Ik doe het al jaren. Stiekem als er niemand thuis is. En soms ben ik er uren achter elkaar mee bezig. Ze zeggen dat het heel gewoon is. Dat het niets is om je voor te schamen. Maar als het zo gewoon is... waarom doet dan niet iedereen het? Je hoort er wel van. Je leest er véél over, maar als zoiets jezelf overkomt, sta je d'r maar mooi alleen voor.
Zelfs mijn eigen man weet van niks. Af en toe ben ik blij als hij over moet werken, want dan kan ik weer even m'n gang gaan. Hij vraagt zich wel eens af wat ik toch boven doe, als hij voor sport onderuit hangt. Maar ik durf het niet te vertellen, omdat ik bang ben dat-ie me dan uit zal lachen.
Maar vandaag heb ik 't aan een vriendin verteld. We waren in een openhartige bui, terwijl we met thee en koekjes zaten te praten over het leven en ons werk. Ineens had ik het eruit geflapt... en ze keek me niet eens raar aan. Ze had het al verwacht zei ze.
Dus nu kan ik er in ieder geval met één iemand over praten. Ze was heel geïnteresseerd. Ze vroeg hoelang ik het al deed en waar. Ze wilde daar ook wel eens kijken. Ze wilde wel eens zien hoe dat er aan toe ging, zei ze.
Niks geen afkeurende blik of schrik in d'r ogen. Had ik me daar nou al die jaren zo druk om gemaakt?
Dus mijn besluit staat vast...
vanaf vandaag ga ik het iedereen vertellen!
Geen kromme rug,
geen bevende schouders,
geen afgewende blik,
maar een zelfverzekerde Sandra
die verteld
dat ze schrijft!
