Mensen buiten het circuit van de verpleging vragen vaak of het niet eng of vervelend is om 's-nachts te moeten werken. Nou, eng: dat valt wel wat mee (tenzij we elkaar toevallig verhalen gaan vertellen over overleden patiënten die door de nog levende patiënten worden gezien in hun kamer. Dan is het even enger om al die donkere kamers bij langs te gaan om te kijken of iedereen nog ademt).
En vervelend... dat mag je zelf zometeen beoordelen als ik heb verteld over mijn rare leven als nachtdier.
Als ik - net uit bed - aan mijn avondeten begin, weet ik dat het zo'n vierentwintig uur geleden is dat ik voor het laatst fatsoenlijk wat heb gegeten. Want tijdens mijn ontbijt en middageten lag ik nog heerlijk te slapen. En 's-nachts wat eten is niet mijn sterkste punt.
Veel energie heb ik niet tussen de nachtdiensten door (je zou m'n ogen moeten zien!) Dus de afwas stapelt op (net als de stof trouwens). De was blijft liggen. En mijn sociale leven komt even op de pauze-stand. Gelukkig weten vrienden en familie ervan en hebben ze wel even geduld met me. Dus hang ik wat voor de tv of achter de pc tot het tijd wordt om me weer richting ziekenhuis te gaan bewegen.
Terwijl thuis iedereen op bed kruipt (man en honden), kruip ik op de fiets om me door weer en wind richting patiënten te bewegen. Iedereen weet dat de dames en heren die in burger op dit tijdstip het ziekenhuis binnen druipen nog de hele nacht moeten. Er is de ongeschreven regel om met veel respect en gebogen hoofd deze dames en heren sterkte te wensen, voor je als late-dienst het ziekenhuis verlaat. Want iedereen weet dat je in de nachtdienst even wat zieliger bent, dan anders.
Op de afdeling stuit je dan op een paar late-diensten die zitten te popelen om hun gegevens over te dragen en zich richting huis en bed te verplaatsen. Dus voor je 't weet zit je helemaal alleen in dat doodstille ziekenhuis. We trekken koelkasten open om te zien of er niet nog iemand aardig een stuk taart of iets anders lekkers voor de stumpers van de nachtdienst heeft achtergelaten. We vullen onze glazen (alcoholvrij natuurlijk) en proberen onder het kletsen een stapel van zo'n achttien mappen door te werken, zodat we weten wat degene mankeert die om vijf over twaalf via de pieper een beroep op ons doet.
Dan volgt een stormachtige nacht van bellen, po's, spoedopnames (of niet), medicijnen en infusen.
Het leukste vind ik nog de bellen van mensen die niet kunnen slapen. Hebt u pijn of bent u benauwd? Of ligt het bed niet lekker? Op al die vragen is het antwoord: Nee en ze weten ook eigenlijk niet wat ik voor ze kan doen. Alsof ze alleen even bellen om me te laten weten dat ze wakker liggen (net als ik).
Om een uur of vijf 's-ochtends - dat tijdstip dat de vroege-diensten op hun wekker kijken om zich te realiseren dat ze zich nog nèt even om kunnen draaien - is de rust vaak wat wedergekeerd en laten de nachtdiensten zich achter een stapel oude roddels zakken. Des te pijnlijker is dan het aanbreken van zes uur als weer van ons verwacht wordt dat we tot half acht nog even non-stop patiënten wakker maken voor hun medicijnen en de controle van hun bloeddruk en temperatuur.
Gelukkig vliegt dan de tijd tot de nachtdiensten (en dan zie je pas hoe slaperig die kijken) binnen druppelen en wij ons werk weer uit handen kunnen geven. In ongeveer vijftien minuten kleed ik me om van uniform naar "burger" en van burger weer naar pyjama. Net voor ik dan om acht uur mijn hoofd op mijn kussen laat zakken, val ik in een diepe slaap om niet wakker te worden tot mijn blaas of wekker me weer roept voor een nieuwe dag.
