Ik werd geboren op de achtentwintigste dag van September, een dikke vijfentwintig jaar geleden. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik me niet meer zoveel kan herinneren van de mensen die er waren en de woorden die ze wisselden. Tja, moet heel eerlijk toegeven dat die eerste dagen (weken en maanden) als een waas zijn voorbij gedreven. Hoe kon ik ook alles begrijpen, ik kende immers hun taal nog niet.
Toen het leven enigszins tot me door begon te dringen, was daar eigenlijk ook meteen mijn allereerste echte vriendin. Samen zonder mams die eerste dag naar de kleuterschool. Zij at bij mij, ik sliep bij haar. We vertelden haar ouders dat het mocht van de mijne en mijn ouders, dat het mocht bij haar en zo kregen we een heleboel voor elkaar met onze oprecht onschuldige blik.
Maar ze verhuisde naar een Gelderse hoofdstad, terwijl ik in Friesland achter bleef. Voor meiden van een jaar of acht is dat de andere kant van de wereld! Leve de telefoon! Tegen alle waarschuwingen in, kletsten we jaren lang uren achter elkaar. Zij daar, ik hier, we werden er twee heel verschillende meiden van, maar we hielden contact.
We versleten scholen, kleding, vriendjes en jongensgroepjes, maar we bleven vriendinnen. Begin dit jaar is ze terug verhuisd naar Friesland. Het was wel even wennen dat je zonder veel bombarie bij elkaar kunt gaan eten, maar tegenwoordig zien we elkaar weer elke week. We kennen elkaar en ook elkaars vroegere ellende door en door en hebben maar een half woord nodig om elkaar te begrijpen. Zo doen we dat nu al meer dan twintig jaar.
Toen ik mijn carrière vervolgde - van lagere school, naar HAVO, weer terug naar de MAVO - kregen we in het derde jaar een nieuw meisje in de klas, net als ik teruggezet van de HAVO. Ze droeg hele strakke zwarte broeken en heavy metal shirts. Zwart was haar lievelings kleur, terwijl ze haar haar blauw verfde. Uiterlijk was ze geen materiaal voor een vriendin en hoe het ooit is gaan klikken weet ik eigenlijk niet. Ik ben ooit bij haar thuis beland en ik kom er nog steeds iedere week. Ze begrijpt altijd precies wat ik bedoel en ze staat altijd klaar voor shoppen, zwemmen of gewoon een beetje kletsen op het station. Ik kan vooral heel heerlijk mezelf zijn bij haar, omdat ze zelf zo goed zichzelf durft te zijn bij mij. Deze formule werkt al elf jaar.
Een derde vriendin is er stiekem tussen geslopen toen ik even niet oplette. Ik kreeg een vriendje en dat vriendje had weer vriendjes en die vriendjes kregen vriendinnetjes. Zij was eentje daarvan. Daverend enthousiast heeft ze mij tot haar vriendin gebombardeerd en gevleid als ik mij voelde, heb ik me dat laten overkomen. Ze is zo'n meisje (eigenlijk al een vrouw, maar daar kan ik nog niet aan wennen) waar je altijd bij terecht kan, dag en nacht. En hoe je ook probeert haar ongelegen te overvallen met een bezoekje, ze heeft altijd een flinke portie vrolijkheid klaar (bijna als koffie, maar koffie lust ik niet). Bij haar voel ik me altijd een beetje vereerd dat ze me zo logisch een vriendin vond, want tja... ik ben het maar! Ik vind het moeilijk te schatten, maar ik denk dat we elkaar nu zo'n zes jaar kennen.
En dan is d'r nog eentje over. Heel kersvers nog eigenlijk. Na de HAVO, besloot ik verpleegkundige te worden. Na vier jaar kreeg ik mijn diploma en ging ik bibberend van onzekerheid aan het werk. Daar trof ik een hartverwarmend team en binnen dat team vormde zich een groepje van zeven meiden, allemaal nog zo groen als gras. We gingen een keertje uit eten, omdat we elkaar zo goed begrepen. Dat smaakte naar meer, dus spraken we vaker af. Eén van de meiden in die groep kwam bij me thuis en ik bij haar. We kampten met dezelfde werk-frustraties en baby-kriebels en konden uren kletsen. En het is me weer overkomen: ineens was ze van collega een vriendin geworden (je weet wel, net als die kikker en die prins, al was hier geen zoen voor nodig) ik heb het niet eens gemerkt.
Vier meiden en met mij vijf. Heel verschillend in doen en laten, werk en tijdsverdrijf, kleur en vorm. Op vrije dagen of uren komen ze in mijn hoofd even voorbij. Voor ieder onderwerp heb ik een vriendin, voor ieder probleem staat iemand klaar. Vier lieve mensen, acht schouders om op uit te huilen. Bij elkaar al dik 38 jaar vriendinnen! Waar heb ik al deze rijkdom toch aan verdiend?
