Blijft het een bedachtzaam onderonsje, een voorzichtige tête-à-tête, een gesprekje dat hopelijk niet verder komt dan binnen die vier muren?. Waarom wordt vaak een intieme gedachtenwisseling heel behoedzaam gedeeld met een ander?
Verborgenheden met woorden bedekken, wegstoppen, versluieren of iets in de doofpot stoppen, de waarheid verbloemen en camoufleren. We hebben toch het recht op een eigen innerlijke wereld? En je wordt soms genoodzaakt dingen voor jezelf te houden.
Waarom zou je een ander je leven laten binnendringen? Je mond voorbij praten, dat zal je maar gebeuren! Jij als open boek blijft kwetsbaar. Doorvertellen aan anderen, jezelf blootleggen, een tipje van de sluier oplichten, je kaarten op tafel
leggen, intimiteiten openbaren, je laat toch niet het achterste van je tong zien, wat zeg ik, je bijt liever je tong af!
Ben je er wel verzekerd van dat anderen kunnen zwijgen, als je vertrouwelijke gegevens mededeelt? Op je sterfbed even snel een naaste iets toevertrouwen en een zonde opbiechten. Dat kan dan voorgoed het leven van anderen verzieken!
Je diepste gedachten prijsgeven? Zijn die wel zo beschermd en geborgen? Geef je wat van je veiligheid op? Géén privacy
bezitten betekent vrijheidsberoving van de bovenste plank.
De waarheid verdoezelen, er overheen praten, onzichtbaar maken van wat je bedoelt.
Iets van je afzetten, je verbergen achter iemand anders en naar voren schuiven, zodat de aandacht en de beschuldigende
vinger wordt gewezen naar iemand anders.
Maar onuitgesproken, ongedeelde gedachten en stil verdriet kunnen ook een mens beschadigen! Gek wordt je ervan alles in je hoofd te bewaren!
Zwijgen en denken, zal niemand krenken. Ook als je als een bijzonder en betrouwbaar iemand wordt beoordeeld, over gezond verstand moet beschikken en voor een sterke persoonlijkheid doorgaat!
Maar kan je ermee overweg en is dat wel zo gezond: leven met geheimen?
