Al eerder schreef ik over een vriendin, die ik ergens halverwege de MAVO heb leren kennen. Totaal verschillend, belandden we naast elkaar in de schoolbanken. Ik in roze, zij in zwart. Ik droomde van jongensgroepjes, terwijl zij praatte over de duivel.
Ik probeerde naarstig om 'erbij te horen', terwijl zij haar best deed om 'anders te zijn'.
Maar het klikte en het bleef 'aan' en gezamenlijk maakten we het onze ouders moeilijk door samen te puberen. Samen hadden we vriendinnen en dumpten we jongens.
Zij woonde in Steenwijk, ik in Heerenveen. En wegens het gebrek aan een eigen plekje, hingen we uren lang rond op het station. Je had van die bruine banken van een meter of zes lang. Zij zat aan de ene en ik aan de andere kant en we slingerden elkaar vrolijk hatelijkheden naar het hoofd. Een ieder die het waagde daar zo tussen ons in te gaan zitten wachten op de trein, kwam in de vuurlinie terecht.
Ik geloof niet dat we echt vervelend waren. Ik kan me herinneren dat omstanders meestal net zo'n lol hadden als wij zelf.
Ondertussen zijn we 'groot' geworden en is het station vervangen door andere hangplekken. Zo hangen we soms bij haar thuis, dan weer bij mij. Maar ook kan de V&D heel goed dienstdoen als plek om neer te strijken, na uren van zwaar winkelen. We zitten wat. Eten en drinken en hebben gezellig samen een mening over alles wat voorbij komt. Jong of oud, hip of achterhaald; wij vermaken ons er mee.
En nu hebben we ook de bloedbank ontdekt.
"De bloedbank?", zul je zeggen. "Hoe komt die nou ineens in dit verhaal terecht?"
Ik zal het even uitleggen.
De laatste lettergreep 'bank' doet comfort vermoeden, en niets aan deze lettergreep is gelogen. Vriendelijk word je onthaald. Vervolgens mag je gaan zitten. Eerst aan een tafel. Dan in een enorme sofa. Na een kwartiertje liggen, mag je weer zitten en krijg je soep en broodjes. En het leukste komt nog: Ze bedanken jóu voor het liggen en eten!
Een week geleden was het weer zover. Mijn vriendin en ik hadden een afspraak. We troffen elkaar bij de bloedbank en kletsten gezellig wat over haar kinderen (zij is juf) en mijn patiënten. Daarna belandden we naast elkaar op de blauwe (bloed)banken.
Kennelijk is ons enthousiasme nog steeds besmettelijk, want in korte tijd hadden we de aandacht van heel wat 'prikkers' en 'geprikten' op ons gevestigd. Mensen lachten om onze geintjes over een wedstrijdje 'wie het snelst een zakje vol heeft gebloed'.
"Grappig", noemden de prikkers het, dat wij ieder half jaar een uitje planden bij de bloedbank. Ze hadden nog nooit gehoord van 'bloedvriendinnen'.
Ineens schoot het door mijn hoofd. Van mijn schrijven en gelezen worden. Ik moest dit door vertellen. Was het immers niet heel vaak dat vrienden of vriendinnen zich afvragen: "Wat moeten wij eens voor origineels ondernemen voor een dagje uit?"
Plan een dagje vrij. Ontbijt lekker uitgebreid. Drink rustig nog een extra kopje thee of koffie. Neem de tijd om bij te kletsen. Laat je rijden. Ga met z'n allen naar Sanquin (Ja, dat is een soort avonturenpark inderdaad). Zie het als kuuroord. Doen ze niet al eeuwen aan 'aderlaten' voor je gezondheid? Ze controleren je bloed en je gezondheid, zodat je precies weet hoe je ervoor staat. Dan mag je gaan liggen. Er staat een sofa klaar en je wordt op je wenken bediend.
Als ze er genoeg van hebben, mag je aan de tafel plaatsnemen voor een lunch. Gratis soep, broodjes, koeken, koffie en thee worden je aangereikt door een vriendelijke dame: "Nee hoor, blijf maar lekker zitten. Ik breng het wel even".
Na de lunch heb je vervolgens de hele dag een goed excuus om niet teveel te hoeven ondernemen. Je bent immers een halve liter kwijt van je levenssappen (een volwassen mens bezit 5 à 6 liter bloed in totaal). Levenssappen, waardoor operaties uitgevoerd kunnen worden, die vroeger ondenkbaar waren. Dankzij jóu luie dagje, kunnen slachtoffers van ongelukken worden gered!
Bij de bloedbank hebben ze de kreet: "Bij donors zit geven in het bloed".
Mijn vriendin en ik hebben daar melig aan toegevoegd: "Voor wat, hoort wat. Wij zijn niet voor niks Nederlandse donoren, dus kom op met dat gratis eten"…
Ongeveer 5% van de Nederlanders tussen de 18 en 70 jaar is bloeddonor. Sanquin kan er nog heel wat meer gebruiken. Zou het niet mooi zijn, dat - door jouw vrienden- en kennissenkring - dat percentage in 2005 verdubbeld is?
