naar avontuur heeft plaats gemaakt voor creativiteit en sociale bewogenheid. “Voorlopig zit ik een periode uit”, bedenkt ze zich. Victoria is een nieuwe man tegengekomen, ze trapt er weer in. De karakterverschillen tussen die twee zijn echter heel groot. Hun wensen en doelen zijn totaal verschillend. Of Victoria daarmee overweg kan, de tijd zal het leren. Het doet haar denken aan de vorige keren. Bijna alle relaties lijken op elkaar. Het lijkt alsof haar tolerantie geen grenzen kent en een blijvend, onveranderd trekje in Victoria’s karakter is: de aard van het beestje.
“Daar red ik me maar mee”, vindt Victoria. Het valt of staat bij dit ene trekje, en iedere keer herhaalt het zich. Zij staat er nog steeds alleen voor, het is hetzelfde patroon, het zijn dezelfde draden, het liegt er niet om. “Toch geloof ik, dat dit de kwaliteit in het leven bepaalt, die tevredenheid die je erdoor krijgt”. Zij geniet in stilte van die herinneringen, als een aandenken, als een souvenir. “Wat ik heb beleefd, dat kan niemand me afnemen”. Zij blijft bij de les, uiteindelijk. “Ik ben terecht trots op mijn naam Victoria, hetgeen overwinning betekent”.
Zodra zij weer op zichzelf is, met rust gelaten wordt, alleen door het leven gaat, zoals in het begin van haar avontuurlijk bestaan, kan ze voldaan zijn. Het eist een lange adem om uit zo’n diep dal te komen, dat OVERLEVEN heet of om een hedendaagse uitdrukking te gebruiken: “GIRL POWER”.
